De aangename verschijning blijkt hoogzwanger te zijn. Waarschijnlijk omdat ik ook zeg dat het oog regelmatig traant, denkt ze dat het misschien gaat om een geblokkeerd traanbuisje. Maar met enige moeite slaagt ze d’r in om een vloeistof erdoor te spuiten. Met enige moeite want ik ben echt geen held in zo’n dingen. Zo’n spuit, hoe dun ook, vlak bij een oog… om de kriebels van te krijgen. Maar dan wijs ik haar nog nadrukkelijker op het bobbeltje onder de huid. En zeg haar dat dat het echte probleem is. Eerst kan ze de plaats van het bobbeltje niet goed vinden. Ik moet haar vinger bijna bij de hand nemen om te wijzen waar het zich bevindt, linksonder de ooghoek vlak voor het begin van de oogkas. Zo net waar mijn Speedo Merit zwembrilletje op drukt als ik het aandoe met de hoogste neusbrug die d’r is. Ze duwt enkele keren met haar vinger op het bobbeltje aan mijn oog. Ze weet precies niet goed wat het is en twijfelt wat het zou kunnen zijn. Het duurt in ieder geval een tijdje voordat ze zegt dat het waarschijnlijk om een ontstoken traanzakje gaat. Dat de traanbuisjes in orde zijn. Maar dat het dus gaat om nog een ander onderdeel van al het weefsel dat zich in die oogkas bevindt. Ik krijg zalf mee om extern aan te brengen aan het oog in de hoop dat de ontsteking daarmee weg gaat. Wel zegt ze dat ze betwijfelt dat het veel zal helpen. Dat zo’n ontstoken traanzakje, als het dat is, meestal operatief verwijderd moet worden aangezien extern aangebrachte medicatie niet tot bij het traanzakje geraakt. Er wordt een follow up afspraak vastgelegd op 16 april.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 