Het is een hoogblonde jongedame die me ontvangt. Na de konijnenpijp doet zij mij onmiddellijk denken aan het Witte Konijn dat Alice in Wonderland ontvangt: niet alleen is ze even druk bezig, maar ook haar fysiognomie lokt de associatie uit, zelfs haar wimpers zien wit en ze heeft ook zo’n spits toelopende snuit. Op mijn vraag waar Professor Mombaerts is, antwoordt ze dat zij de assistente van Professor Mombaerts is, dat zij een eerste check-up zal doen en dat ik nadien de professor zelf zal kunnen zien. Ik vraag haar of ik de doorverwijzingsbrief van dokter Veys dan aan haar moet geven, maar ze zegt dat ik die beter rechtstreeks aan professor Mombaerts overhandig.
Op haar vraag, leg ik kort uit wat er gebeurd is, hoe ik hier terecht kom en waarom. De assistente luistert aandachtig en stelt dan voor om de traanbuisjes nog eens te checken. Ik word al gespannen bij de idee alleen al. Zeg dit ook. Opnieuw die spuitjes in de buurt van mijn oog, ik zie het eigenlijk niet meer zitten, maar ik beloof mijn best te doen. Ondanks haar inspanningen en mijn goede wil lukt het echter nog steeds niet bij het onderste traanbuisje. Na drie pogingen geeft ze het op. Bevrijd uit het ingewikkelde kluwen op die instant-oog-tandartsstoel, haal ik opgelucht adem. Maar de pauze is maar van korte duur want dan begint ze, net zoals Dokter Veys, te duwen op het bobbeltje, dat ondertussen al meer zichtbaar is geworden als een verdikking onder de huid. Op mijn vraag of het een ontstoken traanzakje kan zijn, antwoordt ze dat dat mogelijk is. Maar op mijn vraag hoe dat we dat zeker kunnen weten antwoordt ze niet meer. “Misschien dat ze als jonge oogarts in spe nog wat onzeker is?,” vraag ik me af. Mijn angstige zelf lanceert desondanks nog een tweede vraag: “Klopt het dat zo’n ontstoken traanzakje moet geopereerd worden? Ik bedoel dat medicatie alleen dat niet kan verhelpen?” “Ja, dat klopt,” antwoordt ze, “medicatie alleen is niet voldoende om een ontstoken traanzakje te doen genezen. Maar ik stel voor dat u uw vragen stelt aan Professor Mombaerts, want een ontstoken traanzakje is redelijk zeldzaam en zij is de specialist terzake.”
Na het duwen op het bobbeltje moet ik nog plaats nemen aan het wereldwijd erkende standaard oogmeetinstrument. Ik moet door een lange tunnel naar een veraf zwevende geelrode luchtballon kijken met beide ogen en op het einde van elke sessie airballoonspotting wordt er een luchtpuf losgelaten op elke oogbol. Ik was het helemaal vergeten, waarschijnlijk omdat daar dit ritueel telkens voor de eigenlijke consultatie plaats vond, onder de auspicien van de vrouw die achter de balie stond, maar bij Dokter Veys had ik dit ook telkens moeten doen.
De controle duurt een goed kwartier. Op het einde laat de assistente me wel volledig op mijn honger. Ze maakt haar conclusies helemaal niet bekend. “Ze zal alles overlaten aan de professor, zeker?,” vraag ik me af. Wat ze wel nog doet is me vragen om terug te gaan wachten in de grote kapsaloncoupé met beeldschermen tot dat professor Mombaerts klaar is om mij te ontvangen.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 