De zoveelste fout

Ik kan niet meer slapen. Of nauwelijks nog. Nu dat ik door een ‘endoscopist’ geopereerd ben geweest, moet ik plots weer terugdenken aan mijn eerste consultatie bij Hartenkoningin. Hoe dat ze me zei dat er twee opties waren voor de operatie aan mijn, op basis van fingerspitzengefühl verondersteld ontstoken, traanzakje. “Langs buiten, of langs binnen.” Dat bij de operatie langs buiten, zij, de specialist, het diensthoofd ophtalmolgie van UZLeuven, zelf de operatie zou uitvoeren. En dat als ik de variant “langs binnen” zou kiezen, ik elders zou moeten wezen; een nieuw risico op nog meer tijdverlies, want weeral mogelijks maanden wachten om ergens binnen te geraken. Hoe dat ze me echter ook wist te zeggen, wonder boven wonder, dat de operatie langs buiten het meeste kans op succes bood. Dat bij operaties die “via de neus” gingen er meer kans was dat de operatie nog eens herhaald moest worden. En vooral herinner ik me hoe dat ik na het aanhoren van al deze bevindingen van een experte terzake resoluut koos voor de operatie langs buiten. Want nog eens geopereerd worden zag ik al helemaal niet zitten… Onnozelaar. Dikke, vette onnozelaar.

Op geen enkel moment de afgelopen weken of zelfs maanden heb ik nog aan dit voorval teruggedacht. Maar nu dat ik terug thuis ben en op mijn effen begin te komen, springt deze herinnering in mijn hoofd, laat in de nacht en met het volle geweld. De wetenschap dat, ondanks dat het nu weer even goed gaat op de roes van de verdoving en de cortisone, mijn prognose ronduit slecht blijft terwijl het helemaal anders had kunnen lopen. Mits competente en professionele hulp. Hoe dat ik het toen niet zag zitten om nog eens geopereerd te worden versus hoeveel operaties ik sindsdien al achter de rug heb. En wat voor een operaties. Het plotse besef dat ik toen mezelf heb laten misleiden door Professor Ilse Mombaerts en gewoon de verkeerde keuze heb gemaakt, maakt mij het slapen totaal onmogelijk. Het enigste wat ik nog kan doen is mezelf verwensen naar de hel en verdoemenis. Mombaerts niet. Die is al ver voorbij dat punt. Die zit al ergens in de hel wat mij betreft. Het is allemaal zo ondraaglijk dat ik zelfs niet kan blijven liggen, op moet staan en in het donker de trap afdaal om mezelf daar beneden aan de wasbak in de keuken recht te houden. Met gebogen hoofd sta ik in de duisternis te walgen van mezelf. Hoe heb ik mij zo kunnen laten doen? Gelijk een schaap naar de slachtbank laten leiden?

Hoe dat ik mij zo heb laten ringeloren door die trut maakt mij helemaal zot. Als ik nu zie hoe zo’n endoscopist te werk gaat. Die neemt zelfs een scan om de exacte locatie van een ontsteking of gezwel vast te leggen voordat hij zelfs nog maar begint te opereren. Zelfs niet gewoon om te checken of het wel degelijk een ontsteking is. Neen, die vraagt een scan gewoon om zijn werk te kunnen doen. Om “zoals met GPS-coördinaten,” zo noemde die van UZGent het, de locatie naaldfijn vast te leggen. Djezus. Zo’n endoscopist had waarschijnlijk alleen al op basis van die locatie-scan kunnen zien dat het niet om een traanzakje ging. Of als hij d’r in ging, via de neus, zien dat het traanzakje d’r helemaal niet ontstoken uitzag, zien dat het ‘probleem’ zich op een andere plaats situeerde en dat het dus helemaal niet over een ontsteking van een traanzakje ging maar over een kankergezwel dat zich iets meer naar boven bevond. Nog vóór dat hij begon te snijden.

Natuurlijk, achteraf is het altijd gemakkelijk spreken. Als je maar dit of dat, dan… Maar in dit geval is het toch weer van een ander niveau. Ik had een andere keuze kunnen maken, maar ik werd bewust gestuurd in een bepaalde richting. Bewust en rücksichtslos. De informatie die ik kreeg over het alternatief was bijzonder summier en dan nog eens negatief geladen. Hoe kon ik dan als leek in deze zaken een juiste keuze maken? Wat zou de deontologische code van die Orde der Geneesheren hiervan eigenlijk zeggen? Een specialist die zijn diensten opdringt door die van een andere als inferieur voor te stellen? Ok, zonder namen te noemen; de Dames en Heren Medici kunnen weer opgelucht adem halen. Maar ik ben ondertussen de dupe van de onbegrensde arrogantie van Hartenkoningin. Ze achtte het zelfs niet nodig om de volledige of zelfs niet de juiste informatie te geven aan mij als patiënt. Dat lijkt zelfs mij, als niet-ingewijde, niet conform elementaire basisregels in de medische zorg. Om het compleet te maken, werd ik dan ook nog eens onder druk gezet om snel snel een afspraak voor een operatie te maken. Want ja, druk had ze het wel, Hartenkoningin. Altijd maar drukkertje druk. Net zoals die van Alice in Wonderland. En als het een ontstoken traanzakje was geweest, had geen haan er nog naar gekraaid. Dan was dit allemaal en stoemelings gebeurd. Maar het was geen ontstoken traanzakje. Het was iets veel erger.

De lijst aan dingen dat die vrouw allemaal verkeerd gedaan heeft bij mij, is gewoon eindeloos. Heeft die eigenlijk iets goeds gedaan? Niet dat ik weet. Het trekt allemaal op niets. En dat voor een professor. Een professor van de KULeuven. Verbonden aan het UZLeuven. Diensthoofd zelfs. Dat dit de kwaliteit is die dat Gasthuisberg levert is onvoorstelbaar. De absolute top van de medische wetenschap in Vlaanderen zo wordt grofweg beweerd. Hoe is dit in godsnaam dan allemaal kunnen gebeuren? Iedereen maakt fouten. Maar zoveel fouten en dan ook nog eens zware professionele fouten is er zwaar over. Hoe is het mogelijk dat een ziekenhuis, laat staan een universitair ziekenhuis, zoiets laat gebeuren? En hoe, godverdomde onnozelaar, heb jij dit allemaal laten gebeuren?