Gevallen engelen

Enkele dagen geleden heb ik een mooi aangetekend schrijven ontvangen. In een witte enveloppe van A4-formaat. Mét priorpostzegel. Verzender: de Witte Koningin. Na openmaking blijkt dat het een factuur voor de geleverde diensten betreft. Of ik vermoed het toch want de term die de zogeheten medische experten zelf gebruiken is ‘erelonen.’ Dus misschien komt het nog bovenop de factuur zelf. Zoals in een ziekenhuis. Het is geld dat de hooggeleerde medici vragen voor de moeite die ze zich getroost hebben op mijn dossier. En wat blijkt? De Witte Koningin, de medische experte aangeduid door de rechtbank, vraagt 2843,5 euro voor haar gemaakt empathische interventies. Het Witte Paard, de expert in ophtalmologie meegebracht door de Koningin, vraagt 1,503 euro voor zijn in de zetel uitgezakte galopperende uiteenzetting over een ontstoken traanzakje. Telkens mooi uitgepslitst over 1) Voorbereiding dossier 2) Zitting 3) Voorlopig verslag en 4) Finaal verslag. Bij nader toezien hanteren ze ook elk een uurloon van 200 euro – BTW niet-inbegrepen. Eerste bedenking: hoe dat ze aan die uren komen die ze beweren erin gestoken te hebben is mij een raadsel. Zo beweert het Witte Paard 2 uur aan de voorbereiding gewerkt te hebben en de Witte Koningin zelfs 4,5 uur. Nochtans kan dat allemaal gene vette geweest zijn aangezien dat Paard met instemming van de Koningin op de zitting de hele tijd over de symptomen van een traanzakontsteking bezig was terwijl dat nadien, na al onze kritische bedenkingen op het voorlopige verslag, zonder boe of bah veranderde in een verstopping van de traanwegen. Nog straffer, bij punt 4) Definitief verslag, hebben beiden het lef om te spreken over ‘antwoorden op opmerkingen’ terwijl er wat ons betreft, en dan heb ik het niet alleen over Tin en mezelf, de verontwaardigde rechtstreekse betrokkenen, maar ook onze advocaten, er net geen enkel antwoord is gegeven op al onze vragen of opmerkingen. Maar bon, samen levert dat, volgens hen, bijna 5,000 euro op voor onze dubbelwitgeschelpten.

De neerslag van al deze kostelijke werkuren is dus dat definitieve medische verslag dat gekenmerkt wordt door een besluit dat al vast lag nog voor de enige zitting plaats vond, die enige zitting die eigenlijk de installatievergadering moest zijn, de enige zitting ook waarop geen medisch raadsheer ter onzer verdediging aanwezig was wegens onvindbaar, waar bovendien alles wat er dan toch gezegd werd gewoon straal genegeerd werd. Het definitieve verslag zelf een copy paste van mijn medisch dossier zoals teruggevonden in de catacomben van Gasthuisberg, en een korte verwijzing naar enkele van onze opmerkingen op het eerste voorlopige verslag afgewimpeld met wat medische boutades of losse statements die vaak zelfs geen volwaardige zin vormen. Waarin een uitvoerig medisch weerwoord geschreven door een professor van een ander universitair ziekenhuis met één zin wordt weggezet als niet terzake doend. En een schriftelijke verklaring van de geneesheer die mij doorverwezen had naar Ilse Mombaerts, diensthoofd Ophtalmologie van Gasthuisberg, als irrelevant verticaal geklasseerd wordt. Voor dit prutswerk, grammaticale- en spellingsfouten inbegrepen, geschreven als het ware tussen de soep en de patatten, worden wij of onze rechtsbijstand, maar dat verschil maakt niet veel uit want nu gaan we nog vlugger aan het maximumbudget zitten, verondersteld om bijna 5,000 euro te betalen. Misschien denken ze dat ze door veel geld te vragen de legitimiteit en de professionele waarde van hun werk verhogen. Wat niet zo is. Want iets dat op niets trekt en niets waard is, trekt nog altijd op niets en is nog altijd niets waard zelfs als je er veel geld voor vraagt. Schaamteloze praktijken door schaamteloze mensen. En dit zijn dan de mensen die wij moeten geloven op hun woord van eer dat ze collega-medici niet kennen zelfs als ze in dezelfde praktijk op hetzelfde adres werkzaam zijn. Bijna 5000 euro. Gewoon omdat het kan. En omdat het mag.

In dit kleine land zijn onze democratische verworvenheden een bedreigde diersoort. En niet door extreem-rechts, die hebben gelukkig nog niet genoeg macht om zo’n impact te hebben, maar door de mensen die ze net zouden moeten handhaven en vrijwaren van misbruik. De mensen met standing en geld veroorloven zich om het even wat. Zelfs zij die recht moeten spreken gaan mee in halve waarheden, nemen zowaar flagrante leugens voor waar, blijven langs de zijlijn staan om vandaar nog een leugentje om bestwil te lanceren en vragen daar dan veel geld voor. Zij die al aangeslagen zijn door al het onrecht moeten maar mee kunnen. En als ze dat niet kunnen is dat hun probleem. Laat me daarom duidelijkheid scheppen: zonder inkomens- en bijstandsverzekering hadden wij al lang aan de grond gezeten. Al lang voor deze factuur. Was verder verzet nu al niet meer mogelijk geweest. Had de tegenpartij al lang hun uiteindelijk doel bereikt: ons in een hoekske wegduwen, onder een groot tapijt wegsteken, tot dat ik van deze aardbol verdwijn. Ze zijn het trouwens nu al drie jaar aan het doen. Dus lang zal het niet meer duren.

Het is een toonbeeld van onze moderne meritocratische maatschappij op zijn slechtst. Een select clubje dat confraters en zichzelf indekt ten koste van mensen die totaal machteloos staan ten opzichte van al deze wanpraktijken. Michael Young, de bedenker van de term, wist het in de jaren 50 al te zeggen: “It is good sense to appoint individual people to jobs on their merit. It is the opposite when those who are judged to have merit of a particular kind harden into a new social class without room in it for others.”

Ik stel dan ook voor dat de Orde der Geneesheren nog een extra numerus clausus invoert. Zodat ze verder het geld kunnen uitstrooien over de happy few. Dat er ondertussen een tekort is aan o.a. huisdoktoren want tal van medici kiezen een ander minder belastend beroep, oogartsen want de meesten zitten zo veel mogelijk poen te scheppen met het eenvoudigweg krassen van al die slecht werkende ogen, psychiaters want de geestelijke gezondheidszorg wordt nog altijd stiefmoederlijk behandeld en de psychiatrische patiënten zelf als paria, vandaar ook het hoge aantal zelfmoorden in Vlaanderen, het kan hen in hun statische oubollige visie op de wereld niets schelen. Zolang de uitverkorenen maar veel geld kunnen verdienen.

De politieke wereld en de rechterlijke macht gaan daar niet tegen in. Integendeel, ze huldigen en eren elke kaste omdat ze er zelf een geworden zijn. De beschikbare postjes worden daar net zozeer verdeeld over de geselecteerden. Zo ontstaat er steeds opnieuw een nieuwe sociale topklasse van ‘haves’ waarin niet de maatschappelijke opdracht van elkeen allesbepalend is maar ons-kent-ons. De grote massa van anonieme, niet-uitzonderlijke-bijdrages leverende ‘havenots’, al die gewone mensen, niet-VIP’s en niet-BV’s, komt hierbij niet aan bod. Die kunnen alleen maar hopen dat de elites van welke aard dan ook hun werk correct blijven doen, dat een politicus idealen heeft, een rechter rechtvaardig is en een dokter mensen helpt. Hetgeen vaak niet meer zo is. Werkethiek en moraliteit gereduceerd tot formalistische mooipraterij en schaamteloze zelfverrijking.

En ondertussen maar klagen dat extreem-rechts tijdens verkiezingen aan macht wint. Dat populisten overal de bovenhand beginnen te halen. Hoe zou dat komen, denken ze? Ze zijn in dit land zelfs niet langer in staat de illusie van gelijkheid van rechten in stand te houden. Zelf denk ik dat ze net als in ‘La caduta degli dei’, in die prachtige film van Visconti, denken dat zij als heersende klasse boven de veranderingen in de maatschappij zullen blijven staan. Sterker nog dat het hen alleen maar ten goede zal komen. Tot dat ze zelf ondergaan in de rampspoed mee veroorzaakt door hun eigen schuldig niet-handelen of in het geval van die allesbehalve witte engelen hierboven zelfs medeplichtigheid.