Leuven, here we come!

Bon, ik heb het begrepen: ik besta niet voor dat Gasthuisberg en ik ben er nooit geweest of als ik er al ooit geweest ben, hebben zij zeker niets mis gedaan want zij doen nooit iets mis. Terwijl ik dus wel ga sterven door miskleunen begaan door één van hun diensthoofden. Let wel, meervoud dus: miskleunEN. Dus niet één, ook niet twee, zelfs niet drie maar door een opeenstapeling van medische fouten in dat gerenommeerd universitair ziekenhuis ga ik vroegtijdig sterven. Je houdt het zelfs niet voor mogelijk dat zoiets nog kan gebeuren anno 2000 en een beetje, in een ziekenhuis tout court in België, laat staan in een universitair ziekenhuis van de grootte van het UZ Leuven. Zo onvoorstelbaar is het. Hallucinant gewoon.

En toch, geen woord van spijt, geen enkele vorm van erkenning, zelfs niet een briefje om te vragen hoe het gaat, niets. Neen, ik word duidelijk verondersteld stilletjes in een hoekje te gaan liggen sterven en liefst zo snel mogelijk. Dat vat het zo’n beetje samen hoe dat dat opulent katholiek ziekenhuis, dat zich verwaand het beste waant van gans België en omstreken, omspringt met zijn medische slachtoffers.

Er is ook geen enkele reden waarom ze het anders zouden doen. Voor het geld moeten ze het alvast niet doen. Zoals alle Belgen betaal ik via de belastingen mee aan hun riante weddes. Maar ik ben er maar ene en als ik weg val, gaan ze mij nu niet echt missen. Voor de eer moeten ze het ook al niet doen. Het is gemakkelijker om te doen alsof er niets verkeerds gebeurd is. ‘De eer aan zichzelf houden’ betekent eigenlijk ook gewoon zo veel als ‘de boel opblazen vooraleer iemand anders het in jouw plaats kan doen’. En zo’n medisch slachtofferke staat dan ook nog eens machteloos. Als die al iets kan opblazen, zal het zijn eigen keuken zijn. Van bovenaf is er ook al geen enkele macht die hen dwingt om op een correctere manier om te springen met hun gesjeesde patiënten. Noch die fantastische, bevlogen politici van ons, noch die derde macht, de rechterlijke macht, trekken zich de ballen aan van die enkele ‘sukkelaars’ die letterlijk een doorn in het oog zijn, die niet kloppen met het verhaal dat voortdurend van onze gezondheidszorg opgehangen wordt: dat van één van de beste van de ganse wereld, waar de patiënten met uiterste zorg en omzichtigheid behandeld worden, superprofessioneel ook. Waarom zouden zij ook? Doden kunnen niet langer stemmen en doen alsof alles in orde is terwijl er juist niets in orde is, is nu net hetgeen waar de Belgische justitie zelf ook zo goed in is geworden, kijk maar naar de affaire Chovanec: “Hoezo, is er een probleem? Wisten jullie dat dan niet? We zijn gewoon al twee jaar keihard aan het werken aan die case, het verzamelen van de feiten en de bewijzen, je weet niet hoe moeilijk dat is in zo’n politiecel zeker en met camerabeelden en al?” Ze hebben dus helemaal geen zin om het pietje-precies te gaan uithangen in die heilige koe van de Belgische gezondheidszorg. Ze gaan eerst de ‘Chovaneccase’ oplossen na een goei jaar of drie. Daar hebben ze het al druk genoeg mee.

Dus heb ik deze week beslist om de goden van Gasthuisberg in de fysieke wereld, hier en nu, te dwingen mij niet langer te negeren. Ik heb aan Koenie gevraagd om mij te helpen om een t-shirt te maken met op de borst de badge van The Comedian van The Watchmen, een van de beste science fiction strips ooit uit de jaren ‘80 met daarrond de tekst: “Ik ben vermoord door Gasthuisberg.” De strip vangt zelf trouwens ook aan met de moord op The Comedian en mensen die mij kennen, weten dat ikzelf ook wel altijd en in alles een beetje een clown ben geweest. Op de rug heb ik dan weer een Van Ostaijen-achtige tekst laten aanbrengen, echt jaren ‘20 dan weer, de tijd van de Dreigroschenoper, zo in blokken met verschillende lettertypes met daarin voluit uitgespeld: “UZ Leuven heeft mij vermoord!” En ik ga in dat t-shirt rond lopen in Leuven, de stad waar ik als student al uren- en kilometerslang heb rondgedwaald, heimat van dat uit zijn kluiten gewassen gigantisch ziekenhuis waar reuzen van geniën werken en nooit iets fout loopt, zo goed zijn ze.

Misschien dat hun eigen kinderen of partners hun wel een geweten kunnen schoppen want ikzelf sla er blijkbaar niet in. Als die kinderen ‘s avonds aan de eettafel dan ineens laten vallen: “Zeg mama, vandaag hebben wij op straat in Leuven een rare mijnheer gezien. Hij liep rond in een wit t-shirt en daarop stond dat Gasthuisberg hem vermoord had. Kan dat mama? Hebben jullie dat gedaan?” Ik ben benieuwd wat dan het antwoord gaat zijn. Waarschijnlijk: “Dat kan niet hoor. Wij vermoorden geen mensen. Wij redden mensen. Het zal wel een zotteke zijn.” Of als het iemand is die, goed wetende wat er daar allemaal gebeurt in dat ziekenhuis, toch absoluut wilt vermijden dat haar kind haar ooit op een leugen kan betrappen, misschien: “Ik weet het niet.” ‘Ich habe est nicht gewusst’ in de eenentwintigste eeuw op zijn Vlaams. Genetisch aangeboren ontkenning op zijn best. Medische slachtoffers? Onze stafleden, onze Übermenschen, die zware professionele fouten tot en met grove nalatigheden begaan? Dat bestaat niet.

Wel, ik ga die dames en heren medische specialisten in het hol van de leeuw confronteren met hun eigen smeerlapperij. En zolang dat zij hun kop in de rottende, stinkende modder blijven steken, zal ik dit volhouden. Een tot nader order nog levend reclamebord zal ik worden voor die zelfingenomen smeerlappen. Zij willen dat ik thuis crepeer op mijn eentje? Stilletjes en verborgen voor iedereen? Wel, ik zal creperen in de straten van Leuven, hun geliefde stad, waar alles al even perfect en clean is als in dat ziekenhuis van mijn voeten. Zelfs die onnozel parkeerboetes kunt ge er al digitaal betalen. Leuven, het laatste bastion der breeddenkendheid en vooral exuberant veel rijkdom, in het Vlaamse gepokte en gemazelde verstedelijkte landschap. De laatste grote Vlaamse stad ook die zich een socialistische burgemeester kan veroorloven. Dat zegt genoeg. Hier geen ‘migrantenprobleem’. Niet te veel Turken samengeperst in één wijk. Of te veel Marokkanen. Alleen in die grote appartementsblok aan de Fonteinstraat bevindt zich een lichte concentratie aan migranten. Maar ook dit kleine ghetto, dat is het handige aan Leuven, alles is er daar in het klein, is weer net klein genoeg om het gemakkelijk onder controle te houden. Neen, Leuven kent geen problemen op dat vlak. Alles is er peis en vree. Vroeger was er nog Interbrew, maar vandaag de dag zijn er enkel nog Gasthuisberg en de KUL, die iets te groot uitgevallen zijn voor die provinciestad, immens groot zijn in vergelijking met dat piepkleine Leuven. Ik schat dat, in termen van oppervlakte, meer dan 20% van het vastgoed van de stad in handen van de universiteit is. Zo’n monster kun je niet onder controle houden. Daar kun je hoogstens mee proberen in vrede samen te leven. Of gewoon doen wat ze zeggen.

De enigste migranten waar ze echt last van hebben zijn Vlaamse studenten die er blijven hangen na hun studies. Door diezelfde studies over een redelijk inkomen beschikken en daardoor samen met de huisjesmelkers de vastgoedprijzen verder de lucht induwen. Maar dat is dan ook weer geen probleem want het zijn de Leuvenaars zelf die hun huis verkopen en dus even langs de kassa kunnen passeren. Iedereen content. Iedereen behalve de jonge Leuvenaars dan die geen huis meer kunnen kopen wegens te duur en de stad zelf die op deze manier langzaam haar ziel verliest en ondertussen al zo goed als volledig uitgeweken is naar de meer volkse randgemeenten zoals Kessel-lo en co. Mijn actieterrein zal de door Vlaamse weekendvluchtelingen druk bezochte kernstad worden; dat open-lucht shopping centrum, annex café- en restaurantenbuurt, dat steriele betonnen hart van Leuven. Daar zal ik gaan rond lopen. Tussen al de dode gebouwen. En ik zal ook dat nieuwe opgefokte vastgoedproject, die over het paard getilde havenkom, vol pré- en post-gepensioneerden, tweeverdieners die hip en actief als ze zijn, na hun kinderen uit de nest te hebben zien vliegen, zonder verpinken hun gerenoveerd fermetteke inclusief een stukske grond op de Vlaamse boerenbuiten inruilen voor een betonnen appartement van 90 vierkante meter met een fantastisch zicht op een havenkom ter grootte van een beek, niet mijden. Waarom zou ik ook? Met mijn ooglapje ga ik zelfs kunnen mee zingen met de zeerovers: ‘Und ein Schiiif mit acht Seeegeln und mit fünfzig Kanooonen Wird. Liegen. Am. Kai.’ Eens kijken hoe lang ze me nu nog gaan negeren, de viezerikken.

Ok, misschien dat ze mij een proces voor laster en eerroof gaan aansmeren. Daarvoor hebben mijn advocaten mij gisteren nog nadrukkelijk gewaarschuwd. “Het gaat uw geloofwaardigheid niet ten goede komen,” werd er mij gezegd. Maar, zeg nu zelf, beste lezer, dat zou toch wel echt heel straf zijn, niet? Ik, een Belgisch staatsburger, die zomaar eens eventjes zijn levensverwachting ingekort ziet tot minder dan een jaar door grote professionele fouten tot zware nalatigheid van hun kant, word afgeraden een strafklacht in de vorm van onvrijwillige doodslag in te dienen want je kunt dat toch nooit winnen zo’n strafzaak met al die medici die mekaar indekken en keigoed zijn in het verzinnen van mogelijke alternatieve doodsoorzaken van medische slachtoffers versus zij, die complexloos en diep verontwaardigd over de belediging een strafklacht indienen tegen mij, het geslachtofferde burgertje, om mij letterlijk met dwangsommen en eventuele andere maatregelen te verplichten als een brave jongen in alle stilte 15 kilometer verderop te sterven in mijn hoekje. Van opnieuw de omgekeerde wereld van de Belgische justitie gesproken. Niet alleen worden de slachtoffers van medische wandaden aan hun lot overgelaten, als de daders ervan van datzelfde gerechtelijk apparaat gebruik willen maken om het slachtoffer monddood te maken, staat het direct paraat: “Zwijgen, gij, vervelend ventje! Dat is niet juist wat gij allemaal daar beweert! Schandalig gewoon dat ge dat durft te zeggen! Daarbij gij zijt toch niet vermoord? Ge leeft nog!” Als het zover komt, zal ik beleefd mijn excuses aanbieden en voorstellen om terug te komen wanneer ik eenmaal dood ben.

Dat wat betreft een mogelijke strafrechtprocedure. Maar op dit moment weet ik zelfs niet meer of dat proces voor de burgerrechtbank nog gaat lukken. Want mijn familiale verzekering doet ook al moeilijk. En als het lukt, ga ik alvast het proces zelf nooit nog mee maken, laat staan de uitslag ervan ooit te weten komen. Maar eerst moet ik dus in een woordenboek de betekenis van het woord ‘Rechtsbijstand’ gaan opzoeken want DVV, nog zo’n lid van de vroeger openlijke, nu net zoals Opus Dei meer en meer ondergrondse, katholieke vijfde colonne in ons land, bij wie we al jaren gewoon om in orde te zijn een familiale verzekering hebben lopen, is blijkbaar plotsklaps vergeten wat dat juist betekent. Misschien dat ze het woord ‘ingebrekestelling’ beter zullen begrijpen.

Als slotwoord deze keer heb ik wel nog meer slecht nieuws voor die katholieke arrogante klootzakken van boven op de berg: ik ga niet alleen in hun thuisstad wat beginnen rond lopen met dat t-shirt. Ik ga van het gepersonaliseerde The Comedian – Van Ostaijen t-shirt ook mijn lijkwade maken. Ik ga ze aandoen in de kist en mee nemen naar Sint-Pieter. Ik weet niet hoe het bij jullie zit beste katholieke gelovigen, maar ik ben echt benieuwd hoe dat de Heilige Vader gaat reageren als hij mij ziet aankomen: “En wat is dat juist, dat ‘Gasthuisberg’?… En die noemen zich katholiek, zegt ge? Amai, die durven.” Ik betwijfel dat in de hemel, waar dat leugens, in tegenstelling tot hier, in dit ondermaanse tranendal, niet kunnen triomferen, een klacht voor laster- en eerroof jullie veel zal helpen.