Lamlendig lig ik in de namiddag te wachten op de nacht en vooral het nieuwe Walhalla, het slaappilletje dat straks alles zal oplossen, als Willem onverwachts binnen valt. Het doet deugd om nog eens een bekend gezicht te zien want sinds het bezoek van Tristan en zijn cortège gisterenavond is het hier stil gebleven qua bezoek. Niet dat ik het op dit moment mis; mijn energiepijl staat gewoon zo laag dat ik de rust wel kan waarderen. Maar toch, zo iemand die je kent, doet meer dan enkel hier zijn, hij brengt al de onderlinge ervaringen uit het verleden mee en herinnert je op die manier aan heuglijker tijden, tijden toen alles nog goed ging en je zoals al die andere mensen nog met de illusie van het eeuwig leven op deze aardbol rond liep. Maar hij heeft me ook iets belangrijks te vertellen, zegt Willem vanuit de zetel naast mijn bed. Hij heeft daarstraks even mijn medisch dossier kunnen bekijken en volgens zowel Professor Vermeersch als de patholoog zou op het eerste zicht de operatie gelukt zijn. Als hij mijn vragende blik ziet, omdat ik dit toch al eerder dacht vernomen te hebben, wordt Willem enorm enthousiast en zegt: “Ja maar Patrick, je begrijpt het niet, de tumor zou met een R0 resection margin verwijderd zijn!” “Wat betekent dat juist?” “Dat betekent dat het gezwel volledig clean verwijderd zou zijn Patrick. Dat er geen kankercellen meer gevonden zouden zijn aan de rand van het verwijderde weefsel! Een R-nul noemen ze dat.” Ik voel dat ik nog altijd niet mee kan in het enthousiasme van Willem. Hij voelt het ook denk ik, want hij doet er nog vlug een schepje bovenop: “Dat wil zeggen dat, als dit klopt, op zijn minst daar, in je linkeroogkas, Patrick, er zich op dit moment geen kankercellen meer zitten en het gezwel dus, in principe, ook niet meer kan terugkomen!” Ik merk aan zijn gezicht dat hij een beetje verrast is dat ik zijn enthousiasme niet onmiddellijk deel. Van de weeromstuit valt de zijne ook een beetje terug. “Het moet nog wel bevestigd worden, Patrick. De patholoog gaat het weefsel in het labo nog verder grondig onderzoeken, maar als dit dus bevestigd wordt, is dat dus wel heel goed nieuws, hoor,” sluit hij zijn positivistisch betoog zachtjes af. “Ja, dat klinkt echt wel goed, Willem, bedankt” breng ik zwakjes uit om hem toch maar te bedanken voor het goede nieuws. Nu is het de beurt aan Willem om mij met een vragende blik te bekijken. Met een kreun reageer ik: “Sorry Willem, en ik weet dat ik in herhaling val, maar ik heb gewoon geen zin om dood te gaan aan deze kanker. Ik was daar zo vroeg bij. Toen ik het ontdekte dankzij mijn zwembrilletje, was dat gezwel nog piepklein. Je kon het zelfs niet zien met het blote oog. En je voelde er niets van. Alleen dankzij mijn zwembrilletje, dat er op drukte, merkte ik dat er iets zat. En nu, na alles wat er gebeurd is, en vooral misgelopen is,… Hoe groot zou de kans zijn dat die kanker terug komt? Met of zonder een R0-marge?” “Ja, dat kan natuurlijk altijd Patrick. Maar zo’n operatie met een R0-marge is toch een eerste stap naar een mogelijk herstel. Zo moet je het bekijken, “ probeert Willem mij een beetje op te peppen. “Ja, maar ik ben ondertussen wel mijn linkeroog kwijt,” reageer ik verbolgen op zijn goede bedoelingen. “En dat was bij een oogarts dat ik gegaan ben, Willem! Een echte, gediplomeerde oftalmoloog! Bij een professor zelfs! Een professor van de Katholieke Universiteit van Leuven nota bene! Moeten die net niet alles doen om dat ene orgaan, dat verbazingwekkend complex en toch dag in dag uit een ogenschijnlijk simpel dienstbetoon bewijzende oog, die spiegel van de onsterfelijke ziel, te beschermen tegen elke prijs?” “Ja, ik moet zeggen, wat daar allemaal gebeurd is, begrijp ik ook niet zo goed,” antwoordt Willem. “Dat ik het risico loop om vroegtijdig te sterven door de onkunde van één mens en een gerenommeerd medisch instituut dat in al zijn arrogantie zoiets niet alleen mogelijk maakt, maar zelfs bestendigt door aan zo’n zelfingenomen mensen het statuut van een oppermachtige god te geven, kan er bij mij niet in. Dat ik er een oog door verloren heb, vind ik al onvoorstelbaar. Laat staan de kans te lopen om aan een gruwelijke ziekte te overlijden. Twintig jaar vroeger dan eigenlijk nodig was geweest. Kun je je dat voorstellen?” “Niet echt, neen. Maar je hebt gelijk dat dit niet gelopen is zoals het had moeten lopen.” Na een korte stilte lanceert Willem echter een nieuwe aanval: “En aan jouw rechteroog, voel je daar echt niets aan, Patrick?” Ik kijk hem verschrikt aan en voel me al met mijn rechterhand tasten naast mijn oog: “Neen, natuurlijk niet. Anders zou ik dat toch gezegd hebben?” “Dat weet ik wel. Het is alleen vreemd dat het ook zo lokaal zit en op zo’n vreemde plaats.” Die medische fascinatie vat ik ook niet helemaal, voel ik. Het is eerder de neiging om krijsend weg te lopen die nog steeds bij mij de overhand haalt. “Vreemd of niet vreemd, ik wil gewoon niet dood gaan aan deze kanker. Dat zou gewoon schandalig zijn als je ziet hoe vroeg ik er bij was. Nu niet en ook niet binnen 4 jaar.” “Maar Patrick toch!,” roept Willem met een laatste opstoot van enthousiasme triomferend uit, “weet je hoe klein de kans wel is dat die kanker nog terug komt na 4 jaar? Die kans is zo goed als onbestaande! Zo klein is die kans!” “Ja, maar Willem, dat was maar bedoeld als voorbeeld, hoor. Ik wil ook niet dood gaan aan deze kanker binnen 2 jaar, begrijp je?” Deze keer doet Willem er het zwijgen toe. Alleen al op basis van zijn reactie is het duidelijk dat de kans hierop al een pak groter is dan na 4 jaar. We kunnen alleen maar blijven hopen op het beste vanaf nu. Nadat die goede, oude Willem mij terug verlaten heeft, blijven er echter vier woorden door mijn hoofd warrelen: ‘R0 resection margin’. En naarmate dat de dag vordert klinken ze luider en luider. Vooral die nul wint aanzienlijk aan kracht.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 