Misschien waren we toch beter naar Boedapest gegaan. Het enigste waar ik nog aan kan denken nu dat het vakantie is of ik ziekteverlof heb, één van de twee, ik weet het al niet meer wat het het vandaag is, is dat gezwel en Gasthuisberg en Hartenkoningin. Ik vraag me af of deze laatste ook Kerstvakantie heeft. Misschien op skivakantie is met de kinderen en de kleinkinderen. Ik zie het familieportret voor mijn ogen al verschijnen: allemaal gezellig samen, lekker ingeduffeld, op de latten, in de sneeuw, say cheese. En dan, Patrick? Ook zij hebben recht op hun ontspanning en hun familiemoment tijdens de feestdagen, niet? Dat zou waarschijnlijk, indien aangesproken, de machtige Orde der Geneesheren zeggen. En haar al even ongenaakbare collega-goden van Mount Gasthuisberg. Zeg, na al dat harde werken een gans jaar door. En het dragen van zo veel verantwoordelijkheid op die smalle schouders. Aan een hongerloon waarschijnlijk dan ook nog. Dat ik door al haar geklungel en incompetentie praktisch een jaar heb moeten wachten tot 17 december, exact een week voor Kerstmis, om te weten te komen dat ik een kwaadaardig gezwel heb aan mijn oog, dat is toch niet haar fout? Of wel soms? En dan die foute operatie voorafgegaan door die foute diagnose, gebaseerd op wat geduw met een wijsvinger, is dat soms allemaal haar fout? Ze heeft zelf toch gezegd dat de operatie voorspoedig verlopen is. Dus waar kan zij dan ‘fout’ in zijn? En dat ik nu dan, na dat gans jaar verloren te hebben, thuis zit tijdens de Kerstdagen, te wachten op professionele hulpverlening, is dat ook haar fout soms? Als het iemands fout is, is het mijn eigen fout, neh. Ik had maar geen kanker moeten krijgen. Of niet zo lang moeten wachten om elders hulp te gaan zoeken. Want laat ons eerlijk zijn, het is jouw eigen fout geweest om zo veel vertrouwen te hebben in dat, ook fysiek, verheven instituut Gasthuisberg, niet? Of, nog erger, om jouw eigen instinctief aanvoelen, dat er iets niet klopte met die Professor Ilse Mombaerts, niet gevolgd te hebben. Zo’n terreurregime onder haar assistenten, dat is toch niet meer van deze tijd? Allez, geef maar toe, Patrick Hoskens, gij zijt gewoon zelf een stomme kloot.
Het gezwel zelf blijft maar groeien. Het is alsof het weet dat wij nu weten dat het kanker is, dat zijn tijd bijna op is en dat hij nu nog even een eindspurt inzet. Het begint roder of zelfs blauw te zien. Als ik nu zou bellen naar Gasthuisberg en ze zouden vragen of ‘het rood ziet?’, zou ik moeten antwoorden: “Ja, of eigenlijk niet nee, het ziet er nu al eerder blauw uit.” Wat zouden ze dan zeggen? Wat zou hun ‘professioneel’ script of protocol dan voorschrijven? Bel een keer terug als het geel ziet? Of toch pas als dat blauw terug rood wordt? Hoe is het toch mogelijk dat die mensen daar zo’n zootje van gemaakt hebben? In dat monster van een gebouw boven op die berg vol met geleerde professoren van de KULeuven? Ze zullen mij weg zetten als de uitzondering op de regel waarschijnlijk. Als die ene fout die jammer genoeg ook gebeurt tegenover een gigantische achtergrond van geslaagde interventies. Zelfs met enige verontwaardiging in hun stem zullen ze mij interpelleren. Weet ik wel hoeveel goed werk die mensen op Gasthuisberg niet allemaal verzetten? Hoeveel inspanningen die mensen wel niet leveren om al die noodbehoevenden voort te helpen? Ik ga waarschijnlijk beschaamd moeten zijn dat ik het zelfs aandurf om hun professionalisme in vraag te stellen. Laat staan dat ik hen een proces zou aandoen. Dat zou pas helemaal schandalig zijn. Of ik ga gewoon niet meer weten wat ik zeg. Zot ben ik geworden van die kanker. Hij zit duidelijk al in mijn hoofd.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 