In het midden van de derde week na de eerste chemosessies, de week waarin mijn lichaam langzaam herstelt van de chemo om dan na het weekend weer opnieuw chemo toegediend te krijgen, mijn ‘goede week’ zoals mijn oncologe altijd zegt, de week waarin ik terug een beetje opleef en terug wat dingen kan doen die ik graag doe, overvalt de postbode mij onverwachts met een aangetekende brief. Het beteft het vonnis van de rechters over ons ‘proces in het proces’, onze aanklacht dat het finale verslag van de Witte Koningin, de medische experte aangeduid door de rechtbank en het Witte Paard, de oncoloog door haar gekozen als specialist, kwalitatief zwaar tekortschiet. En zelfs in die mate dat ze volgens ons de erelonen die beiden aanrekenen niet verdienen.
Ter herinnering: het betreft dus het rapport waarvan de eindbeslissing al vast lag nog voordat het definitieve verslag werd opgemaakt, zelfs voordat het voorlopige verslag werd opgemaakt, nog straffer zelfs voordat er enige ‘tegensprakelijkheid’ plaats gevonden had, nochtans het basisprincipe van een dergelijke procedure. Het rapport dus dat alle door ons ingediende stukken, waaronder twee van een professor chirurgie en diensthoofd van een universitair ziekenhuis, een van de oogarts die mij had doorverwezen naar professor Ilse Mombaerts van Gasthuisberg, afwimpelde door te stellen dat ze niets toevoegden aan het dossier. En al onze verbaasde of onthutste reacties op incorrecte weergaves van de feiten tot zelfs flagrante leugens gewoon negeerden. Zelfs de verwijzingsbrief werd zo goed als dood gezwegen. Dit terwijl ditzelfde rapport geen enkel schriftelijk document bevat komende van het Witte Paard, ingehuurd door de Witte Koningin als medisch expert in de ophtalmologie waarin hij zijn standpunt uiteenzet en verduidelijkt. Hetgeen na onze korte en eenmalige ontmoeting in het kabinet van de Witte Koningin geen verwondering hoeft te wekken. Want net zoals hij toen lui en hautain in zijn zetel onderuitgezakt uit zijn nek wat zat te lullen zal hij waarschijnlijk zijn input voor het verslag gewoon aan de telefoon doorgegeven hebben of in het beste geval via een mailtje of twee. Allemaal en net zozeer losjes uit de pols als tijdens de installatievergadering die d’r geen was maar ineens de enige zitting bleek te zijn. Net zoals het oorspronkelijke Witte Paard in ‘Alice in Spiegelland’, het vervolgboek op ‘Alice in Wonderland’, die ook vol van zichzelf de ene onzin na de andere zit te verkondigen terwijl hij zich op de borst slaat. Het verslag dus dat met haken en ogen aan elkaar hangt, bol staat van de spellingsfouten, en op geen enkel moment een antwoord biedt op al onze tegenwerpingen. Het verslag dat op het einde zonder enige verdere uitleg, zonder omwegen, eenvoudigweg stelt dat alles ‘lege artis’ verlopen is. En daarmee moeten wij het doen.
En toch, je houdt het niet voor mogelijk, maar het verdict van de drie rechters luidt, drie want d’r zaten er wel degelijk drie, dat we over de ganse lijn in het ongelijk worden gesteld en dus verplicht worden het volledige gevraagde bedrag te betalen aan de Witte Koningin en het Witte Paard. Voor de zoveelste keer zit ik aan mijn keukentafel aan mijn haar te trekken om zeker te zijn dat het allemaal echt is. Wanneer ik mijn handen uit mijn baard haal zie ik terloops dat de chemo begint te werken. Voor mij is dit vonnis opnieuw een bewijs dat wij, de slachtoffers, mogen zeggen wat we willen in dat Spiegelpaleis, het enigste wat die mensen interesseert is formalisme: er is een expert gevraagd zijn oordeel te vellen, die heeft een oordeel geveld en daarmee is de kous af. Hoe die expert tot dat oordeel gekomen is of de argumenten om tot dat oordeel te komen worden als totaal niet relevant beschouwd. Het gaat hen niet om rechtvaardigheid, dus vergeet die weegschaal maar van Vrouwe Justitia, ze hangt schots en scheef het onding, en nog minder om de waarheid, want die komt hier net zo min aan bod als in een flutstationsromannetje, maar het gaat hen om de regeltjes. En als het argument is dat het nog niet het moment is om op het inhoudelijke debat in te gaan wat garandeert ons dat ze dit wel ineens gaan doen op de eindzitting in 10 maanden?
Ze doen d’r zelfs nog een schepje bovenop, die drie rechters. Onze vraag naar een kwaliteitsvol expertiseverslag wordt gecounterd met de opmerking dat het dan nog meer tijd en geld gekost zou hebben! De Belgische justitie die doet alsof ze bezorgd is over de duurtijd van een proces, een grotere tegenstrijdigheid lijkt er mij tegenwoordig niet te bestaan. En alsof dat wij klagen dat het veel geld kost in plaats van dat het op niets trekt. Hetzelfde stompzinnige niveau als de tegenpartij wanneer ze stellen dat scans duur zijn. Dat ze “dat niet bij iedereen kunnen doen, toch?” Neen, natuurlijk niet, sorry dat we de vraag zelfs gesteld hebben. Want we gaan dat zeker niet doen bij mensen die een verdacht gezwel hebben, hebben we dat goed begrepen? Mensen die op tijd hulp zoeken in jullie zo bejubelde ziekenzorg?! Zoals jullie zelf voortdurend vragen via alle mogelijke kanalen. Ik krijg enkele dagen later zelf via de post nog een ‘vrijgesteld medisch monster’ binnen, een luchtdicht verpakt spuitje om gratis een beetje stoelgang op te sturen naar het centrum voor kankeropsporing. Met de scans die ik al driemaandelijks moet ondergaan lijk ik me echter niet het juiste doelpubliek. En wat me ook doet walgen na al wat ik meegemaakt heb in Gasthuisberg zijn de reclamespots op de radio die er zelfs worden gemaakt om mensen naar het ziekenhuis te krijgen. Het volume kan niet snel genoeg afstaan wanneer er weer eentje binnen komt. Ondertussen gaan we bij mensen die wel op consultatie komen en een verdacht gezwel vertonen en zelfs een verwijzingsbrief meebrengen waarin een risico op kanker vermeld wordt geen scans afnemen! Want dat kost te veel!!! Hetzelfde geldt blijkbaar ook voor een justitie die in een rechtsstaat haar burgers hoort te beschermen tegen onrecht: dat kost te veel. En wij brave burgers maar bijdragen aan die gezondheidszorg en die Vrouwe Justitia.
Trouwens, over kosten gesproken, hoe zit met mijn kosten eigenlijk? Wanneer gaan die eigenlijk eens vermeld worden? De kosten die ik nu al opgelopen heb door al dat amateuristisch geklungel van Hartenkoningin, diensthoofd ophtalmologie van die mastodont van een ziekenhuis te Leuven? Mijn mismaakt gezicht? Mijn neus die kapot is want zelfs met een derde neusgat heb ik zo goed als geen reukzin meer? De lymfeklieren verwijderd uit mijn hals, mijn rechterbijnier? De uitzaaiingen in mijn hersenen na de door haar uitgevoerde foutieve operatie op een plek waar er zich een kankergezwel bevond? Had die hooggeleerde professor soms nog nooit van metastase gehoord? De bestralingen als gevolg daarvan? Het zombiebestaan dat ik leid en eigenlijk niet alleen vlak na bestralingen of na een chemokuur maar al sinds de start van deze eindeloze reeks behandelingen begin 2019? Onthecht als ik ben geraakt van mijn vroeger leven; van een nijvere hardwerkende huisvader en vrolijke vriend ben ik veranderd in een teruggetrokken huismus zonder nog enige echte hobby’s. Zoals na 20 jaar intens genieten van alle zwembaden in de buurt, nu al bijna 5 jaar praktisch niet meer kunnen zwemmen? Het fietsen op en af naar het werk dat ik vroeger zo graag deed? Of hoe ik tegenwoordig meer een boek vast houd dan dat ik het lees? Ik was vroeger al een trage lezer maar nu zou zelfs een slak mij inhalen op die pagina. Al dat ontstolen leesplezier, en al die andere dingen die ik verloren ben die mij vroeger zo’n deugd deden, hoe gaat dat ooit vergoed kunnen worden? Nog niet gesproken ook over de kosten die ik nog ga oplopen? Zoals de chemokuur die ik nu alweer moet ondergaan? En dit opnieuw gespreid over een periode van vijf maanden? Zoals de leveroperatie die mij nog wacht ergens einde mei terwijl ik nog recupereer van de chemo? Zoals mijn nu al eeuwen durend ziekteverlof? Of zoals mijn gebroken loopbaan waar ik zo hard voor gestudeerd en gewerkt heb? En de kosten voor mijn vrouw en kinderen? Die hun man en vader hoogstwaarschijnlijk vroegtijdig gaan verliezen? Heeft er iemand daar al aan gedacht? Ah neen, natuurlijk niet. Want wij zijn maar nummertjes, en ik een UFO ipv een BV, een onbekend rondvliegend voorwerp, een vervelende vlieg eigenlijk voor al die beklagenswaardige beleidsvoerders. Terwijl de kosten van al die scans en al die gerechtelijke onderzoeken, tja, die kennen we allemaal, niet? Maar die van die medische slachtoffers niet hoor. Waarom zouden we ook? Het zijn d’r zo veel. En dat zou telkens ook weer goed onderzocht moeten worden. Dat zou nóg meer geld kosten. En geld groeit niet aan de bomen, dat weten jullie toch? Beter dat potje gedekt houden. Beter doen alsof er niets gebeurd is. En zeggen dat alles ‘lege artis’ verlopen is. Daarbij wie wilt al die miserie aanhoren? Als de Rechtvaardige Rechters samen met het schilderij uit dit land verdwenen zijn. Als het adagium in onze rechtsstaat het afschrikken van de slachtoffers is eerder dan de daders. Laat het u gezegd worden door een ondertussen ervaringsdeskundige of kijk maar naar Sanda Dia of Chovanec: de daders worden in dit land beter beschermd dan de slachtoffers.
‘Alle Belgen gelijk voor de wet’ is dan ook maar een fabeltje, een regeltje uit een grondwet dat al lang vergeten is. Geld en macht zijn ondanks alle juridische prudentia nog steeds de doorslaggevende factoren in onze rechtspraak. Des te meer macht je hebt, des te meer geld je hebt, des te meer onzin kan en mag je verkopen en op die manier de waarheid verdraaien. Zelfs tot dat de wereld op zijn kop staat: de dader wordt slachtoffer en het slachtoffer dader. En dit alles met de zegen van de gevestigde machten. Vrouwe Justitia draagt in dit land geen blinddoek om onbevangen en onbevooroordeeld recht te spreken maar om zelf niet misselijk te worden van de onzin bedacht door dikbetaalde mensen zonder moreel kompas ingehuurd door al net zo scrupuleuze systeempartijen die er veel geld tegenaan smijten. Het zo hard bevochten gelijkheidsprincipe uit de Franse Revolutie, het kritieke stuk van ‘égalité’ in het centrum van de heilige drievuldigheid ‘liberté, egalité et fraternité’ verdwijnt in dit Spiegelpaleis in de gigantische coulissen van een niet langer aristocratische maar meritocratische maatschappij waarin de nieuwe elites zich aanmatigend en zelfgenoegzaam genesteld hebben en elkaar net zoals vroeger de hand boven het hoofd houden.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 