Nog even

Nog even en ze hebben van mij het lijk gemaakt dat ik ben

Ben ik de hond die van Gasthuisberg, het Versailles van Leuven, mag sterven in zijn hoekske thuis

Nog even en ik verlaat al brandend deze aardkloot

Niet om terug te keren als een fenix zoals Sylvia Plath maar als een weerzinwekkend spook

Om deze neprechtsstaat vol nationalistische oetlullen en malafide klootzakken verder te kakken te zetten

Aan te klagen voor Gods gerecht en dat van al de mensen in de toekomst

Zodat iedereen zal zien wat het was: midden in het rijke, welvarende Westen een koninkrijk van nijd en leugens over burger- en andere rechten in stand gehouden door schone schijn van wel willen maar niet kunnen, of neen, wacht, het is andersom.