17 januari 2023 – Dan toch terug chemo

Waar dat ik luidop gehoopt had dat een gerichte leveroperatie voldoende zou zijn geweest voor de verdere behandeling van mijn ziekte, een hoop die mij recht hield tijdens de ganse Kerstvakantie, blijkt tijdens de opvolgingsconsultatie, de eerste consultatie na de MRI van vrijdag 13 december, op dinsdag 17 januari, dat mijn oncologe me toch terug chemo wilt voorschrijven. Daarom heeft ze deze keer ook de hulp ingeroepen van een verpleegster van de dagkliniek waar de chemosessies toegediend worden. Om mij gerust te stellen. Om mij een gezicht te geven en zo de afstand al wat te verkleinen.

Gelukkig heeft Yvo me bij een van mijn laatste bezoeken bij hem al wat voorbereid. Heeft hij duidelijk gemaakt dat de oncologe de generaal is en hij en Willem de soldaten. Dat zij het beste weet wat er dient te gebeuren, wat er kan gebeuren. Dat kiezen voor één behandeling ook consequenties heeft voor andere behandelingen. Dat een operatie ook een risico inhoudt en als er complicaties zijn, wat altijd mogelijk is, misschien chemo gedurende een langere periode niet langer mogelijk is. Wat ook heel riskant kan zijn. Dat de chemo het ganse lichaam gaat aanpakken en misschien zelfs inderdaad ook de hersentumoren zal kunnen raken nu dat de hersenbloedbarrière gevormd door het vlies rond de hersenen heel waarschijnlijk door nu al twee bestralingsrondes, één in 2020 en de tweede nu pas onlangs, wat beschadigd is.

Voor de oncologe is het alvast een uitgemaakte zaak. Wanneer ik stilletjes opper dat ik de mogelijkheid dat de hersentumoren ook door de chemo kunnen geraakt worden wel een heel goed argument vind om toch chemo te doen, reageert ze onmiddellijk dat de lever net zo zorgwekkend is als de hersenen. Dat de lever dient om mijn lichaam te ontgiften. Dat dat niet langer doen geen optie is. “Daarbij,” zegt ze om de discussie met een duidelijke stellingname te beëindigen, “de kanker is in de lever geraakt via uw bloedstroom, mijnheer Hoskens. De kanker zit in uw bloooed, hein. Daarom is het aanbevolen om nog eens de chemokuur van vier jaar geleden te herhalen. Die hoeft toen goed gewerkt.” De langgerekte manier waarop ze die tweede ‘bloed’ uitspreekt maakt me lichtjes misselijk. Is dat Oost-Vlaams soms? Ik strubbel nog even tegen met de angstige vraag of er dan effectief nog andere behandelingen mogelijk zijn als de chemo niet zou aanslaan. Dat we misschien dan nadien niet meer kunnen opereren, dat de gezwellen op de lever te groot zullen zijn tegen dan? Met een zucht antwoordt de oncologe dat er nog wel een aantal andere chemobehandelingen mogelijk zijn. Dat ik me daarover op dit moment geen zorgen moet maken. Ik staak mijn verzet en zeg dat het voor mij ok is. “Als dat hetgeen is dat er moet gebeuren dan is het goed voor mij.” Tegelijkertijd ben ik wel zo vrij om hen te vragen om dan wel de chemosessies zo snel als mogelijk in te plannen. Kwestie van ze achter de rug te hebben voor de zomer. Om toch nog iets te hebben om naar uit te kijken. Het wordt exact hetzelfde regime als 4 jaar geleden. Telkens 3 dagen achter elkaar, en dat om de drie weken, zes keer. Dus gaat het om 18 weken plus recuperatie. Enfin, we komen ergens uit begin mei plus recuperatie.

Wat wel heel bevreemdend werkt is dat ik plots moet stoppen met mijn super high-tech genmutatie-aanvallende pillen. Na meer dan een jaar trouw Olaparib slikken, twee pillen twee maal per dag, ‘s morgens en ‘s avonds, elke dag in mijn broek overal mee naartoe sleuren, moet ik ze plots afgeven. Als argument zegt de oncologe dat de combinatie chemo met olaparib nog niet onderzocht is en dat er dus een risico op ongewenste neveneffecten bestaat. Daarom kan ze het niet toelaten. Voor mij voelt het aan als het los laten van de laatste hoop. De laatste hoop dat het nog een beetje op een redelijke wijze lang zou kunnen duren. Dankzij wonderpillen. Een beetje naïef toegegeven, maar hoop doet leven en leven is wat ik wil. En nu val ik weer terug in het harde regime. Gedaan met de next generation gen-based cancer therapy. Terug naar die systemische chemische oorlogsvoering. Een bommentapijt op alle sneldelende cellen in mijn lichaam. Dus ook de haarfollikels die van het snelstdelend van allen zijn. Weg haar op mijn hoofd, wenkbrauwen, haar op mijn benen, zelfs geslachtshaar en vooral ook deze keer mijn prachtige piratenbaard. Mijn piratenbaard waarvan ik dacht dat hij mij zou redden. Zoals Samson zijn kracht haalde uit zijn lange haren zou ik de mijne halen uit mijn baard. Bij hem stortte de tempel van de Filistijnen op zijn kop in. Bij mij de hemelkoepel?