Het komt binnen als een bom ’s avonds, rond vijf uur. Via een mail. Verstopt achter wat goed nieuws. Het is Yvo die de mail stuurt: ‘Het microscopisch onderzoek bevestigt de diagnose van het neuroendocrien carcinoom. Belangrijkste nieuws is dat de snijranden vrij zijn, wat heel goed nieuws is!! Er zal wel voorgesteld worden om chemotherapie te geven.’ Het staat zwart op wit op het scherm van mijn smartphone. Voor het eerst valt het andere gevreesde C-woord in het UZ Gent. Tot nu toe, wanneer of als eventuele nabehandeling ter sprake kwam, werd er enkel gesproken over mogelijke bestralingen van de geopereerde zone in mijn gezicht. De enigste andere keer dat het gevreesde woord ter sprake kwam in UZ Gent was toen Professor Vermeersch geopperd had dat, indien de operatie goed verliep, er misschien zelfs geen chemo meer ging nodig zijn. En ook Yvo en Willem, mijn twee in-house engelbewaarders, hadden zich tot nu toe beperkt tot het spreken over mogelijks bestralingen, met een soort van helm op mijn hoofd, perfect afgesteld op mijn lichaam; zodat de bestralingen enkel de getroffen zone zouden kunnen raken en geen schade aanrichten aan andere zones; in mijn geval, in de eerste plaats, de hersenen die zich vlak achter de oogkas bevinden. Maar nu dus,… Chemo…? Dan toch? Even later vind ik de moed om toch een reactie naar Yvo terug te sturen: ‘En geen bestralingen dan Yvo? Chemo klinkt zo straf ook. Kan/mag ik even bellen?’ Eventjes later heb ik hem aan de lijn.
Hij vertelt me dat mijn casus in het multidisciplinair team is besproken en dat er unaniem beslist is om chemo voor te stellen. “Preventief dus,” zegt hij geruststellend, “om te voorkomen dat de kanker elders terug komt.” “Ja maar, Yvo, tot nu toe als jullie mij over een eventuele nabehandeling spraken, hadden jullie het enkel over bestralingen. Waarom dan nu plots chemo?” Hij schraapt even zijn keel en antwoordt dan: “Kijk Patrick. Zoals gezegd, deze keer is het besproken in het multidisciplinair team door de verschillende betrokken experten en ze raden allen aan om als nabehandeling chemo op te starten. Als voorzorgsmaatregel. Om eerlijk te zijn, hebben ze er niet lang over moeten discussiëren. Op basis van de biopsie van het verwijderde weefsel en ook de grootte van de tumor ondertussen, zijn ze al snel tot de conclusie gekomen dat chemo als nabehandeling het beste voor jou is.” “Chemo… Jezus, Yvo, ik vrees dat ik toch wel wat schrik heb. Als je hoort wat daar allemaal over gezegd wordt… Ik weet gewoon niet of ik dat allemaal wel zie zitten…”
“Ge moet niet alles geloven wat er gezegd wordt, Patrick. Maar, inderdaad, wat ze jou gaan voorstellen, zal niet min zijn. Omdat het gaat over een small-cell neuroendocrien carcinoom, het type tumor dat we normaliter bij longkanker tegen komen, gaan ze jou de chemotherapie voorstellen die we normaliter aan mensen met longkanker geven.” “Wow, dat klinkt al helemaal spooky, moet ik zeggen.” “Ja, zoals gezegd, het is niet om te lachen. Er zal misschien ook wel wat haaruitval zijn. Maar het zal eerder jouw haar wat verdunnen. Volledig kaal zul je niet worden, denk ik. Maar bon, we gaan dat wat moeten afwachten, mensen kunnen nogal verschillend reageren op dezelfde medicatie, begrijp je?” “En hoe lang gaat dat duren Yvo? Spreken we over 1 sessie, 2 sessies? Gedurende 1 maand?” “Ik vrees van niet Patrick. Het voorstel is om het ineens goed te doen. Om de kans op herval zo klein mogelijk te maken. Ze gaan voorstellen om verschillende sessies te doen, gespreid over meerdere maanden. En ze doen zo’n sessies meestal om de drie weken. Het zal dus wel even duren, die chemotherapie.” “Waarom om de drie weken, Yvo?” “Sorry dat ik het zo op de man af vraag Patrick, maar ken je eigenlijk iets van chemotherapie? Ik bedoel heeft iemand dat al een keer uitgelegd aan jou?” “Neen, niet echt. Ik bedoel ik weet wat het is. Een soort van chemische oorlogvoering tegen kankercellen, niet? Maar meer dan dat weet ik er niet van.” “OK, dan zal ik het jou kort uitleggen, goed?” “OK.”
“Ze doen dat om de drie weken omdat chemotherapie eigenlijk tot doel heeft alle sneldelende cellen in het lichaam te doden. Kanker zijn eigenlijk kwaadaardige cellen die op hol geslagen zijn. Die zo snel delen dat ze letterlijk om zich heen beginnen te woekeren. Begrijp je? En chemotherapie heeft net tot doel om al die sneldelende cellen kapot te maken. Jammer genoeg zijn er ook wel sneldelende cellen in het menselijk lichaam die helemaal niet kwaadaardig, of zelfs gewoon nuttig zijn. Haarvaten bijvoorbeeld, dat zijn ook sneldelende cellen. Daarom valt haar bij sommige types van chemotherapie uit. Want ook haarvatcellen worden geraakt door de chemo. Maar ook in je ruggenmerg bijvoorbeeld bevinden zich sneldelende cellen die normaliter gewoon hun werk doen. Het grote verschil echter tussen goedaardige en kwaadaardige sneldelende cellen, is dat kankercellen, alhoewel die dus wel agressief kunnen zijn, als cel heel zwak of kwetsbaar zijn en niet, of toch niet zo gemakkelijk als andere cellen, herstellen van een stevige tik. Dit in tegenstelling dus tot de goedaardige of ‘gezonde’ sneldelende cellen. Die zijn meestal net wel heel sterk van nature uit en zullen zich normaliter na afloop van de chemo snel herstellen. En, ik kom aan het einde van mijn verhaal want hier komen de drie weken vandaan; sneldelende cellen werken in cycli van drie weken. Je zal bijvoorbeeld zien, als je een beetje haaruitval krijgt van de chemo, dat exact drie weken na het stoppen van de therapie, je haar terug zal beginnen groeien. Om dezelfde reden worden de sessies dus ook om de drie weken ingepland. Om telkens opnieuw een maximale impact te hebben op de cellen die we willen elimineren. Ik weet niet of dit alles een beetje duidelijk is, Patrick?”
“Heel duidelijk, Yvo. Bedankt voor de tijd die je neemt om het mij uit te leggen. Het klinkt allemaal ook zo lekker zakelijk. Het enigste probleem is dat het in dit geval mezelf betreft, vrees ik.” “Ja, dat begrijp ik, Patrick. Ik had jou liever ook iets anders willen kunnen zeggen. Maar geloof me dat dit het beste is voor jou als volgende stap. En nogmaals, het is preventief bedoeld, deze chemotherapie. Dus je moet je niet te veel zorgen maken. We stellen dit voor net om te voorkomen dat je terug ziek wordt. En nogmaals, vergeet niet het goede nieuws dat ik jou eerst heb gezegd: de biopsie heeft bevestigd dat de snijranden van het verwijderde weefsel, zoals gedacht, inderdaad proper waren. Dus de belangrijkste eerste stap naar herstel heb je al gezet. Nu wordt het tijd om de tweede stap te zetten. OK, Patrick?” “OK Yvo. Heel hard bedankt wel om mij op voorhand te verwittigen. Als ze mij dit vlakaf of gewoon face-to-face zouden gezegd hebben, dan weet ik niet hoe ik ter plekke gereageerd zou hebben.” “Dat dacht ik al, Patrick. Het is daarom ook dat ik jou al een berichtje gestuurd heb. Zo heb je een beetje tijd om wat te wennen aan het idee alleen al, niet?” “Ja, opnieuw heel hard bedankt alvast, Yvo. Ik zou niet weten wat ik zonder jou en Willem gedaan zou hebben met al deze miserie.” “Ja, het is allemaal niet plezant, hein Patrick. Maar probeer een beetje positief te blijven; de operatie is goed verlopen en heeft gedaan wat ze moest doen. Nu moeten we ons focussen op de volgende stap. Zoals gezegd, om jouw kansen op een volledig herstel zo groot mogelijk te maken.” “OK Yvo, nogmaals hard bedankt.” “Kom anders maandag nog even langs als je wilt. Wanneer je op consultatie bent in het UZ Gent.” “Zal ik zeker doen. Ik zal eerst een keer bellen of een SMS’je sturen om te zien of je beschikbaar bent, OK?” “OK, Patrick.” “Tot dan.” “Tot dan.”
Wat volgt, is een weekend bang afwachten.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 