De hel is al aangebroken

Ik moet al niet meer wachten. Ik zit er al volop in. In die hel. Een week geleden heb ik de resultaten van mijn laatste driemaandelijkse scan gekregen. Dit is zo’n beetje de stand van zaken: om het simpel te houden eerst het slechte nieuws. Er is waarschijnlijk een nieuw gezwel aan een van mijn bijnieren ontdekt, mogelijks een gezwel in mijn neus, en ook het gezwel in mijn hersenen zou terug wat groter geworden zijn. De metastase veroorzaakt door al dat medisch geklungel van de dienst ophtalmologie op Gasthuisberg zet zich dus meedogenloos verder.

Voorstel op dit moment is alvast de bijnier operatief te verwijderen. Waarom enkel of eerst de bijnier? Omdat ge één bijnier kunt missen en vooral omdat dat zich in een ander ‘systeem’ bevindt, ver weg van het hoofd waar de tumoren tot nu toe opgedoken waren. Dit duidt, voor de uiteindelijke diagnose heel belangrijk om te onderzoeken zo zegt men mij, mogelijks op hematostasie of zoiets; dat de kanker zich via het bloed verspreidt in mijn lichaam; ‘dat de kanker al in het bloed zit’, zegt men in de volksmond. De hersenen kunnen ze niet opereren en de neus verwijderen ligt nogal moeilijk. Zeker als ge zo’n schoon neus hebt als ik. Bovendien is het gezwel aan de bijnier veruit het grootst (ineens 3 centimeter op 3 maanden tijd versus 4 mm in de hersenen en 5 mm in de neus).

Wat mij brengt bij het goede nieuws – ja, ja, ja, midden in deze lijst aan weeral afschuwelijke dingen is er ook goed nieuws: er zou een genmutatie vastgesteld zijn in de gezwellen verwijderd uit mijn hals. Hetgeen betekent dat ik in aanmerking kom voor een ‘doelgerichte therapie’: een nieuw soort medicatie op basis van pillen die specifiek die mutatie targeten in de hoop zo de kanker te stoppen (small mocelules medicatie noemen ze het). State-of-the-art, spiksplinternieuwe medicamenten die ‘systeemtherapie’, het plat smijten van een gans lichaam met bijvoorbeeld chemo, vermijdbaar maken.

Wat niet betekent dat ik nog een kans op genezing heb. Mijn oncologe was heel duidelijk: “U bent een patiënt met uitzaaiingen, mijnheer Hoskens.” Maar als deze medicamenten aanslaan zou dat potentieel levensverlengend kunnen zijn – voor de duur dat ze blijven werken. Vrij vertaald op zijn Patrick Hoskens: met de metastase die zich nu duidelijk verder zet, is het een kwestie van enkele maanden voordat nog andere gezwellen verschijnen op nog andere plaatsen of de gezwellen die er nu al zijn zo hard groeien dat het niet langer houdbaar wordt. Zonder die medicatie zouden mij nu alleen nog wat palliatieve chemotherapie en bestralingen gewacht hebben. Voorlopig wordt deze nieuwe therapie wel niet opgestart want zo lang het nog niet echt nodig is, ‘wachten we beter nog een beetje af’. Ook hier weer vrij vertaald: aangezien ook deze medicatie, als ze werkt, maar een beperkte duur zal werken, beter zo lang mogelijk wachten om ermee te beginnen.

Voila, dat is het zo’n beetje, beste lezers. Dit alles nog steeds met dank aan dat gargantueske monster boven op de berg, dat zo bejubeld universitair ziekenhuis van de Katholieke Universiteit van Leuven, Gasthuisberg. Mensen, blijf daar weg. Met hun ontieglijke arrogantie verdienen ze al die roem en glorie niet. Echt niet. En als het misloopt – door een menselijke of een professionele fout tot zelfs waanzinnigmakende nalatigheid toe, zo onvoorstelbaar kan het zijn, dat maakt voor hen allemaal geen verschil – behandelen ze u als stront. Of nog erger, want zelfs stront bestaat nog.