Schuld en boete

Schaamte. Het grote woord is eruit. Ja, ik schaam me dood voor alles wat er gebeurd is. Hoe kan het toch dat ik dit allemaal heb laten gebeuren? En ook ja, ik voel me een ‘total loser’ op zijn Amerikaans, een totale mislukkeling in ons al even duidelijke koetervlaams. Hoe zou ik anders kunnen in deze tijden waarin iedereen met blinkende witte tanden en een big smile van hier tot Honolulu verondersteld wordt eeuwig te leven en ondertussen jong te blijven, altijd maar gelukkig te zijn op die sociale media en permanent open te staan voor nieuwe ervaringen tot en met geblinddoekt springen van de Niagarawatervallen. En al die tijd als echte winnaars in perfecte controle over alles wat er rondom hen gebeurt en alle gevaren detecterend, dus zeker zoiets eenvoudigs als de onmiddellijke nabijheid van onbekwame en dus moorddadige proffen in gereputeerde universitaire ziekenhuizen?

Hoe komt het toch dat ik ondanks de alarmsignalen die afgingen, de onzekere blik van het Witte Konijn, de dwingende van Hartenkoningin, toch geen tweede opinie elders ben gaan zoeken? Eén verklaring is die opvoeding tot brave, katholieke Vlaming, die ik genoten heb van mijn al even brave ouders, met oneindig veel respect voor God en al zijn discipelen, waartoe proffen van een Katholiek Universitair Ziekenhuis zeker gerekend moeten worden. Maar toch…, is dat de enige reden? Goedgelovig heb ik mezelf nooit gevonden, maar Sam, mijn oudste, wordt daar regelmatig van beschuldigd, dus misschien heeft ze dat dan toch van mij? Of misschien was ik te veel onder de indruk van het zoveelste spiksplinternieuwe gebouw op de campus met pasgeverfde groenwitte kapsalons en nagelwitte konijnenpijpen met deurtjes langs alle kanten waarnaar de dienst ophtalmologie van het UZ Leuven verhuisde in de loop van dat vervloekte jaar 2018.

Maar dan nog, zelfs dan nog, hoe heb ik godverdomme zo stom kunnen zijn? Steven De Gucht, die viroloog met zijn zelfzekere, rustige stem, zegt in deze Coronatijden op de radio: “Voel je een bobbeltje? Laat je controleren.” Was dat bij mij dan soms geen bobbeltje? Dat was toch een bobbeltje? Hoe komt het dan toch dat ik zelf op geen enkel moment gedacht heb: “Zou dat zo’n bobbeltje kunnen zijn dat die vrouwen voelen als ze bezorgd aan hun borsten tasten? Zou dat kanker kunnen zijn?” Of, vooraleer iemand mij beschuldigt van seksistisch te zijn, is dat hetgeen die mannen misschien voelen als ze problemen aan hun prostaat hebben? Of kunnen mannen dat niet voelen? Want wordt dat niet meestal via de anus gechecked door hopelijk gespecialiseerd personeel? Of zitten die mannen constant met hun vingers in hun aars? Geen idee, eerlijk gezegd. Maar, neen dus, niets van dat alles. De schaamte is nog het grootst naar Tin en de kinderen toe. Hen in de steek laten in het midden of, nog erger, aan het begin van hun leven. Nog voor dat alles echt gestart is. Ik had misschien zelf die haan moeten horen kraaien? Stomme idioot. Onnozelaar. Kloefkaffer. Sukkelaar.

Allez, stop met jezelf zo de duivel aan te doen Patrick, asjeblieft zeg. Zeg nu zelf, dat is toch weer godgeklaagd? Gij, de brave burger, die braaf in de pas loopt, die braaf zijn belastingen betaalt, die gelooft in het systeem, die dacht zich hier te bevinden in een democratische rechtsstaat die hem beschermt tegen misbruik of nog veel erger dingen allerhande, je bent weer eens de verantwoordelijkheid bij jezelf aan het leggen; je bent weer eens mee aan het gaan in het verhaal of het toch niet allemaal jouw eigen schuld is geweest, als een echte brave oetlul. Drie keer heeft die haan gekraaid en drie keer werd het mes van Gasthuisberg alleen maar dieper gestoken. En ondertussen maakte de twijfel en de onrust zich meer en meer meester van jou. Tot op het eind in Gent, na een gans jaar sukkelen, in een Algemeen Ziekenhuis, helemaal geen Universitair Ziekenhuis, maar wel bij een bekwame oogarts en in een wel goed functionerend ziekenhuis, samen met de juiste diagnose de vreselijke, oerdestructieve paniek toesloeg. Nu al bijna twee jaar quasimodo met een groot gat waar vroeger mijn linkeroog zat, een oog dat niet meer gered kon worden na al het geklungel van een professor ophtalmologie nota bene. En nu ook al uitzaaiingen naar mijn hersenen. Allemaal met de groeten van dat machtige Gasthuisberg daar ver boven op de berg, dat veelkoppig monster gelegen in de Elysese velden van Vlaams-Brabant, dat manifest aan niemand verantwoording schuldig is. Hallucinant, toch?

Nog meer onvoorstelbaar voor deze inwoner van deze zogenaamd democratische rechtsstaat waar burgers, in plaats van een bedreigde diersoort te zijn, van hun rechten verzekerd zouden moeten zijn door de drie hen vertegenwoordigende machten: zelfs daar stopte de Hel van Gasthuisberg niet. Want als ik het nu nog eens wat nader bekijk, nu dat ik toch nog altijd bezig ben, altijd maar bezig blijf en nu dus al sinds meer dan twee jaar: ik ben eigenlijk niet drie maar vier keer (VIER KEER!!!) vermoord door jullie, Gasthuisberg. En de laatste, vierde keer dan nog wel op de meest onwaarschijnlijke manier. Gegeven dat jullie toch katholiek zijn, niet? En dus het Nieuwe Testament en al en zeker de kruisweg van Jezus die met Pasen telkens herdacht wordt nauw aan het hart nemen, niet? Die kruisweg met zijn veertien statiën die in vele kerken aan de muren rondom hangt en waarvoor je dus de ganse kerk moet rond wandelen om hem gezien te hebben? Allez, ik veronderstel dit alles maar. Voor hetzelfde geld heb ik het volledig mis. Snappen doe ik het sowieso niet meer. Want jullie zijn nu al twee jaar net hetzelfde met mij aan het doen als jullie eigen heiland overkwam de avond voor zijn noodlottig einde aan het kruis. Net zoals Petrus bij Jezus plegen jullie ook bij mij de ultieme moord voordat het slachtoffer zelf de facto overleden is: de moord van het dood zwijgen. “Jezus? Neen, ik ken die Jezus totaal niet. De Zoon van God? Zegt me niets…” “Mijnheer Hoskens, wie is dat? Is die hier ooit geweest dan? In 2018, zegt u? Tja, dat is dan al wel een tijdje geleden, niet?…” Zeg mij, hoe rijmen jullie zo’n praktijken met dat zieleheil van jullie dat jullie o zo belangrijk vinden, of zo beweren jullie toch? Want ik denk dat er van dat zieleheil niet veel overblijft als jullie op zo’n schandelijke manier met mensen omgaan die op een bepaald moment in goed vertrouwen aan jullie hun leven toevertrouwd hebben.

Er is dus zelfs nog een vierde niveau waarop jullie, onfeilbare hoogmoedigen, totaal falen naar jullie patiënten toe, de burgers van dit land, jullie ‘klanten’, de mensen die rijkelijk veel geld betalen voor jullie diensten, diegenen aan wie jullie uiteindelijk rekenschap verschuldigd zijn want die politici, dat zijn maar tussenfiguren die denken dat ze het voor het zeggen hebben:

4. De ronduit degoutante manier waarop jullie met medische slachtoffers omspringen

Sinds 2018, sinds die ganse helse carrousel van mij op jullie dienst ophtalmologie, overgeleverd aan de arrogante onkunde van een diensthoofd en staflid van jullie eigen academisch ziekenhuis, is er nog maar één contact geweest tussen jullie en mezelf en dat was dan nog naar aanleiding van een door mezelf geschreven aangetekende klachtenbrief die ik naar vier verschillende partijen bij jullie verstuurd heb: jullie CEO, jullie ombudsdienst, jullie hoofd ophtalmologie en Hartenkoningin zelf, ‘professor’ Ilse Mombaerts.

Als antwoord op mijn klachtenbrief mocht ik een kort schrijven ontvangen van de CEO met een dankwoord voor de input zodat er rekening mee kon gehouden worden bij de volgende reorganisatie. Voor de rest, geen woord. Ook hier weer dus, net als in mijn ‘casus’ zoals jullie dat met goed gepoetste mond zo graag zeggen, helemaal geen aankondiging van een onderzoek, van een interne check of ik zelfs besta in jullie systemen, met de belofte om terug te komen als dat eenmaal gebeurd is. Helemaal geen aanzet dus om tot een professionele oplossing te komen van een toch wel heel vervelend probleem met onmiskenbaar vreselijke gevolgen. Niets van dat alles. Maar met zo’n kort, beleefd briefje is alles wel weer netjes afgehandeld, nietwaar?

Sindsdien ben ik zo dood als een pier voor dat fantastisch professioneel gerund Gasthuisberg. Of zo behandelen ze mij toch. Als een oude hond word ik door hen verondersteld thuis stilletjes te creperen. En dit liefst zo snel mogelijk. Onze rechten als burger beperken zich tot het aanbieden van onszelf bij een medisch probleem en het hoopvol ondergaan van de door hen voorgestelde oplossing. Nadien dient er alleen handgeklap te volgen. Voor de rest besta je niet. Patiënten en al zeker ex-patiënten die misschien toch niet helemaal tevreden zijn, zijn lucht voor onze gezondheidszorg in België. Zelfs als er wel heel gegronde redenen zijn om zwaar ontevreden te zijn. Wat ik in mijn geval toch wel kan stellen. En toch hoor ik aan deze kant van de communicatielijn enkel één grote bieptoon. Of misschien vinden ze dat het opnieuw aan mij is om contact met hen op te nemen? Omdat wij, zoals die rechter het wist te stellen in het tussenvonnis van ons bomenproces dat nu al vijf jaar aansleept, de meest ‘gereden partij’ zijn? Ah ja, waarom niet? Zo kunnen we de rollen blijven omkeren, natuurlijk: “Waarom belt ge dan niet een keer als het jou allemaal zo hoog zit?” “Sorry, u hebt helemaal gelijk. Vergeef me mijn lafheid. Ik zal nu onmiddellijk even bellen. Hallo? Hallo? U spreekt met Patrick Hoskens uit Kortenberg. Kent u mij nog? Neen? Awel, ik vrees dat er toch een klein probleemke is.” Ik moet dringend die pot vaseline terug zien te vinden, verdomme.

In België bestaan er dan ook geen medische slachtoffers. En als er wel bestaan, moeten ze hun plan maar trekken. Onlangs was er een reportage van Pano over het Fonds voor Medische Ongevallen, een zoveelste tussenoplossing bedacht door onze politici zo’n vijf jaar geleden in de hoop om op die manier toch wat tegemoet te komen aan de verzuchtingen van die vermiste medische slachtoffers. Slachtoffers die dan toch af en toe vielen in dit land, raar maar waar, niemand die begrijpt hoe dat überhaupt mogelijk is met zo’n voorbeeldige ziekenzorg. Ook Yvo had me aangeraden daar eventueel contact mee op te nemen. Het volstond om even op het internet te googelen om al snel te beseffen dat ik daar geen hulp van moest verwachten. Eindeloze processen. Administratief gesjoemel. Opnieuw een zwarte doos, met weer geneeskundigen-specialisten die vakkundig bijna elke case de nek omwringen met de zegen van en ingedekt door de machtige Orde der Geneesheren. Want niemand heeft daar zaken mee met wat daar allemaal gebeurt op en naast de operatietafels, zelfs de overleden patiënten niet. Het onding heeft op vijf jaar tijd meer gekost dan dat er al compensaties gegeven zijn aan slachtoffers: volgens VRT NWS werd er tot nu toe 16 miljoen euro aan schadevergoeding uitbetaald terwijl de werkingskosten van het Fonds ook tot nu toe 30 miljoen euro bedragen. Logisch wel want ook deze specialisten, geneeskundigen en de juristen, en al zeker diegenen die moeten verzinnen hoe nu weer de klacht af te wimpelen, kosten heel veel geld. Zo erg is het met ons systeem gesteld. Het is net zoals met onze Belgische justitie. De parasieten rond al de mis- en wandaden in deze maatschappij wreten zich vet. De daders, de bullebakken met macht en geld, worden op alle mogelijke manieren in- en afgedekt. En de slachtoffers zelf worden in de kou gelaten. Kijk maar naar Sanda Dia. Kijk maar naar Chovanec. En dat zijn nog maar twee high-profile cases van onvrijwillige doodslag van de afgelopen twee jaar. Geïnstitutionaliseerde straffeloosheid, dat is het. Bij Gasthuisberg gaan ze ondertussen nog een stap verder: om de slachtoffers er alvast al aan te laten wennen, worden ze gewoon vanaf dag één dood gezwegen. En geen haan die d’r naar kraait.

Doe dan ook geen moeite om jullie te rechtvaardigen, Gasthuisberg. Dat is voor niets nodig. Er is toch niemand, buiten deze ene triestige mens, deze eenzame loser, die aan jullie vraagt om dit te doen. Bovendien weet ik nu al wat jullie ultieme verdedigingslijn is als jullie openlijk met dit harteloos en onmenselijk stilzwijgen geconfronteerd worden. Die advocaat gespecialiseerd in medische fouten liet zich dat plots onlangs ontvallen aan de vergadertafel: “Weet u, mijnheer Hoskens, dat is eigenlijk volledig normaal.” “Normaal? Hoezo?” “Wel, de afspraak is dat vanaf het moment dat er een medisch dossier ontstaat, een dossier dat dus betwist wordt, dat vanaf dan er geen enkel contact meer is tussen het ziekenhuis of de geneesheer en de patiënt of de tegenpartij in kwestie. Want stel eens dat iemand iets verkeerd zegt, begrijpt u?” “En u vindt dat normaal?” “Dat bedoel ik niet. Daarover spreek ik me niet uit. Ik zeg gewoon dat de verzekeringsmaatschappijen dat eisen van de ziekenhuizen en de geneesheren.” “Wel, ik zeg u dat daar juist niets normaal aan is. Het kan mij trouwens geen kloten schelen wat die verzekeringsmaatschappijen wel of niet willen. Ik heb niets te maken met die verzekeringsmaatschappijen. Ik heb mijn vertrouwen gegeven aan Gasthuisberg, niet aan die verzekeringsmaatschappijen. En die ene simpele daad gaat mij nu mijn leven kosten. Het is dan ook aan dat arrogante UZ Leuven zelf om op een fatsoenlijke en correcte manier met mij om te springen. Bovendien komt dat weeral een keer lekker goed uit voor die omhooggevallen specialisten, niet? Zo’n verzekeringsmaatschappijen die verbieden dat ze nog een woord zeggen tegen dat jammerlijke slachtoffertje, dat ene zageventje? Zijzelf hebben er weer niets meer mee te maken. Ze kunnen al die shit en miserie weeral eens op iemand anders steken. Aan het loket vertaalt zich dit weer in puur machtsmisbruik, in zijn puurste vorm, Kafka op zijn best: “Gelieve u te wenden tot afdeling Z van onderneming X. Zij behartigen dergelijke vervelende dossiers voor ons. En sorry, meer mogen wij niet zeggen.” Zijzelf kunnen ondertussen rustig hoog en droog in hun ivoren toren blijven zitten. Ik zeg u dus dat die manier van werken gewoon schandalig is. Beschamend zelfs gewoon hoe dat die ziekenzorg hier in België omspringt met zijn eigen slachtoffers. Onmenselijk. Onchristelijk. Onwaardig. Misschien wel katholiek. Daar zijn ze altijd al heel goed in geweest, die smerige tsjeven: doen alsof er niets aan de hand is.”

Daarom, beste lezers, als iemand van jullie, in de nabije toekomst of ooit in een verdere toekomst, er staat geen termijn op wat ik hier en nu aan jullie ga vragen, een vertegenwoordiger van dat groot en machtig Gasthuisberg tegen komt, en die persoon kondigt onverwachts met droevige ogen af hoe erg het niet is wat met mij, Patrick Hoskens (dit is op zich al een termijn, binnen een jaar of drie gaat niemand buiten mijn familie en vrienden nog weten wie ik was), geboren en getogen Vlaming, wonende te Kortenberg, vader van twee kinderen, allemaal niet gebeurd is, kunnen jullie dan alstublieft, alstublieft, een goei mot op zijn of haar bakkes geven of, voor de Westvlamingen, het is belangrijk dat zij dit goed begrijpen met al die CD&V’ers die ze net als varkens daar maar aan de lopende band blijven produceren, nen goeien djoef oep under muule? En al zeker als het Rik Torfs is, ex-rector van de KU Leuven, die het met zijn typisch monkellachje, boven de rest van de wereld en zelfs God verheven, zit te verkondigen. Of als het gewoon mensen van de katholieke zuil zijn. Ik zeg maar iets: broeder Jacob Geens of die non Crevits. Om het even wie eigenlijk die absoluut wilt blijven doen alsof alles onder controle is in die ziekenzorg en onze maatschappij tout court en dat alles hier ordentelijk verloopt. Gewoon d’r op slagen. Niet omdat ik wraakzuchtig ben. Of fysiek ingesteld ben. Niets van dat alles. Gewoon omdat ze dat verdienen. Een goei pak slaag. En geen klein beetje. Want als zij geen schuld kennen, als er in hun hypocriete perfecte wereldje van witte, vlekkeloze doktersjassen geen schaamte bestaat, en als de politieke bewindvoerders, noch de vriendjes van de gevestigde macht, die rechterlijke macht, er zich de ballen van aantrekken, dan is het aan ons, burgers, om voor de boete te zorgen. Dan is het aan ons om het natuurlijk evenwicht te herstellen.