Ik was gewoon gaan zwemmen. Zoals ik zo vaak deed. Zwemmen was mijn sport geworden. Al 20 jaar, 2 maal per week, telkens 2 kilometer. Zalig. Ideaal om te ontstressen van het vele werk en ondertussen je lichaam in een goede vorm te houden. Maar sinds kort, wanneer ik mijn zwembrilletje af deed, was er telkens een pijnscheut aan mijn oog. Een ander soort van pijnscheutje dan vroeger. Want dat zo’n zwembrilletje kon knellen is algemeen geweten. Maar dit voelde pijnlijker aan. En toen ik dan een keer, aan de rand van het zwembad, voelde waar het pijn deed, voelde ik daar een bobbeltje zitten in de linkerooghoek. Vreemd, want zonder zwembrilletje had ik nooit geweten dat het daar zat; het deed totaal geen pijn en met het blote oog zag je niets. Maar het deed wel pijn bij het afzetten van dat zwembrilletje en dus besloot ik om een afspraak te boeken bij een oogarts in de buurt van waar ik woon. In Winksele was er een bekende groepspraktijk, ze noemden zich zelfs een ‘oogkliniek’, dus daar zou ik wel in goede handen zijn. Het hoofd van de kliniek was echter te druk bezet zoals altijd en dus koos ik op website voor Dokter Veys, de derde dokter in de rij en, vooral, een aangename verschijning ook. Want het oog wilt ook wat. De afspraak werd vastgelegd voor 7 februari 2018.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 