Eind september / Begin oktober 2018 – de onverwachte communicatie tools van een bedrijf dat op jaarbasis een omzet van meer dan 1 miljard euro realiseert (pour les vieux schnocks comme moi: meer dan 40 miljard oude Belgische frankskens)

Wonderland blijft me verbazen. Als ik na thuiskomst die ontslagbrief nog eens goed bekijk, stel ik vast dat hij eigenlijk uit drie brieven bestaat: de ontslagbrief zelf, een bevestigingsbrief voor de opvolgingsafspraak op 21 december (wat dus pas binnen een goede 3 maanden is) en een kinderachtige tekening op een oranje papierblad – van stripogen uit de jaren ‘50, de eerste uitgaves van Michel Vaillant of zoiets, met enkele simpele tips en tricks voor de onnozel kinderen over hoe om te gaan met de wondlijm die gebruikt werd tijdens de operatie. Maar ik vind dus geen woord, maar dan ook geen woord, terug over het verloop van het herstel. Of over wat dan een typisch herstelverloop zou zijn. Er is een operatie geweest en dan is er drie maanden later een opvolgingsafspraak. Over alles wat er tussenin zou moeten gebeuren, kan gebeuren, zal gebeuren, totale stilte, niets, rien de knots. Wat er dan weer wel in staat in de ontslagbrief zijn dingen zoals ‘we verrichtten op 26-09-2018 een externe dacryocystorhinostomie’ of ‘wegens ernstige totale stenose canaliculus inferior’. Dingen waar je dus geen jota van begrijpt. Zelfs niet met de hulp van Google. Het is alsof er volgens hen maar één ding kan gebeuren en dat is totale genezing met één grote sprong: nu ben je ziek en nu ben je genezen. En ze lanceren enkele spreuken in het Latijn om de periode tussenin ineens te overbruggen. Pure magie, dat is het. 

Nu, uiteindelijk zou dat nog altijd ok zijn, als alles goed zou verlopen. Maar het is net hier dat het schoentje wringt: er klopt iets niet. Ondanks het feit dat ik strikt alle richtlijnen opvolg; er komt geen druppel water aan dat oog; in bad zit ik in een bodempje water van 5 centimeter hoog en als ik mijn mooie krulhaar was, hangt heel mijn hoofd naar achter alsof ik achterwaarts geguillotineerd wordt; twee keer per dag breng ik een Tobradexoogdruppel aan, als ze het niet te druk hebben met de hulp van een van mijn drie assistentes; na twintig jaar intensief zwemmen passeer ik alleen nog maar aan zwembaden terwijl mijn hele lijf en ziel mij naar binnen roept; en ga zo maar door…, evolueert de wonde op een bizarre manier. Of bizar is het eigenlijk niet, het is heel simpel: ze wordt dikker in plaats van dunner. Of nog anders gezegd, in plaats van geleidelijk aan te ‘normaliseren’, wordt het precies erger. Precies, want zeker weet ik het ook niet. Want ik probeer dus een typisch herstelverloop te vinden om mee te kunnen vergelijken, maar vind nergens iets terug. Zelfs niet op Google. Met als menselijk en dus logisch gevolg (of is het andersom? wat zou de Slaapmuis hier gezegd hebben?) dat Tin en ik aan het speculeren slaan. Misschien is het normaal dat die wonde eerst dikker wordt? Om dan nadien spectaculair terug dunner te worden? Misschien wordt die wondlijm geleidelijk aan opgenomen door de huid en volgt nadien een geweldige afslankingsgolf door pure transpiratie-deshydratatie? Misschien ziet dat er alleen gewoon wat slecht uit maar is dat de nieuwe, trendy look van een linkeroog a la Gasthuisbergs? Misschien zijn wij getweeën gewoon ondankbare panikeurs? 

Na twee weken afwachten beslis ik toch een keer te bellen naar dat telefoonnummer dat vermeld wordt in de ontslagbrief voor noodgevallen. Of eigenlijk een van de drie telefoonnummers die vermeld worden helemaal onderaan de brief. Als een reikende hand met drie vingers. Want dat er misschien dan toch postoperatief een probleem kan zijn, dat wordt dan toch niet formeel ontkend. Je weet maar nooit, lijken die laatste zinnetjes op het document te zeggen. Of, ‘voor het geval dat’. Het eerste nummer kan je bellen tot 17 uur – ik vermoed op weekdagen. Het tweede nadien, na 17 uur – ik vermoed ook op weekdagen. En het derde als je rechtstreeks de oogarts van wacht via de telefooncentrale van het ziekenhuis wilt contacteren. Die laatste kun je, hoop ik voor mensen die echt een groot probleem hebben, altijd contacteren. Ik check even het uur. Ik ben op weg van het werk naar huis en het is 18u04. En het is een woensdag. Dus zal het het tweede nummer worden. Het leven kan soms toch eenvoudig zijn.