De grote bomenfinale

“Hoe is het nu eigenlijk afgelopen met die onnozel bomen, Patrick?,” is een vraag die ik niet echt voorgelegd krijg maar die enkelen onder jullie zichzelf misschien af en toe stellen. Daarom en om dat verhaal eindelijk af te sluiten volgt hier dan ook voor die enkelen het relaas van de bomenfinale.

Twee keer zijn we naar het kolossale Justitiepaleis in Brussel, het grootste, of toch minstens het hoogste, spiegelpaleis van het land, mogen gaan: een keer om naar het belachelijke verzoeningsvoorstel van de tegenpartij te gaan luisteren en een keer om ons tegenvoorstel te doen. Eindresultaat van dit ganse procédé: tick-in-the-box voor onze fantastische Justitie in ons moderne anglofiele jargon, pluim op de hoed in dat van de zeventiende eeuw. Weeral een rechtszaak voor de burgerrechtbank die ze via bemiddeling hebben kunnen oplossen. Als die burgers nu eens gewoon met elkaar zouden leren praten – ze gedragen zich echt als klein jong – zou dat toch allemaal niet nodig zijn? Dan zouden er ook niet zo veel rechtszaken aangespannen worden door al die vervelende zageventen. En zouden zij, de mensen van het gerecht, zich kunnen concentreren op wat écht belangrijk is. Zoals zware criminaliteit van migranten, bezoekjes aan belastingparadijzen door rechtschapen euromiljonairs en gefixte voetbalmatchen.

Wat vergeten wordt in deze voor Vrouwe Justitia vleiende retoriek is dat het in ons geval om een pure diefstal ging. Diefstal van onroerende goederen in de vorm van oude, tot 30 meter hoge bomen. Wat dus gegeven de aard van de overtreding op zich al als een strafklacht had moeten behandeld worden. Dixit ook de politie die onze klacht conform de te volgen procedures doorstuurde naar de procureur van Leuven. Dat die laatste echter plichtsverzuim pleegde en ons bij afwezigheid van ‘een specialist’ eenvoudigweg wandelen stuurde. En zo het failliet van de rechtsstaat in onze contreien wederom bevestigde. België, het land waar burgers zelf een proces moeten opstarten om diefstal aan te klagen. Het is niet de staat die hier voor rechtszekerheid zorgt. Het is hier aan de burgers zelf om dat te doen.

Wat ook verzwegen wordt in dat kortzichtig pleidooi voor betere communicatievaardigheden tussen de burgers onderling: de tegenpartij lachte ons uit in ons gezicht toen we onze aanklacht ingediend hadden. Waren bereid om een verwaarloosbare financiële tegemoetkoming te doen voor het ‘schrootafval’ van onze volgens hen toch al doodzieke en waardeloze bomen. Zelfs op het einde van de procedure bij de bemiddelaar gaf de tegenpartij nog altijd geen enkel teken van schuld-, of als dat teveel gevraagd is in deze zielloze tijden, enig verantwoordelijkheidsgevoel. Zelfs toen nog zat een halsstarrige jongedame misnoegd en heftig neen te schudden en een wiskundig genie aan de overkant van de tafel zich te beklagen dat ze dan toch nog meer dan 85% van de totale kosten gingen moeten betalen. Kortom, zonder proces zouden we juist nougabollen gekregen hebben van die mensen.

Maar wat vooral ook nog verzwegen wordt: slachtoffers worden door Justitie zelf in dit land na alles wat ze al meegemaakt hebben verder onder druk gezet om nog extra toegevingen te doen aan de daders. Alsof zij verantwoordelijk zijn voor al die nutteloze tijd van die rechtbank. Toegegeven, dreigen met een beroepsprocedure die tot 4 jaar of zelfs meer extra gaat duren werkt bijzonder goed bij die verweesde slachtoffertjes. Want ik kan jullie verzekeren na een tijdje ben je al dat gezeik kotsbeu. Vooral de confrontatie met de meest ridicule tegenargumenten van een dader die niet in staat is zich te verplaatsen in een ander knaagt aan een mens. Vreet immens veel energie. Doet jouw geloof in de mensheid verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Om het nog erger te maken: waar dat je verwacht dat dergelijke manier van werken afgestraft zou worden, onder, ik zeg zo maar iets, een noemer als ‘belemmering van de rechtsgang,’ ziet Justitie daar geen graten in. Ge moogt de zotste dingen bedenken om toch maar uw eigen gelijk te halen. Zelfs als dit betekent dat zelfs van de kleinste mug een gigantische olifant gemaakt wordt. En op die manier een proces nodeloos en eindeloos gerekt wordt. Kijk maar naar dit onnozel bomenproces. Tussen het moment van de feiten en de uiteindelijke schikking zijn er 7 jaar verlopen. En dit dus voor een rij bomen waarvan de eigendom vastligt in twee proces-verbaals opgemaakt door twee verschillende beëdigde landmeters, eentje in 1992 en een tweede ter herbevestiging in 2018. Veel hallucinanter kan toch niet?

Maar ik hoor de believers ondertussen al weer afkomen: “Is er dan uiteindelijk geen gerechtigheid geschied, Patrick? Er is toch een schikking getroffen?” Wel, laat het me zo zeggen: de dreiging met een extra beroepsprocedure van nog eens vier of zelfs zes jaar werkt nog beter bij terminaal zieke mensen voor wie dat zelfs nog eens één keertje Nieuwjaar vieren al heel onwaarschijnlijk lijkt. Die dan ook nog eens medisch slachtoffer zijn. Die dus ondertussen nog een ander, veel belangrijker proces hebben lopen. Niet over enkele bomen maar over leven en dood. Voor wie dat geldnood ook niet langer een abstract begrip is. Alhoewel dat dit laatste in mijn geval niet zo nijpend is. Dankzij mijn studies en al het harde werk van de afgelopen dertig jaar heb ik god zij dank een functie waar mijn werkgever een hospitalisatie- en een inkomensverzekering voor voorziet. Maar stel je eens voor dat je dat niet hebt. Dan hadden we nu al ons huis kunnen verkopen. Of geld kunnen gaan vragen aan vrienden en familie. Want welke bank wilt nog geld lenen aan iemand die terminaal ziek is? Ik kan me niet voorstellen tot wat voor een drama’s dit bij sommigen van die medische slachtoffers moet leiden. Sterven terwijl de wereld zoals je hem kent rond jou instort en de verantwoordelijken, met de zegen van onze laffe goegemeente, hun handen in onschuld blijven wassen. Met de elitaristische en geldzuchtige Orde der Geneesheren als specialist manicure. De medische specialisten met hun sjieke villa’s en dikke wagens zelf staan d’r bij en kijken d’r naar. En doen niets. Of als ze al iets doen met hun witgewassen propere pollekes is het alles toedekken door gewoon te zwijgen of zelfs leugens te vertellen. Hoe gewetenloos kun je zijn?

“Maar er is toch die schikking Patrick?” Ja, er is een schikking maar stel je daar niet te veel bij voor. Waar dat de ridicuul lage schadebepaling door de expert van de burgerrechtbank neerkwam op een goede 2000 euro per boom, ontvangen we nu in finale na aftrek van onze eigen kosten nog een goede 1000 euro per boom. Natuurlijk recupereren we, in tegenstelling tot het voorstel van de tegenpartij, ook wel alle kosten die we zelf hebben moeten aangaan om überhaupt het proces te kunnen voeren. Zoals de deurwaarder inschakelen tot in Frankrijk om in totaal 8 verschillende tegenpartijen aan te kunnen schrijven. Maar vooral ook de fantastische expertise uitgevoerd door de bomenexpert van de rechtbank. Hij die ons zonder veel nadenken een bijzonder lage schadebepaling maar zichzelf een ruime schadeloosstelling toekende – aan het einde van de rit het equivalent dus van de helft van onze vijf gestolen bomen. In ruil daarvoor wel een lijvig rapport heeft opgemaakt door gewoon copy paste te doen van vooral onze bijdragen aan het juridisch steekspel van de tegensprekelijkheid. En onderwijl al onze opmerkingen straal negeerde of minimaliseerde. Zelfs niet de moeite nam om ze te weerleggen. Om dan als een echte tsjeef, om de kerk in het midden te houden waarschijnlijk, een compromisvoorstel uit zijn duim te zuigen door plots zonder ook maar enige grond te stellen dat de bomen toch niet in zo’n goede staat waren en, alhoewel de bomen duidelijk op één lijn stonden en onze eigendom op die manier afbakenden – het volstaat te kijken naar het gedetailleerde landmeterverslag onderaan – toch de bomen als zodanig niet te erkennen. Want zo luidde zijn redenering, de pure logica zelve: er was één boom die bijna honderd jaar was, een andere zeventig, nog ene zestig en twee andere vijftig. En, o ja, ook nog één kastanjeboompje van een jaar of tien. Het is maar dat jullie allen het weten: om op één lijn te staan en een eigendom af te bakenen moeten bomen op exact hetzelfde moment aangeplant worden en exacte dezelfde leeftijd hebben. Gelieve daarmee rekening te houden, vijftig, zeventig of desnoods honderd jaar later. Hetzelfde verhaal als dat inefficiënt Fonds voor Medische Ongevallen quoi: de parasieten van ons juridisch systeem vreten zich vet met behulp van datzelfde systeem terwijl de slachtoffers met een peuleschil tevreden moeten zijn.