Eindelijk is het zo ver. Vandaag vindt de langverwachte operatie plaats. Eindelijk ga ik van dat vervelende bobbeltje afgeraken. Ik ben om zes uur opgestaan om zeker op tijd te zijn. En ik heb net mijn auto geparkeerd aan het kleine verbindingsstraatje tussen het Sint-Jacobsplein en de Brusselsestraat. Ik heb nog getwijfeld om een parkeerticket te nemen maar ontdekte dan dat ik toch maar voor maximum 4 uur er een kon nemen terwijl een ticket verplicht is in Leuven van 9 uur ‘s ochtends tot 9 uur ‘s avonds. Aangezien ik verwacht word de ganse dag in het ziekenhuis te blijven tot de volgende ochtend heeft dat dan ook totaal geen zin lijkt mij. Dus beslis ik mijn wagen zo achter te laten tijdens mijn korte verblijf in het ziekenhuis. Het ergste wat er kan gebeuren is dat ik een parkeerboete krijg. En er zijn vandaag ergere dingen die kunnen gebeuren.
Wanneer ik binnen stap in het gebouw, is het nog steeds pikkedonker. Door het nakende einde van het Sint-Pieter-ziekenhuis, al de diensten worden binnenkort geïntegreerd in de mastodont Gasthuisberg, ligt de ingang er in het donker maar troosteloos bij. Ik moet zelfs de toegang forceren want de deuren zijn nog niet helemaal open. Gelukkig staan er rechts enkele bordjes ‘Verboden Toegang’ langs waar je toch binnen geraakt. Het onthaal bestaat uit een grote glazen bureau onmiddellijk achter de ingang. Ik stap binnen, maar wordt nors doorverwezen – het is nog maar 6u52; ik ben 8 minuten te vroeg godbetert – naar de wachtruimte achter het onthaal. Wachtruimte is wel niet het juiste woord tenzij in een cirkel geplaatste stoelen in een grote hal met arduinen vloer als een ‘ruimte’ gedefinieerd wordt. Blijkbaar ben ik wel niet de enigste die extra vroeg is moeten komen. Er zitten nog 12 wachtenden voor me. Samen zitten we, als in een kerk, te wachten tot moeder overste ons binnen roept in het glazen lokaaltje. Ik hoop wel dat we niet eerst ook nog te biecht gaan moeten gaan, want als Sinte Pieter te weten komt wat ik allemaal heb uitgespookt, geraak ik nooit binnen.
Ik zit braaf te wachten tot het mijn beurt is als ik plots dan toch als eerste opgeroepen wordt. Misschien dat de pikorde bepaald wordt door de leeftijd of de activiteitsgraad van de patient want de gemiddelde leeftijd van de andere wachtenden is volgens mij 70 en ze zien d’r allemaal pensioengerechtigd uit. Nu dat het 7 uur is, is moeder overste blij van mij te mogen ontvangen. Als dan ook nog eens het woord ‘hospitalisatieverzekering’ valt, gaat het allemaal wel heel vlot. En om het derdebetalerssysteem te activeren moet ik alleen nog als bewijs de bevestigingsbrief tonen die de verzekeringsmaatschappij van het werk mij gestuurd heeft. Nog nooit eerder heb ik van dit alles gebruik moeten maken, maar nu is het wel handig moet ik zeggen. Moeder overste gaat alvast helemaal akkoord. Ze wijst met haar pafferige vinger naar het verre, donkere einde van de hal. Ik word verwacht boven op de derde verdieping, zegt ze.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 
❤️
LikeGeliked door 1 persoon