Lap, nu nog een galblaasontsteking met steentjes en kolieken en al ook nog. En dat is dan nog veruit het beste dat me, gegeven de omstandigheden, kan overkomen.
Twee nachten van afschuwelijke pijn dus. Overdag was hij als bij toverslag verdwenen. Nadat ik ingestort was in de zetel en drie volle uren in die zalige hemel kon vertoeven. Ik dacht dat ik iets slecht gegeten had. Niet dus.
Afgelopen nacht, de tweede nacht, op het eerste uur na, van 12 tot 1 uur, totaal niet geslapen. Zoveel pijn. Almaar crescendo. Op de grond gelegen. Letterlijk. Het handgeweven tapijt van den Ikea. En de gebarsten natuurstenen vloer. Geen oog dicht gedaan. Ook niet op de grond. Zelfs niet met één oog.
En schrik. Schrik dat het kanker is. Dat het nu ook al in mijn darmen zit. Mijn dikke of dunne darm zit op te vreten. Gedaan met lekker eten en drinken. Binnenkort misschien een stoma. Voor eventjes. Totdat ook de lever d’r aan gaat. Of de longen. Of totdat het eindelijk ontploft in mijn hersenen.
Dus ben ik nu samen met mijn loyale steun en toeverlaat Tin op weg naar de Spoed van UZGent. Een medicus-vriend die ik ‘s nachts wanhopig gecontacteerd had voor wat advies of een uitweg, probeerde me nog te overtuigen om toch naar Gasthuisberg te gaan, omdat “de Spoed daar ook heel goed is.” Ik antwoordde hoogdrammerig verontwaardigd op zijn Hoskens: “Zolang die zelfvoldane dikkenekken hun publieke excuses niet aanbieden, zet ik daar geen voet meer binnen.”
Ik ga ze hier in Gent wel moeten vragen om hun intraveneuze rommel in mijn linkerarm te steken. Beide naalden waren verleden keer in mijn rechterarm ontstoken geraakt. Nog een leuk weetje en pijntje. Eén met razende jeuk. “Ants crawling under your skin,” zouden die Chinezen met hun rijke beeldtaal zeggen. Sinds de chemo glippen mijn aders weg als slijmerige wormen voor een vishaak. Ze raken verlept en beschadigd zoals die van een drugsverslaafde. Niet alleen ik, maar ook mijn lichaam is het allemaal kotsbeu.
Maar waarom niet? Drie operaties op drie maanden. Dat is een leuk gemiddelde. Wie doet beter? En die Patrick Hoskens heeft toch niets anders te doen. Bovendien verdient hij het. Als kankerpatient met uitzaaiingen staat de natuur aan de kant van Mombaerts en Gasthuisberg. Beter dat dat hoopje stront, die vervelende zeikerd, Patrick Hoskens, snel crepeert. Dan is iedereen er vanaf. En kunnen wij rustig verder doen met hopen geld verdienen zonder ons ook maar een sikkepit aan te trekken van zielige sukkelaars zoals hem.
Meegenomen is wel dat ik op deze manier de afgelopen drie jaar bijna elke afdeling van UZGent aan den lijve heb mogen ondervinden. Ze kunnen mij binnenkort contacteren als ervaringsdeskundige. Van Product Marketing Manager in de Paymentsindustrie ben ik verworden tot Specialist in de Belgische zorgsector. Aan de onderkant wel te verstaan. De kant van de behoeftigen.
Deze keer is de afdeling Spoed aan de beurt. Professionalisme alom en toch gemoedelijk. De verpleger die mij ontvangt, die de ‘triage’ uitvoert, blijkt vroeger op de Spoed van het UZLeuven gewerkt te hebben en is op zijn manier daar ook weggevlucht. “Veel te groot. En veel te druk. Ik kon het na een tijdje niet meer aan.” Wat een verschil weeral met hoe men hier omgaat met de mensen. Ik zie misschien op enkele uren tijd tien verschillende hulpverleners maar immer en altijd vriendelijk en behulpzaam. Hoe doen ze dat toch? Eén ding staat vast: die van UZLeuven mogen wel eens een studietrip maken naar hier. Ze kunnen met de bus komen. Dat kost heel weinig geld. En ze kunnen d’r niet alleen van leren maar gewoon vooral zien hoe dat dat dus wel kan, dat medeleven.
Yvo profiteert ervan om mij eens goed te bepotelen. In dit ‘Me Too’-tijdperk waarin fysiek contact allesbehalve vanzelfsprekend is geworden, betast hij met vaste hand mijn buik tot aan mijn schaamstreek. Ik heb het echter bijzonder graag. Niet alleen doet hij het op een ontzettend stijlvolle manier; bijna als een conducteur van een symfonisch orkest; of nog straffer, bijna alsof mijn buik de piano is waarop hij een concerto moet uitvoeren. Maar ik ben vooral letterlijk in blijde verwachting; biddend voor verlossend nieuws dat het allemaal wel mee valt. Dus het gebeurt allemaal met mijn toe- en instemming. De aanvankelijke diagnose van mijn huisdokter, een appendicite, betwijfelt hij. Wat het dan wel kan zijn, daarvoor wacht hij op de beeldvorming. “Het kunnen in die regio wel honderd verschillende dingen zijn,” verklaart hij onomwonden. Na een tijdje herken je een echte profi onmiddellijk. En den deze heeft ook nog eens zachte handen.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 