Nu dat ze weten wat er aan de hand is, willen ze me niet meer los laten. Bovendien vind ik het belangrijk dat ze een keer het ziekenhuis zien waar ik de laatste tijd zo veel naartoe ben gemoeten. God weet wat er daar nog allemaal gaat gebeuren. Dus gaan we samen naar de volgende scan. Die scan die dat nodig is voor het zenuwstelsel en vooral de hersenen, werd er mij gezegd, de MRI. De stalen parking van het ziekenhuis is zo goed als leeg. Het is dan ook zondagmiddag. Binnen in de grote hal is er een eucharistieviering aan de gang voor de patiënten. De oudjes zitten in een halve cirkel te luisteren naar de Kerstpreek van de pastoor. We glippen langs de buitenste rand in de hoop ongemerkt aan de scanafdeling te geraken.
Daar aangekomen laat ik Tin en de kinderen achter in de wachtruimte. Blijkbaar staat de CT-scan vlakbij de MRI-scan. Het zijn in ieder geval dezelfde ruimtes die gebuikt worden. Alleen het blad met de verantwoordelijkheidsoverdracht wat betreft verloren spullen vind ik niet terug. Misschien dat bij een MRI gestolen spullen wel terugbetaald worden door het ziekenhuis? Omdat bedrog met voorbedachten rade gewoon gedetecteerd wordt op de scans. Als een rode vlek in de hersenen. Misschien zelfs in de vorm van het ontvreemde object?
Deze keer is de scan zelfs geen Sojoez – eerder een Spoetnik of nog erger een Duitse V2-raket. De scan voelt aan alsof ze je in een wasmachine steken en het ding dan op ‘grondig spoelen’ zetten. De wastrommel is verzwaard met door kilo’s lood gewapend beton en draait in alle mogelijke richtingen om je lichaam en hoofd. Het ding maakt zoveel lawaai dat ze je zelfs een koptelefoon opzetten. Zoals bij een drilboor maar dan een waar echt muziek doorkomt. De doelstelling blijft wel hetzelfde: schade aan de gehoororganen vermijden. Al kan je het misschien ook wel geen muziek noemen. Zelfs Alex van de gewelddadige droogs uit Clockwork Orange had het niet mooi gevonden. Het is in ieder geval niet Ludwigs Von’s Negende die d’r doorkomt. Bij mij is het Sex on Fire van de Kings of Leon dat door de luidsprekers blert. Deze cowboys hebben volgens mij zelfs nog niet door dat ze met een groot dijbeen iemand anders zijn schedel kunnen inslagen. Zo’n beetje drilboor op een afstand had mij mooier geleken. Ook de geschiktheid van het nummer lijkt mij heel twijfelachtig. Ik doe net al de moeite van de wereld om hier in deze ongemakkelijke positie geslachtsloos door het leven te gaan. En die, dat warmtegevoel creërende, contrastvloeistof helpt ook al niet. ‘Subiet sta ik echt in brand,’ geraakt ondanks de koptelefoon in mijn hoofd en blijft daar rondtollen in de richting van de wastrommel.
Nadien bezoeken we allemaal samen Gent. Door de Kerstperiode zijn de meeste winkels zelfs vandaag, een zondag, open. Maar door het miezerige weer en de draaiende wastrommel in mijn hoofd vol gruwelijke vooruitzichten is het niet zo leuk als anders. Sam en Ella worden echter ecstatisch als ze een Holland&Barrett tegenkomen. Even overwegen we enkele geluksamuletten in barnsteen aan te schaffen. Maar na een tijdje blijkt dat we vooral een dringende behoefte aan lippenzalf en lippenbalsem hebben. Wanneer we echter willen afrekenen, zijn we verplicht om langs de kassa te passeren. En het is hier dat het voor de eerste keer gebeurt. De kassières, twee jonge vrouwen, kijken de hele tijd weg van mij en mijn gezicht. Alsof ik te gruwelijk ben om te aanschouwen. Geen levend mens nog kan zijn. Hoogstens een zombie, een levende dode, zo goed als dood en te mijden als de pest. Het gezwel is dus al zo groot geworden dat onbekenden erover vallen en het als een biostempel gebruiken om enig contact met mij te vermijden. Net zoals honderdvijftig jaar geleden een melaatse. Ze hadden beter deze jonge meiden naar die Kerstpreek gestuurd en twee oudjes in de winkel gezet.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 