28 december 2018 – Vriendenbezoek

Wel hartverwarmend tijdens deze helse periode, zijn de goede vrienden die op ziekenbezoek komen, vaak met de ganse familie. Sommigen zijn nog nooit zo ‘altegaar’ afgekomen, anderen nog nooit zonder te komen eten. Maar nu komen ze allen af tijdens de namiddag. Om plechtig samen aan de tafel te zitten en te praten. Het is alsof de koffietafels van vroeger, met de tantes en de nonkels, terug zijn, maar dan zonder de tantes en de nonkels, en, meestal, zonder de taarten. Af en toe kunnen we het wel niet laten om bij de bakker naast de deur een lekkere frambozentaart met witte chocolade te gaan halen. Maar meestal houden we het op koffie en wat kleine versnaperingen zoals koekjes en chocolade. Meer is er niet nodig want het draait allemaal rond het praten. Waarover we praten is daarbij niet zo belangrijk. Het is het praten zelf dat telt. Dat we kunnen praten eigenlijk. En dat we het doen natuurlijk. Vrank en vrij. Maar vooral ook met liefde. Het is geen neutraal gebeuren dat praten. Het is een liefdesbetuiging. Elk woord, zelfs het meest onbeduidende, heeft belang en wordt gewikt en gewogen. Zelfs het afscheidswoord “tot de volgende keer”, kent een buitensporig belang want zal er nog wel een volgende keer zijn en zo ja, waar? Is dat geen uiting van een overdreven en absoluut geloof in mijn kunnen, dat ik dit alles sowieso ga overleven? Of is het een belofte? Een belofte om mij altijd op te zoeken, aan deze én aan gene kant van de dood. Wij gaan mekaar nooit in de steek laten, wij. Wij gaan er altijd zijn voor elkaar.

Een ander fenomeen dat zich voordoet tijdens deze vlucht in de nacht – op het eerste zicht een contradictie want de grondlaag is een totaal gebrek aan tijd (er is maar één ding dat telt en dat is zo snel mogelijk van dat gezwel afraken): die zeeën van tijd. Waar de afgelopen jaren een amorfe massa van plichten en bezigheden waren met tijd als de belangrijkste ontbrekende factor, zijn er nu plots zeeën van tijd. Het sleutelwoord hier is zeeën. Want het zicht is even weids als de zee, wanneer je terugkijkt op je ganse leven, op die lange periode die je kinder- en studietijd is tot en met de komst van je eigen kinderen en de roller coaster die je dan wacht. Maar het is vooral ook in de diepte, in het duiken, dat er nu plots zo veel tijd voorhanden is. Oneindig veel tijd. Zelfs seconden duren nu soms eeuwenlang. Of anders is het gewoon je beleving die anders is en krijgen de dingen waar je normaliter nauwelijks tijd voor hebt nu alle aandacht. Die boeddhisten of die shinto-Japanners zouden waarschijnlijk beginnen over die regendruppel die langzaam over de ruit naar beneden rolt. Maar wat mij als westerling opvalt is dat tijdens het vriendenbezoek zelfs koffie zetten en uitgieten uren mag duren. En elke druppel van die vers gemaakte koffie is meer waard dan alle regendruppels en zelfs alle koffies van het afgelopen jaar samen. Strelen met taal, dat is het, dat samen zijn en praten. Soms bekruipt mij wel het akelige gevoel dat het ook een manier is van afscheid nemen. Dat de kans dat we mekaar zo samen aan tafel nog eens terug gaan zien plots veel kleiner is geworden dan hij ooit geweest is. Dat het niet langer enkel van ons afhangt. En dat aan gene kant naar alle waarschijnlijkheid niet zoveel meer te beleven valt. Dan wordt de wanhoop weer eventjes groot. Maar dat gevoel overvalt me meestal wel pas achteraf. Als ze in de auto stappen en al wuivend vanuit de wagen terug vertrekken. Tijdens de bezoeken zelf kan ik me laven aan de weldaad van het samenzijn en even geloven dat alles in orde gaat komen. Want met zo’n vrienden kan dat niet anders.