Juni 2018

Nu dat er een afspraak voor een operatie vastligt, wordt alles toch een beetje concreter zelfs als die afspraak zelf pas binnen meer dan twee maanden plaats zal vinden. En wat doet een moderne, hedendaagse mens anno 2018 als iets heel concreet wordt dat bovendien een redelijk grote impact op je leven zal hebben – zoals, bijvoorbeeld, op vakantie gaan of, minder tof en zelfs een verschrikking voor mij, 7 weken niet kunnen zwemmen? Juist, dan google je. Des te meer zo, als je vindt dat je toch niet zoveel informatie hebt gekregen van al die dokters en al zeker niet van de specialist terzake.

Want wat is dat, een traanzakje? En bestaat dat wel, een ontstoken traanzakje? En vooral, wat doet men juist als zoiets geopereerd wordt? Want ik was bij die Professor Mombaerts toch vertrokken met het gevoel een beetje gestuurd geweest te zijn richting operatie langs buiten en als mijn vrijgevochten natuur ergens niet tegen kan, is het wel gestuurd te worden. En zo kom ik via google te weten dat het wel degelijk allemaal bestaat, dat een traanzak letterlijk een zak voor tranen is, dat het wel degelijk ontstoken kan geraken en dat er bij een operatie, ‘sondes’ of ‘buisjes’ tussen het oog en de neusholte aangebracht worden zodat de overvloedige tranen via die weg afgevoerd worden. Over het verschil tussen de operatie langs buiten of langs de neus zelf vind ik echter niets terug op het internet. En dat knaagt en zal blijven knagen tot aan de operatie zelf. Zo blijf ik me onder andere de vraag stellen of ik misschien bij een operatie langs de binnenkant van de neus minder dan 7 weken niet zou mogen zwemmen. Elke week gewonnen is een week gewonnen denk ik dan. Maar de wetenschap dat water water is en dus overal kruipt waar het niet gaan kan en vooral mijn burgerlijke gehoorzaamheid thuis met de paplepel ingegeven verdrukt telkens de immer weerkerende twijfel: als een UZ Leuven professor van het gereputeerde Gasthuisberg zegt dat het beter is om X te doen dan om Y te doen, dan doe je X toch gewoon blindelings, niet?