Kafka is er niets tegen, dit Belgisch justitieapparaat

Onze bomensaga duurt voort. Zoals ik jullie, beste lezers, al had laten weten is de tegenpartij ondanks de overtuigende bewijzen van onze kant, zoals twee proces-verbaals van twee beëdigde landmeters, in beroep gegaan tegen het tussenvonnis van de Rechtbank van Eerste Aanleg. Het voorlopige vonnis dat onze eigendom van de bomen bevestigde en een expert aanstelde om de juiste schade te bepalen. Een expert die dan een belachelijk lage schatting van de schade opmaakte, terwijl hij zijn eigen inspanningen overdreven hoog inschatte. Zelfs zo hoog inschatte dat het ineens evenveel kostte als twee van de zes bij ons illegaal verwijderde bomen volgens zijn eigen bespottelijke waardebepaling. Gewoon één van de zovele parasieten van ons gerechtelijk systeem die zich vet mesten terwijl de slachtoffers van de wan- en misdaden in de kou achtergelaten worden.

Enkel en alleen door in beroep te gaan wint de tegenpartij nog eens drie à vier jaar tijd want onze Hoven van Beroep zijn overvraagd en onderbemand. Of dat is toch wat die deftige dames en heren met hun bastaardnederlands en een foulardke of strikje rond hun nek steevast beweren op de TV. Maar zelfs als ze een ruim overschot aan personeel zouden hebben, zou er een enorme achterstand zijn; als je ziet met wat voor een ridicule argumenten, zoals een verwijzing naar de achttiende-eeuwse Ferrarisatlas, onze tegenpartij in beroep durft te gaan. Let op: het gaat hier dus wel over drie à vier jaar bovenop de vijf jaar dat dit proces voor een paar onnozel bomen nu al duurt.

Omdat zelfs ons gerecht beseft dat acht à negen jaar toch wel een heel lange tijd wachten is, sturen ze standaard wel een formele brief naar alle betrokken partijen met de vraag of ze toch niet bereid zijn zich te verzoenen. Zo ja, is iedereen content: de in onmin levende partijen want die vallen in mekaars armen en het gerecht want zij moeten niets meer doen buiten de verzoeningscommissie voorzitten. Dat die zaak, eigenlijk een strafzaak want vanuit het standpunt van dat elementaire eigendomsrecht een pure diefstal van onroerende goederen, al vijf jaar duurt, wordt niet in rekening gebracht. Dat er een rechtszaak loopt net omdat er geen verzoening mogelijk is en er dus recht gesproken moet worden, wordt verzwegen. Dat de tegenpartij in beroep gaat tegen een al belachelijk lage vergoeding voor de geleden schade, wordt niet in acht genomen. Het Hof van Beroep stelt gewoon beleefd en toch formeel de vraag: “Allez, allez, is er dan echt geen verzoening mogelijk, beste vrienden?”

Wel, toen wij de vraag kregen, hebben wij geantwoord dat wij ons best willen verzoenen maar onder één belangrijke voorwaarde: dat de tegenpartij de belachelijk lage waardebepaling van de expert en alle kosten aangegaan door ons voor het voeren van het proces aan ons vergoed. Al de kosten aangegaan door ons om onze eigendom te verdedigen door de aanwezigheid van een procureur in Leuven die nalaat dat, zoals het hoort, zelf te doen ondanks de formele bevestiging van de lokale politie dat het volgens hen hier om diefstal gaat. De tegenpartij stelde als tegenvoorstel bijzonder genereus voor alle onkosten en de veel te lage schadebapeling van de expert op te tellen en alles eerlijk te delen door twee. Vreemd want ons, de slachtoffers van hun brutale daad, die nu al vijf jaar op een kaalgeslagen bos moeten kijken, leek dit toch verre van eerlijk. Ons leek het eerder en weeral onbeschaamd en ronduit pervers. Bullebakkenwaardig.

Om maar te zeggen dat de kans op het slagen van een verzoeningsprocedure ons bijzonder klein lijkt. Je moet toch ook niet lang gestudeerd hebben om te weten dat één plus één twee is. Het schrijven van onze advocaat was in ieder geval duidelijk genoeg. En toch… Kafka is in dit land nooit ver weg en afgelopen week ontvingen we het dwingende verzoek om voor de verzoeningskamer te verschijnen. Beide partijen dienen, zo wordt gezegd, aanwezig te zijn, eventueel vergezeld van hun advoca(a)t(en). Besluit: in plaats van het werk te doen dat ze geacht worden te doen, namelijk recht spreken, speelt het gerecht Sinterklaas op zoek naar stoute kinderen om ze eens goed aan hun oren te trekken maar ze doen het nooit want alle kindjes zijn braaf in dit pokkeland. En ondertussen worden de slachtoffers verder onder druk gezet om nog meer toegevingen te doen terwijl de daders ongestraft blijven. Wij gaan, geconfronteerd met zoveel stompzinnigheid, voor de zoveelste keer onverrichterzake kostbare levensenergie en spaarzame tijd steken in het verdedigen van onze eigendom en rechten als burger van dit land. Onverrichterzake want de bullebakken met geld mogen blijven doen wat ze willen in dit land en ons gerecht staat erbij en kijkt ernaar. Negen jaar lang als het moet.

Auteur: phoskens

Patrick Hoskens (°28/03/1966), Product Marketing Manager met een onderbroken loopbaan, op zoek naar een brug naar de toekomst en een zo lang mogelijk leven Toon alle berichten van phoskens