20 december 2021 18u15 – Winter Is Coming

Op de CT-scan gemaakt van mijn thorax en hals ter voorbereiding van de operatie aan mijn galblaas hebben ze iets verdachts opgemerkt ter hoogte van mijn lever. Dus hebben ze ineens van mijn onverwacht verblijf in het UZGent geprofiteerd om mijn status als kankerpatient te upgraden. Tijdens de operatie aan mijn galblaas hebben ze een biopt genomen van één van de twee verdachte vlekken aan mijn lever. En op maandag, twee dagen na de operatie, hebben ze nog vlug een MRI van mijn hersenen genomen. Om eens goed te kijken hoe het daar staat.

Resultaat van dit alles: ik ben binnen gegaan via spoed met een banale galblaasontsteking. Ik verging van de pijn. Eén operatie volstond om ervan af te geraken. Ik ga naar buiten als een chronisch zieke kankerpatient; met een extra tumor ergens boven in mijn hoofd, een andere die er al zat in mijn kleine hersenen die ondertussen al een centimer groot is en twee ‘vlekken’ op mijn lever – de biopsie loopt nog. In plaats van ondraaglijke pijn voel ik van dit alles voorlopig nog zo goed als niets, maar hieraan ga ik wel sterven. Geen enkele operatie gaat mij hiervan nog kunnen redden.

Dat echter het resultaat van de MRI negatief is, had ik niet anders verwacht. Het zou naïef geweest zijn om te denken dat met één keer bestralen zo’n agressieve tumoren als ik na het gebroddel van Ilse Mombaerts naast mijn linkeroog meegemaakt heb lam gelegd kunnen worden. Toch slaat het nieuws opnieuw en weer in als een bom. Alle hoop is verloren en sijpelt weg in mijn tweepersoonsziekenhuiskamer, langs de vloerspleten, onder de plinten en de afvoer van die inloopdouche daar. Achter mij ligt een verliefd koppel samen in bed waarvan de jonge man een kwaadaardige tumor in zijn rug heeft. Ook pas ontdekt na een jaar sukkelen in een ander ziekenhuis. Dit UZGent is de afvoerbak voor alles dat er is misloopt in andere ziekenhuizen. Voor mij zit de jonge, ambitieuze assistent-oncoloog. Hij probeert een beetje stiller te praten maar in zo’n tweepersoonskamer hoor je zelfs een muis voorbijtrippelen. Bovendien is hij niet in staat om zijn luide, krakende stem op een geschikt geluidsniveau terug te brengen. Hij doet zijn best om empathisch over te komen, maar is zo doelgericht dat het hem bijzonder moeilijk valt. De resultaten van de scans zijn slecht en ik heb net gezegd dat ze slecht zijn. Wat valt er dan nog meer te zeggen? Zelf heb ik geen zin meer om voor de zoveelste keer tegenover heilige boontjes over de ramp van Gasthuisberg te beginnen en, in hun haastig wegkijkende ogen, slachtoffertje te spelen. Bovendien vind ik dat alleen stilte past bij zo’n onheilstijding en dus doe ik er het zwijgen toe. Ik laat de assistent een beetje hulpeloos spartelen met zijn rug tegen de muur. Ik ben echter geen sadist. Om af te sluiten bedank ik hem snel voor de informatie.

Tin wilde al sinds de bestralingen meer dan een jaar geleden een nieuwe MRI van mijn hersenen laten nemen. Zij wilde toen al weten hoe dat het daar ermee stond. Stilletjes hopende dat het toch een beetje goed zou zijn. Ik niet. Ik wilde toen – en zelfs nu nog – niet weten wat de stand van zaken was. Goed wetende dat de kans dat het slecht zou zijn veel groter was dan dat het goed zou zijn. Maar de galblaasontsteking heeft roet in het eten gegooid. Of toch mijn persoonlijke planning op een hoopje gegooid. En dat het net weer vlak voor Kerstmis gebeurt, zorgt voor een akelig déjà-vu-gevoel. Bijna exact op dezelfde dag, maar drie jaar later, toen 17 december, nu 20 december, zelfs het uur is ongeveer hetzelfde, valt dat zwaard opnieuw. Gedaan met alle illusies, dromen of wensen. Onze rustige kerstdagen en een hoopvol nieuwjaar kunnen we vergeten. Net zoals in 2018 zal het een eindejaar in mineur worden.

Begin volgend jaar zullen mij nieuwe behandelingen wachten. Om alles verder zo lang mogelijk te rekken. Misschien een nieuwe reeks bestralingen van mijn hoofd. Waar ik verleden keer drie maanden voor nodig had om een beetje van te herstellen. Om terug een beetje mens te worden. Of anders die small molecules medicatie, waarvan de wetenschap van het bestaan ervan onlangs met zoveel hoopvolle verwachting ontvangen werd. Ze zou zelfs de tumoren in de hersenen kunnen bereiken, zo werd gezegd. Of beide tegelijkertijd: bestralingen én pillen. Een cocktail van behandelingen. In de hoop dat het gecombineerd nog meer levensverlengend zal werken.

De eeuwige optimisten zullen argumenteren dat we dit weer goed gedaan hebben. Dat we op deze manier d’r weer snel bij zijn. Maar door het amateuristisch geklungel van Gasthuisberg zijn we al sinds 2018 te laat en lopen we gewoon achter de feiten aan. Kankerpatient met uitzaaiingen, dat wordt je niet zomaar. Sommige mensen ontdekken het inderdaad veel te laat. Die kennen we allemaal via de media. Op de radio, op de TV, zelfs via bewustwordingscampagnes op het internet tegenwoordig; we worden voortdurend opgeroepen om ons zo snel als mogelijk te laten controleren. Anderen komen terecht in de handen van incompetent zorgpersoneel. Deze mensen kennen we niet. Die worden dood gezwegen. Daar wordt niet over gesproken. Die waren ook gewoon te dom om zelf te beseffen dat ze misschien wel een kankergezwel hadden. Die worden verondersteld hun lijdensweg verder alleen af te leggen en stilletjes te sterven. Dankbaar voor de goede zorg, zelfs als ze slecht is. Zoals een brave Vlaming betaamt.

We gaan echter proberen de Kerstmis van de kinderen nog te redden. We gaan er voorlopig niets over zeggen. Misschien enkele dagen later, in aanloop naar Oudjaar, omdat wat er onherroepelijk zal gebeuren, toch een deel van het Nieuwe Jaar zal zijn, en omdat we dan het slechte nieuws toch nog dit jaar kunnen laten vallen en achter ons laten, maar wel ná Kerstmis. Zodat we Kerstmis, het feest van de Vrede, het feest voor alle mensen van goede wil, dus niet voor die smerige hypocrieten van de Orde der Geneesheren die medische slachtoffers gewoon laten creperen, mogeliiks een laatste keer in zoveel als mogelijke rust samen met ons gezinnetje kunnen vieren. En we gaan ineens hetzelfde doen met jullie, liefste lezers, vrienden en familieleden. Of dat is toch de bedoeling. Want waarom zouden we jullie Kerstmis ook verknallen?