20 december 2018 19u25 – Het beest heeft een naam

Deze keer is het Willem die mij belt. Hij zegt: “Ik heb toegang gekregen tot jouw medisch dossier Patrick. Volgens de biopsieresultaten gaat het om een small cell neuroendocrien carcinoom.” “Hoe zeg je? Kun je dat nog eens herhalen? Dat ging iets te snel voor mij vrees ik.” Willem grinnikt: “Ja, het is nogal een hele mondvol, niet?” Hij herhaalt, trager deze keer: “Het is een small cell neuroendocrien carcinoom.” Dan gaat hij voort: “Het is een type van tumor dat zich vooral voordoet bij longkanker. Het is dan ook bijzonder zeldzaam dat het zoals bij jou zich naast jouw oog bevindt.” “Decock had dat ook al gezegd.” “Ja, en eigenlijk moet ik zeggen dat een tumor op die plaats, naast een oog, tout court, bijzonder zeldzaam is. Los van het type.” Ik aarzel even om mijn volgende vraag te stellen want ik heb geen idee hoe Willem hierop gaat reageren, maar koppig als ik ben, of nauwkeuriger, dromer als ik ben, stel ik ze toch: “Hoeveel kans is er dat de biopsie een foute diagnose heeft opgeleverd?” Zoals ik vreesde, valt Willem nu even stil. Dromen en de medische wereld gaan niet goed samen. Hij herpakt zich snel: “De kans dat er daar iets fout is gegaan, is bijzonder klein, Patrick.” Alleen al door het gebruik van het woordje ‘daar’ herstelt Willem zonder het te weten mijn vertrouwen in de medische wereld. Want hier kan er misschien vanalles misgelopen zijn, maar daar niet. “En dat is inderdaad kwaadaardig dan? Zo’n small cell neuroenzovoort?” “Toch wel ja,” antwoordt Willem. Nu is het mijn beurt om even stil te vallen. “Dus,” neemt hij terug de draad op, “het blijft belangrijk dat we de juiste chirurg vinden om dat gezwel op een zo correct mogelijke manier te verwijderen. Ok, Patrick?” “Ja, ok. Heb je al iemand op het oog?,” vraag ik nog. “Nog niet, maar Yvo en ik zijn samen aan het zoeken, Patrick. Zoals gezegd, we gaan ervoor zorgen dat je de juiste hulp vindt.” Bij het horen van deze woorden, schiet mijn gemoed weer vol. Het is alsof je in totale hopeloosheid hoop niet langer aankunt. Met gebroken stem reageer ik: “Is Yvo ook al aan het mee zoeken?” “Ja natuurlijk,” zegt Willem. Die schuld wordt ondraaglijk, voel ik. Ik protesteer: “Amaai, twee chirurgen van UZ Gent die voor mij aan het rondkijken zijn, is dat niet te veel eer voor één man?” “Het is normaal dat wij dat doen hein Patrick. Jij bent een goede vriend van ons beiden. En wij spreken gewoon ons netwerk aan. Als het nodig is, gaan we tot in Nederland of Frankrijk. Zolang we maar de juiste persoon vinden.” Deze keer kan ik zelfs niet meer reageren. Ik stamel nog: “Dank je,” en druk dan vlug op de grote, rode knop op het scherm van mijn smartphone.

Als het gesprek gedaan is, en de tranen overwonnen, kan ik het toch niet laten om met mijn nieuw verwonnen inzicht even Dokter Google te raadplegen. Ik voer in: ‘small cell neuro’, het stuk dat ik nog kon onthouden, en zie al direct de volledige naam van het monster verschijnen in de browser. ‘Dus het bestaat echt,’ hoor ik mezelf denken. ‘Welkom in de digitale wereld: iets bestaat pas echt als het na enkele eerste aanwijzingen al direct verschijnt in de browser van het internet.’ Ik klik op de eerste link en lees wat ik kan met mijn ogen half toegeknepen en terwijl ikzelf in mijn hoofd stilletjes aan het neuriën ben. Op enkele seconden lees ik of eerder merk ik op of nog eerder kan ik niet ontsnappen aan: ‘highly malignant’ – ‘typical for lung cancer’ – ‘reacts well to chemo but most patients experience a relapse after some time’. Het laatste is er voor mij al over. Als ze nu ook nog hoop gaan beginnen afnemen, dan wil ik het liever niet weten. Ik besluit dan ook niet langer Dokter Google te raadplegen. Het is ook een beetje belachelijk om het wel te doen als je twee chirurgen van een universitaire kliniek hebt die zich persoonlijk met jouw casus bezig houden.