“En? Is ze geweest?” “Neen, ik heb haar niet gezien.” “Allez, dat meent ge toch niet?!” Tin is nog steeds kwaad over hoe zij en de kinderen me gisteren hier aantroffen in bed. En dat de Hartenkoningin dan ook nog eens voortdurend haar kat stuurt, niet de Kolderkat, maar haar eigen niet-geïnteresseerde en niet-betrokken kat, maakt haar helemaal razend. Ik probeer wat rust en kalmte te brengen in de kamer. “Een van haar assistentes is gisterenavond laat langs gekomen. Ze heeft me gezegd dat we ons geen zorgen moesten maken. Dat de operatie goed verlopen is. En dat dat bobbeltje, net zoals die verdikking, de komende dagen en weken geleidelijk aan weg zal gaan.” Tin wilt echter van geen wijken weten. Ze stelt voor om toch te wachten op professor Mombaerts en haar eens goed ons gedacht te zeggen. “Ja maar, Tin, voor hetzelfde geld komt die hier pas door rond een uur of twee. Wil je daar op wachten?” Ze begint te twijfelen. “En om wat te bereiken? Om haar te zeggen dat ze in het vervolg die patiënten van haar een beetje proper moet achterlaten? Om haar te zeggen dat ze dat bolletje gemist heeft? Denk je dat ze mij dan terug gaan opereren? En bovenal, ze hebben zelf gezegd dat alles goed verlopen is. Dat het nu gewoon een kwestie van tijd is voor dat alles zich hersteld heeft. Zij zullen toch wel weten wat ze zeggen, zeker? Dat is hier wel een universitaire kliniek, hoor. En niet zomaar een, maar ook nog eens de grootste van België.” Het feit dat het de grootste is van België kan Tin duidelijk niets schelen, maar de verwijzing naar al die kennis die zich hier ergens moet ophouden in deze lokalen lijkt wel te werken. Om mijn woorden nog wat kracht bij te zetten, open ik de ontslagbrief en lees haar voor wat daar staat: “Kijk Tin, dat zeggen ze hier: ‘De ingreep verliep vlot. Postoperatief was het verloop onverwikkeld.’ Ok?” Terwijl haar ogen het document scannen, zie ik het laatste verzet van Tin uit diezelfde ogen wegebben. Zelf wil ik om eerlijk te zijn gewoon zo snel als mogelijk weg uit het ziekenhuis. Eén dag en één nacht is ruim voldoende voor mij om mijn vijfentwintigjaarlijkse portie ziekenhuisverblijf – het was de tweede keer in mijn leven dat ik geopereerd werd – te nuttigen. Daarnaast is er die door mijn ouders ingelepelde burgerlijke gehoorzaamheid die me voor de zoveelste keer in mijn leven de das omdoet. Een echte held, zoals Rambo of Iron Man, zou het kot afbreken en ze met de revolver in de hand dwingen om te doen wat ze moeten doen. Ik niet. Ik ga gewoon braaf naar huis.
Maar Tin vindt dat blijkbaar wel stoer zo’n kaduuk oog. Of anders is het allemaal gewoon haar manier om terug een beetje balans of carrément eigenwaarde te brengen in ons leven. Want, zonder dit op voorhand afgesproken te hebben, eindigen we na een korte wandeling door de stad in de Portobello op de Bondgenotenlaan. En Tin vindt blijkbaar dat ik iets verdiend heb. De nieuwe collectie is net gearriveerd en een dure leren pilotenjas en dito stevige schoenen bekrachtigen na een kwartiertje shoppen mijn nieuw imago van cafévechter. Bij het afhandelen van de aankoop, krijgen we nog een gratis parkeerticket voor één uur in de parking onder het Ladeuzeplein aangeboden. Hetgeen mij d’r aan doet denken dat mijn auto daar buiten ergens, in die boze en gevaarlijke wereld, nog staat – zonder ticket. Als we aan de wagen aankomen, rond een uur of 11, stel ik vast dat ik niet een, maar twee boetes al achter mijn ruitenwisser heb zitten. Ik had het moeten weten. De snelheid waarmee het leger parkeerwachters in Leuven boetes uitschrijft, is hallucinant. Geen wonder dat Leuven als een van de weinige uitzonderingen op al die noodlijdende Vlaamse steden en gemeenten, of zo wordt het aan ons toch voorgesteld sinds de liberalisering van die netwerkgebonden sectoren van elektriciteit en telecommunicatie, een ruimschoots positieve begroting kan voorleggen. Maar gastvrij kun je dat openlucht-shopping-center met benefits toch niet meer noemen.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 