Yvo/Willem,
Zit hier terug aan het raam te genieten van de mooie seventies campus.
Zo is er de heilige koe van de jaren ‘70, de auto, die evidemment een prominente centrale plaats opeist. Het is pas op een zondag zoals vandaag, als er bijna geen auto’s zijn, dat het opvalt hoeveel plaats dat eigenlijk wel niet is. De al in een ver verleden tijdelijk geplaatste autoparking van drie verdiepingen hoog in het midden van de campus staat er maar wat mistroostig bij. Ze is ineengestoken als een stuk meccanospeelgoed, bestaat uit stalen balken met bouten ineengevezen en betonnen platen erbovenop. Als het druk is en je wandelt op de derde verdieping voel je haar onder jou mee bewegen met het constant op- en afrijdend vervoer. Aanvankelijk ging ze er maar even staan maar volgens onze politieke bestuurders moeten zelfs zwaar zieke patiënten en bezorgde vrienden en familieleden met het manke openbaar vervoer naar hier komen. En dus blijft ze daar maar volgestouwd met wagens, elke dag opnieuw, behalve zondag, wankel staan.
Maar er is ook de fantastische overdekte loopgang die over alles en alle hoofden heen de verschillende hoofdgebouwen met elkaar verbindt. Het is trouwens bijzonder leuk om te zien dat er aan de zolderingen van de gang zelfs een foto van ons eigenste Josaphatpark van Schaarbeek hangt, waar Tin en ik nog gewoond hebben, tussen de meer bekende Central Parks en Tuilerieën van over de ganse wereld in. Om dan te eindigen, vlak voor het operatiekwartier, met één zin in dat prachtige Italiaans, daar waar de echte rinascimento begonnen is: ‘Io toco il cielo con un dito’ (nvdr: ik raak de hemel met een vinger). Dat is de facto hetgeen dat je doet op zo’n operatietafel. Even aftikken om dan zo snel mogelijk terug weg te wezen.
Ik kijk uit op het imposante K-12, die betonnen monoliet, recht naar hier gezapt uit vervlogen tijden. Jammer dat ie al rot is. Trouwens in de naoorlogse jaren hebben ze met die stijl, het brutalisme, de meest waanzinnige dingen gedaan. In ‘The Nix’, die literaire bestseller van een jaar of drie geleden wordt zo op een prachtige manier de nieuwe ‘Chicago Circle Campus’ beschreven – ondertussen ook al afgebroken wegens ook rot (waterafvoer was niet doordacht) en sociaal een ramp (ze hadden er zelfs een muur – van beton natuurlijk, wat anders? – rond gebouwd), bovendien een gedrocht van jewelste.
Wat me ertoe dwingt om even te benadrukken dat dat het grote verschil met de UZGent campus is. Die is keimooi. Belgische mikmakarchitectuur op zijn best: brutalisme aan de overkant, de apostel van het functionalisme Henry Van de Velde hier aan deze kant en het neofuturistische kinderziekenhuis er tussenin. Echt een genot om naar te kijken.
Het enigste echt lelijke hier zijn die containers hier recht voor mijn raam. Elk met zijn eigen aparte airconditioning unit boven op het dak. Wie zit daar toch te werken? Dat moet daar in de zomer de hel zijn. Hoe komt het toch dat een goed ziekenhuis zoals dat van jullie blijkbaar laatst in de rij staat als het over nieuwe infrastructuurinvesteringen gaat? Zijn die andere lobbygroepen dan zo machtig? Of is dat omdat jullie mensen als mensen behandelen?
Dag Willem&Yvo!
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 