Kroniek van een miskende moord

Op deze Europese Dag van het Slachtoffer deze nieuwe post op mijn blog. Opdat slachtoffers van mis- en wandaden niet langer miskend, maar erkend worden. Opdat zij zich niet langer alleen en geïsoleerd voelen met al hun lijden. Overgeleverd aan de grillen van het lot. Zonder enige vorm van rechtsbescherming.

Normaliter, in een rechtsstaat waar dat de burgers verzekerd zouden zijn van hun rechten, zou ik nu perfect een strafklacht moeten kunnen indienen. Een strafklacht voor onvrijwillige doodslag door slagen en verwondingen. Want dat is wat er gebeurd is: ik, een burger van dit land, ben vermoord door de incompetente ophtalmologe Ilse Mombaerts van dat ontzettend pedante, gargantueske monster boven op die berg, genaamd Gasthuisberg. Ondanks alle moderne hulpmiddelen die professionele zorgverleners ter beschikking staan, ken ik door haar vele fouten een gruwelijk levenseinde. Ik ga vroegtijdig sterven aan iets dat indien correct behandeld, vermeden had kunnen worden. Ben nu al twee jaar een oog en al het weefsel daarrond kwijt. Heb een zware chemokuur gekregen. Heb al een tweede operatie achter de rug waarbij klieren onder de kaaklijn verwijderd werden. Mijn volledige hersenpan is al één keer bestraald geweest. En ik zit nu te wachten op de verdere ontwikkeling van de ziekte. Kroniek van een miskende moord, dat is mijn leven geworden. En, op mensen die mij kennen na, geen kat die zich d’r iets van aantrekt. En al zeker de verantwoordelijken zelf niet.

Maar dat gaat dus allemaal niet in dit land, omdat in deze justitiecultuur, slachtoffers niet als slachtoffers maar als onmondige en weerloze sukkelaars behandeld worden. Sukkelaars die van niets weten en eigenlijk gewoon pech hebben gehad want zelfs de goorste klootzakken zijn in dit land volgens diezelfde conservatieve tsjevencultuur mensen van goede wil. Met als meest wezenlijk gevolg dat het de slachtoffers zijn die zich schuldig voelen in dit systeem. Gewoon omdat ze het lef hebben aandacht te vragen voor wat hen overkomen is. Alles wordt hier met de mantel der liefde in alle stilte bedekt omdat het nog de enige manier is om de illusie in stand te houden dat alles hier correct verloopt. Alleen als het niet anders kan, als er op sociale media veel lawaai gemaakt wordt of er dan toch plots een opwelling van sociaal verzet ontstaat, anders gesteld op de zeldzame momenten dat de stront komt boven drijven, zullen ze nog eens wat moeite doen daar bij Justitie. En fake news is er al genoeg. Nog een schreeuwlelijk erbovenop is het laatste dat die brave Vlamingen nodig hebben.

Bovendien raden zelfs mijn eigen advocaten het dus ten zeerste af. Niet alleen zijn die strafrechters, geloof het of niet, nog minder in staat dan die van de burgerrechtbank om een rechtvaardige schadevergoeding te bepalen voor de slachtoffers van wan- en misdaden. Zoals reeds eerder gezegd, het is meer dan symbolisch dat net dat paneel van het Lam Gods verdwenen is ergens in de stinkende modder van dit nog steeds katholieke vaderland. Maar kiezen voor een strafzaak is, zo wordt mij gezegd, vooral ook kiezen voor onzekerheid: je geeft een klacht af aan het begin van een lange, donkere tunnel en je wacht af wat er aan de andere kant uitkomt. En dit alles conform nog door Napoleon opgestelde spelregels. Het is hoogst onzeker wat daar de uitkomst van is en een veroordeling te pakken krijgen in een strafzaak rond medische fouten, hoe klaar als een klontje ook, is dan ook zo goed als onmogelijk met de Orde der Geneesheren die hier in België als een echte kaste al die geneeskundige specialisten in die mate indekt en afdekt dat het pijn doet aan de ogen. Niet alleen Vrouwe Justitia moet naast een mondmasker ook nog een blinddoek dragen in dit land, maar alle burgers van dit land.

Daarnaast is de kans niet irreëel dat het parket van Leuven gewoon meegaat in het toedekken van de vele potten, vermits hun hoge vriendjes van het nabijgelegen berggebied vol met konijnenpijpen betrokken partij zijn. En als we een strafklacht indienen komen we, met mij woonachtig te Kortenberg en de feiten zich voorgedaan hebbende in Leuven, automatisch terecht bij dat parket, zegt mijn advocaat medische fouten. Dan verdwijnt alles in die duistere coulissen van het Belgisch gerecht, eindigt mijn dossier in donkere kamers waar allerlei louche medische specialisten de meest aberrante beslissingen nemen zonder ook maar enige mogelijkheid van beroep of al zijn het maar wat kritische bedenkingen. Superprofessioneel gefoefel, net zoals die boomexpert hier heeft gepleegd ten huize Hoskens. Het zou me niet verbazen als dat we, net zoals bij die boomexpert er retroactief voor hadden moeten zorgen dat die bomen van 40 tot 80 jaar oud op hetzelfde tijdstip in lijn geplant waren geweest, hun conclusie gewoon gaat zijn dat ik retroactief gezien beter ineens naar een oncoloog was gegaan in plaats van naar een opthalmoloog. Retroactieve dooddoeners dus die de verantwoordelijkheid voor wat er gebeurd is weeral eens eenzijdig bij de slachtoffers leggen. Met de conformistische steun van de goegemeente en in dat rijke en onbesproken Leuven zelfs de onuitgesproken dank van Gasthuisberg. Hooggeplaatsten begrijpen elkaar gewoon beter. Zelfs zonder iets te zeggen.

En ook net zoals bij de bomen, waar ze resoluut en zonder dralen naar hun onnoemelijke werklast verwezen zullen hebben, zal het zoveelste medische dossier dat binnen komt bij hen ongetwijfeld enkel een zucht van verveling ontlokken: “Weeral ene van die zieken die vindt dat hem zwaar onrecht aangedaan is, ZUCHT.” Om dat te behandelen naast al die andere dossiers die ze al op hun bureau hebben liggen, is wat te veel gevraagd van het goede. En zo’n medisch dossier betreft toch ook maar één burger, één individu. Zo één individuutje kan telkens weer niet opwegen tegen al die echte roofmoorden en al die wansmakelijke dopen die die conservatieve studentenkringen in Leuven absoluut willen organiseren. Het jammerlijke lot van één naïeve burger weegt niet op tegen al die zware misdaad. Zelfs als het er ondertussen al velen zijn; met al die enorm verschillende ziektegeschiedenissen is het eenvoudig ze apart te houden. Dus moeten we, om toch aanspraak te kunnen maken op een beetje rechtspraak in dit land, terugvallen, net als voor de bomen, op de al even abominabel werkende standaardprocedure voor de burgerrechtbank.

We gaan dus opnieuwe meerdere rondes rond een tafel moeten gaan zitten met een tegenpartij om persoonlijk met hen te zitten discuteren over wat ze volgens ons wel gedaan hebben en volgens hen niet. Om te luisteren naar al de groteske bullshit die zij, de ongenaakbaren, toch maar kunnen bedenken om tegen ons te zeggen dat ze niets verkeerd gedaan hebben. Enig fatsoen moeten we hierbij niet verwachten. Bij de bomen was het de arrogante verwijzing naar de Ferrarisatlas, een atlas nog gemaakt in opdracht van de Oostenrijkse Nederlanders eind achttiende eeuw, die als verweer van de tegenpartij ons, de slachtoffers van hun brutale daad, nog maar eens een keer, voor de zoveelste keer, naar adem deed happen. In het geval van Mombaerts is er de stelling zoals verkondigd in dat schrijven van MS Amlin dat het misschien wel dankzij de volledig onverantwoorde operatie van Mombaerts is, dat de kanker ontdekt is geweest. Hoe moet je op zo’n ontiegelijke huichelarij reageren als de walging voor zoveel mateloze arrogantie alleen al je mond doet vol lopen?

We gaan net zoals voor de bomen uiteindelijk een belachelijke waarde op het verloren gedeelte en de restwaarde van mijn leven plakken, een waarde die langs geen kanten de echte waarde ervan reflecteert. Niet alleen voor mij, maar voor iedereen die een beetje ogen in zijn kop heeft. Maar ja, “een correcte waardebepaling zou het failliet van onze zo fantastische ziekenzorg betekenen!,” brult keer op keer verontwaardigd en unisono die geheime sekte van de Orde der Geneesheren. Een Nederlandse Amerikaan, varkenskop of niet, met een zure bom of niet, die zie je al van verre schaterlachen met ons, achterlijke Belgen.

Om dan op het einde mogelijks weer een beroep rond de oren gesmeten te krijgen waar mijn nazaten weer ineens een paar jaren zoet mee gaan zijn. Net zoals bij de bomen. Hoogstwaarschijnlijk zal ik er zelf bijna niets meer van meemaken, maar om Tin en de kinderen zoveel mogelijk ellende te besparen heb ik alvast besloten om aan een van mijn vrienden te vragen als gevolmachtigde voor het hele proces op te treden na mijn dood. Tot dergelijke extreme maatregelen ben je in dit apenland als slachtoffer verplicht over te gaan. Opdat naast al het andere leed dat geleden moet worden, het ganse verwerkingsproces dat al doorlopen moet worden, de overblijvers alles verder aankunnen, gewoon verder kunnen met hun eigen leven. Terwijl de daders in hun vuistje zitten te lachen met het zoveelste uitstel dat ze verkregen hebben of, zoals in het geval van Mombaerts, nog veel erger, hun beroep verder zitten uit te oefenen alsof er nooit, niets, nada, nihil gebeurd is. Straffeloosheid rules in Belgium.

Het heeft dan ook niet veel gescheeld of we waren uit pure onmacht toch vertrokken geweest voor een heuse strafklacht. Mijn advocaat medische fouten was in volle Corona lockdown een tijdje – lees: een maand of drie – verdwenen van de aardbol. Niemand van ons, noch mijn ‘gewone’ advocate, noch ikzelf, kreeg hem nog te pakken. Noch via mail, noch via telefonische oproepen mét spraakberichten. Een gevolg van het gebrek aan dergelijke advocaten, al even reëel en toch kunstmatig gecreëerd als het schrijnend gebrek aan medische specialisten. Penurieën die elkaar wederzijds versterken en ervoor zorgen dat er voor de happy few sowieso een groot stuk koek van de meritocratie overblijft. Of, als dat beter begrijpbaar is, veel geld voor enkelen ten koste van velen. Velen die braaf en zonder morren hun belastingen betalen.

In afwezigheid van mijn nieuwe raadsman konden mijn wraakgevoelens welig woelen. En ik voelde me ook wel schuldig naar de rest van mijn landgenoten toe. Vond dat de enige manier om correct te reageren op alles wat er gebeurd was, een strafklacht voor doodslag was. Ik had ondertussen ook al een telefoon ontvangen van iemand anders die door Mombaerts mismeesterd was en die op het internet op mijn blog gestoten was. En dacht dus dat het nu mijn burgerplicht was om er ineens een strafzaak van te maken. Want het meest afschuwelijke aan het huidige degoutante systeem is dat die ‘Professor’ Ilse Mombaerts, terwijl ze overduidelijk incompetent en levensgevaarlijk is, ongestoord en ongestraft haar beroep verder zit uit te oefenen in dat gereputeerde UZ Leuven. En op die manier verder slachtoffers maakt aan de lopende band. Want dat ik de enigste ben, daar geloof ik ondertussen geen jota meer van.

Ik was bovendien van plan om mijn nieuwe post met de aankondiging van een strafzaak met veel bombarderie ‘Systeemtest’ te noemen. Maar verschillende vrienden wezen me d’r op dat ik niet moest volharden in mijn Don Quichote rol, dat het geen zin had om vanuit een soort naïef geloof in hoe de wereld zou moeten zijn maar niet is, mezelf en vooral ook mijn vrouw en kinderen, in de voet te schieten. En al zeker niet als de echte eindverantwoordelijken voor wat er allemaal gebeurd is, dat dikbetaalde management van het UZ Leuven, als zelfs die niet doen wat ze zouden moeten doen en Mombaerts gewoon voort laten klungelen. Als justitie het vertikt om op een ernstige manier om te springen met medische slachtoffers. En de politiek door de wet van de kleine getallen ook al niet wakker ligt van dat weerzinwekkend wanbeleid in die zo geroemde gezondheidszorg. Het is niet langer aan mij om te bewijzen dat het allemaal op niets trekt, zeggen mijn vrienden; dat ik dat al ten overvloede bewezen heb. En dat het systeem dus niet langer getest moet worden, want dat het duidelijk toch al zo rot als moes is.

Ik verwacht dan ook niets meer van onze justitie. Of neen, ik verwacht het omgekeerde van wat ik zou moeten verwachten van onze justitie: ik verwacht dat ze, niet als derde macht, maar als één van de gevestigde machten, op alle mogelijke manieren mijn rechtszaak vakkundig de nek gaan proberen om te wringen. Dat verwacht ik van ‘onze’ Justitie. De enigste mensen die nog vertrouwen hebben in onze justitie, zijn de mensen met veel geld. Zij die ook daar verder de bullebak kunnen uithangen. En aangezien mijn tegenstander de triple entente van de megalodons Gasthuisberg, MS Amlin en Orde der Geneesheren is, allen kapitaalkrachtig en met een serieuze couche eigendunk erbovenop, blijft de kans op succes ook voor een burgerrechtbank klein. Zelfs met een doorverwijzingsbrief waarin gewezen wordt op een dodelijk gevaar. Zo machtig zijn ze, die wit gevleugelde belangengroepen.

Toch ga ik het doen. Want het alternatief is niets doen. En dat is, de facto, onmogelijk. Dan is het toch beter om op zijn minst een zandkorrel te zijn. Een van hen die geprobeerd hebben. Misschien dat de vele zandkorrels samen er wel in slagen om het systeem en de pretentieuzen die denken goed bezig te zijn een goei lap rond hun oren te geven. En zo niet, ongevoelig als ze zijn voor het lijden van andere mensen, dan toch het failliet van het systeem, open en bloot, voor iedereen duidelijk zichtbaar te maken. Als het moet zelfs via wat zielig vertoon in de marge. Zodat alvast anderen niet langer dezelfde fout maken.

En, ook meegenomen, op deze manier slaag ik er misschien nog in om, voor zo lang het nog duurt, een gewone mens te blijven. Iemand met een gevoel van eigenwaarde en vooral ook geloof, geloof in de mensen. Geloof dat het ooit anders kan en anders zal zijn. Zodat ik, met het einde van mijn leven in zicht, afscheid kan nemen van alles en iedereen rondom mij als een gewone mens en niet langer als een object dat je zonder problemen kapot kan maken en dan weg mag smijten als een stuk vuilnis.