2 maart 2023 – Het Verdriet van België

(n.v.d.r. waarschuwing voor de gevoelige lezers: deze post gaat over Geld! (“Held!” voor de Westvlamingen))

Ik heb een nare déjà-vu. In het midden van de derde week na de tweede reeks van chemosessies, begin maart dus, opnieuw op woensdag tijdens mijn ‘goede week’ zoals mijn oncologe zegt, ontvang ik weer een brief. Deze keer wel niet van de rechtbank, maar van de belastingen. Nieuwsgierig, maar gespannen, open ik hem onmiddellijk. Andere brieven belanden meestal op een hoop bij mij, maar elk jaar als deze brief aankomt, als het is wat ik denk dat het is, verstrijkt er geen seconde tijd om te zien wat het dit jaar wordt. Ik sta zelfs nog recht wanneer ik de brief snel open maak met een van onze gekartelde messen in de keuken. Bijzonder voorzienig, want ik zou alweer van mijn stoel gevallen zijn. En als er sommigen van jullie wel zitten, houd jullie dan maar goed vast want ik denk dat zelfs voor jullie het volgende nieuwtje een klein bommetje wordt, of dat hoop ik toch. Want het is wel degelijk het aanslagbiljet voor de inkomsten van 2021. Een jaar na datum zijn de belastingsdiensten erin geslaagd om de ingewikkelde berekeningen uit te voeren. En tegen een lichtblauwe achtergrond in het vet zwart afgedrukt in het midden van de brief word ik gevraagd om voor 21 juni 2023 6.684,78 euro!!! extra belastingen te betalen. Voor diegenen die denken dat ik niet kan lezen, dit staat er uitgeschreven: zesduizendzeshonderdvierentachtig komma achtenzeventig Euro!!! (de uitroepingstekens komen van mij). Ik kan mijn ogen niet geloven. Maar bij het afchecken van de print, vlakbij mijn ene overblijvende oog, na het afzetten van mijn bril, blijkt dat het puntje wel degelijk na de eerste 6 staat. Ik voel al direct een mental note opkomen voor mijn oncologe om haar te zeggen dat die ‘goede weken’ toch niet zo goed zijn als ze beweert. Wat een bedrag. Dat heb ik zelfs vroeger, toen ik nog een gewone mens zoals de meesten onder jullie was, een voltijds werkende werknemer, nooit moeten betalen. Dus bel ik, na eerst te gaan zitten, kwestie van niet alsnog omver te vallen en ook die scheldende stem van mij wat onder controle te krijgen, onmiddellijk naar het nummer vermeld op de brief van de dienst Belastingen.

De man aan de andere kant van de lijn is tegen mijn verwachting in bijzonder vriendelijk. Aan zijn accent te horen komt hij zelfs uit mijn geboortestreek, de Kempen. Ik leg hem kort mijn situatie uit, dus zonder in detail te treden, vertel hem gewoon dat ik al een tijdje in ziekteverlof ben. Wanneer ik hem dan zeg dat ik niet begrijp waar die 6.684,78 euro vandaan komt, checkt hij vlug in de systemen wat er aan de hand is. Het duurt niet lang of hij komt al terug: “Ik zie al wat er aan de hand is, mijnheer Hoskens. In 2021 heeft uw werkgever nog een bedrag van 11,254,08 euro gestort.” “11,254,08 euro in 2021? Maar dat kan niet want ik heb in 2021 niet gewerkt.” “Ja, dat weet ik niet. Het staat onder ‘wedden en lonen’ op het aanslagbiljet dat u net ontvangen hebt.” “O ja, ik zie het. En die 11,254,08 euro veroorzaakt een extra belasting van 6.684,78 euro?” “Wel, het probleem is dat onze systemen al uw inkomsten samen tellen. Dus in uw geval voor 2021 wordt die 11,254,08 euro, het geld dat u van de ziekenkas gekregen hebt en het geld dat u van de verzekering als gewaarborgd inkomen ontvangen hebt samen opgeteld. En door de extra storting van 11,254,08 euro bent u plots terecht gekomen in de hoogste belastingsschaal. Het is deze schaal die toegepast is op het totale bedrag aan inkomsten. Dus ik vrees voor u dat het allemaal correct is.” “Correct zegt u? Zegt u mij net niet dat doordat ik geprobeerd heb om terug te gaan werken in 2020, maar jammer genoeg terug ziek gevallen ben, ik nu 6.684,78 euro extra aan belastingen moet betalen? Wat een gigantisch bedrag is voor ons? En dit in tijden waarin dat politici en werkgevers luidop staan te roepen dat langdurig zieken geheractiveerd moeten worden? Beseft u wel hoe absurd dit allemaal klinkt?” “Ja, mijnheer Hoskens, het lijkt misschien absurd, maar het is wel correct. Dat extra geld van die vakantiedagen en zo, dat werd in 2021 al volledig belast. Het geld van de ziekenkas werd ook al lichtjes belast, niet veel, hetgeen normaal is. En het gewaarborgd inkomen werd ook al gedeeltelijk belast, iets meer dan 20 procent, hetgeen op zich ook normaal is want het betreft een vervangingsinkomen. Maar doordat alles nu samen geteld wordt en u in de hoogste belastingsschaal terecht komt moet u daarop nog meer belastingen betalen. Alsof het allemaal gewone inkomsten uit arbeid zijn.” De zoveelste confrontatie met Kafka in België doet mij duizelen. “Zegt u mij dan eens hoeveel ik extra had moeten betalen als ik niet geprobeerd had te gaan werken? Als die storting door mijn werkgever niet had plaats gevonden in 2021?” “Ja, dat kan ik wel checken als u even wilt wachten. Ik kan dat simuleren, moet dat gewoon in het model steken.” “Wilt u dat dan even doen?” “Ja wacht, dus geen wedden en lonen…, ja, ja, … tja, dan had u 700 euro extra moeten betalen.” “700 euro!!!, zegt u? Dat is maar 10% van het bedrag dat ik u nu moet!” “Ja dat is zo, mijnheer Hoskens.” “Nog erger, wacht even,” besef ik plots, “het bedrag dat ik netto ontvangen heb van die 11,254,08 euro, want dat was het brutobedrag niet?, volstond waarschijnlijk zelfs niet om nu die 6.684,78 euro af te dragen, juist? Dat gaat misschien netto net 5,000 euro geweest zijn.” “Ja dat zou best kunnen, mijnheer Hoskens.” “Waarvoor ben ik dan eigenlijk gaan werken? Had mijn werkgever dat bedrag dan beter niet gestort? Of ge had maar niet zo dom moeten zijn om terug te gaan werken? Is dat de boodschap? Wat is me dat hier voor een zever zeg?” “Ja, sorry mijnheer Hoskens, ik begrijp dat het niet rechtvaardig overkomt, maar ik vrees dat het hier in de systemen allemaal correct is. En ik kan er trouwens niets aan veranderen.”

De dag daarop, na een onrustige nacht, stuur ik een mail naar mijn werkgever, vertel hen over de onaangename verrassing en vraag welke inkomsten ze juist in 2021 uitbetaald hebben. Blijkt dat de bulk van de som, van die 11,254,08 euro, vooral uit vakantiegerelateerde items uit 2020 bestaat: het vakantiegeld opgebouwd in dat jaar en het saldo van de door mijn ziekte niet-opgenomen vakantiedagen. En op de vraag waarom dit alles pas gestort werd in 2021 als ik al vanaf september 2020 in ziekteverlof was, krijg ik als antwoord dat dat allemaal vastligt. Dat zij niet kunnen bepalen wanneer ze wat uitbetalen.

En de miserie stopt hier nog niet. Want wat ik ook al doende geleerd heb, wat dus nooit als zodanig gecommuniceerd werd, tenzij misschien ergens in de kleine lettertjes, is dat als je als voormalig 100% werkonbekwame terug meer dan 75% werkzaam wordt, en je hervalt, je bent dus gewoon jammer genoeg terug ziek eigenlijk, de teller van je inkomensverzekeraar terug op nul staat. Drie maanden lang wordt er opnieuw geen geld door hen gestort. Dus drie maanden zit je op droog zaad. En doordat ik op het einde van mijn poging om terug een normaal leven op te starten al vier vijfde werkte, dus 4/5 of 80% zat ik net boven die 75%. En dus heb ik voor een tweede maal eind 2020/begin 2021 die drie maanden inkomens verloren, de eerste maal toen ik voor de eerste keer ziek uitviel in 2019. Domme kloot dat ik ben. Dit werd gedeeltelijk nog gecompenseerd door mijn werkgever, maar slechts gedeeltelijk. Ook hier hebben ik en mijn familie dus voor niets, enkel door die 5%, meer dan 3.000 euro verloren.

Met andere woorden, en ik haal hier even diep adem: mijn poging om in 2020 terug een normaal leven te leiden en mijn werk weer op te pakken zal mij en mijn familie uiteindelijk zo’n 10.000 euro gekost hebben: 7.000 euro letterlijk twee jaar na datum in beslag genomen door de belastingen + 3.000 euro achtergehouden door mijn inkomensverzekeraar. Of wij zullen 10.000 euro verloren hebben omdat ik acht maanden lang terug professioneel actief was. Of voor de mensen die nog steeds niet kunnen volgen, wat ik wel zou begrijpen want ik kan zelf ook niet altijd goed volgen in dit surrealistisch land: ik ben de eerste keer ziek gevallen net aan het begin van het nieuwe jaar 2019. Had ik sindsdien gewoon ziek gebleven had dat mij financieel niets gekost. Buiten de ontzettend hoog oplopende kosten veroorzaakt door het geklungel van Gasthuisberg natuurlijk. Maar nu verliest mijn gezin in totaal 10.000 euro omdat ik in 2020 geprobeerd heb om terug mijn werk op te nemen. 10.000 euro. En ik die dacht mijn steentje bij te dragen aan onze maatschappij. Mijn verantwoordelijkheid op te nemen als burger. Net zoals ik dat probeer te doen als goede huisvader, maar blijkbaar ook hierin faal (ah ja, het graptje heeft 10.000 euro gekost). En dit allemaal dus in tijden waarin werkgevers én politici luidop staan te roepen dat langdurig zieken geheractiveerd moeten worden. Weeral en wederom over hallucinant gesproken. Het verdriet van België kent gewoon geen einde.

En ik weet het, ik hoor de smeerlapjes al staan roepen dat ik maar beter had moeten weten. Dat daar al jaren over bericht wordt in de pers. Inderdaad, maar dat dit nog altijd het geval was had ik nooit verwacht. Onze politici zelf zijn toch diegenen die zeggen dat langdurig werklozen terug moeten gaan werken, niet? Om onze sociale zekerheid betaalbaar te houden zo stellen ze bij hoog en bij laag. Sta me dan ook toe op zijn minst te zeggen dat het weeral op niets trekt. Hoe lang wordt dit al niet aangeklaagd? Wat doen die politici van ons eigenlijk wél? Waar houden die zich mee bezig buiten af en toe wat lullen in de pers? Buiten het meer en meer wegzetten van langdurig zieken als dikke, vette profiteurs? Oh ja, wat ze al wel beginnen doen zijn sinds eind verleden jaar is boetes aanrekenen voor bedrijven die ‘te veel’ langdurig zieken hebben. Een ‘responsabiliseringsbijdrage’ wordt het genoemd. Ze zouden beter zelf zo’n boete krijgen, die politici. Want geld graaien uit de zakken van kwetsbare langdurig zieken die buiten hun wil om terug ziek vallen vinden zij blijkbaar een normale gang van zaken. Wat een zootje. En hoe belachelijk. Hoe waanzinnigmakend ook weeral. Ik voel me alvast meer en meer als een schipbreukeling in zee omringd door haaien. De heractivering van langdurig zieken is in dit land net als Justitie net als dat Fonds voor Medische Ongevallen één grote grap of zo rot als de pest. Jullie mogen zelf de woorden kiezen, afhankelijk van of je nog kunt lachen of al moet wenen. Niets bakken ze ervan die politici van ons. Ze zijn gewoon stuk voor stuk incompetent. Het enigste wat ze kunnen is zichzelf vermenigvuldigen – we zitten ondertussen al aan 6 parlementen en 6 regeringen – en zichzelf extraatjes toekennen – zoals gigantische partijdotaties en… pensioenbonussen.

Want ja dus, de dag dat ik mijn belastingbrief ontving, 2 maart 2023, was net de dag, de dag, de dag waarop in gans Vlaanderen het zonlicht nog wat minder scheen door de donkere schaduw van surrealistische maandelijkse pensioenbonussen voor twee Vlaamse ex-kamervoorzitters, Herman De Croo en Siegfried Bracke, eerste burgers van het land, of allez blijkbaar toch eerst in de rij. Trouwens, beste Vlaamsnationalisten, het zijn dus niet alleen de Walen die met hun handen in de vetpot zitten? Wie had dat nu gedacht? Maar de timing van het nieuwsbericht kon voor mij niet beter. Dat ik het net op die dag te horen kreeg, een uurtje na het openen van de belastingsbrief, hielp mij om mijn eigen verhaal wat te plaatsen. Want nu begrijp ik dat die politici dat normaal vinden: een landurig zieke burger die probeert om terug te gaan werken via het gebrekkige belastingstelsel door henzelf in- en doorgevoerd nog vlug even 6.000 euro extra aftroggelen. Voordat het te laat is. Ah ja, met hun nettobonus van een goede 3.000 euro alleen al zouden ze er maar twee maand over doen om zo goed als alles af te betalen. Dat is peanuts voor hen. En dit is het nettobedrag, want bruto is die bonus op 4 euro na (4 euro!!!) hetzelfde bedrag als mijn boete: 6.688,54 euro bruto. Je zou bijna zeggen dat ze het erom gedaan hebben, die politiekers. Dat is toch al een serieus ‘terugverdieneffect’ dat ze gerealiseerd hebben via mijn vrijwillige ‘heractivering’. Zo houden ze alvast hun eigen pensioenen betaalbaar. Let wel: het gaat om een pensioenbonus die bijna even groot is als het maximale ambtenarenpensioen van 7.813,40 euro bruto per maand dat ze als ex-kamervoorzitters al ontvangen. Eigenlijk hebben ze dus stiekem eventjes hun pensioen verdubbeld of toch laten verdubbelen. Want dat zouden zij “niet gezien hebben?” Dat zou zelfs ik zien. Met mijn ene resterende lodderoog. Of misschien hebben die bonussen er niets mee te maken. Zijn het gewoon de partijdotaties die verder gespijsd moeten worden. Zodat de oorlogskas van de partijen nog wat meer gevuld geraakt. Zodat ze nog wat meer nonsens over belangrijke dingen zoals ‘omvolking’ en ‘woke’ en zo kunnen spuien op die sociale media. De nakende erfbelasting zal niet volstaan voor die op Facebook en co zo ijverige dames en heren politici. Maar ik zal nu maar stoppen met fulmineren. Straks gaan ze nog beweren dat ze het allemaal voor ons aan het doen zijn. Net zoals Justitie er voor ons is. Net zoals dat Fonds voor Medische Slachtoffers er voor ons is. Allemaal om ons, de burgers, te beschermen tegen arrogante medeburgers die denken dat ze om het even wat kunnen doen, die geen enkel ethisch of moreel besef hebben, juste?