2 april 2023 – Ieder voor zich en de staat voor de rijken

Vadertje Staat doet echt zijn best om mij bij de volgende verkiezingen mijn stem te doen geven aan het Vlaams Belang, zo eentje die op extreem-rechts stemt puur uit frustratie, omdat zij tenminste opkomen voor de gewone man, onze taal spreken, precies uit de buurt zijn, zelfs hun locaal dialect zonder gene hanteren, alsof ze op café zitten en subiet vrolijk een pint gaan bestellen. Allemaal zever natuurlijk, maar bon, ik begrijp het wel, zo’n laatste strohalm valt niet te versmaden. En wie gaat het anders oplossen? Die centrumpartijen soms? Die tevreden zijn met de status quo? Die dat ok vinden dat die Orde der Geneesheren de burgers van dit land behandelt als stront? Dat een machtsbastion als Gasthuisberg zonder enige gewetenswroeging haar fouten verdoezelt en verstopt in donkere hoeken? Liefst zelfs in een kist met lijk en al in een heel diep gat onder de grond? Politici die zelf met hun handen in al die vuile modder zitten, besmeurd zijn met al dat bloed van al die onschuldige medische slachtoffers, meer mededaders zijn dan steunverleners? D’r nog een keer zelfs goed op stampen als ze kunnen – met plezier de slachtoffers zelf verantwoordelijk stellen – in plaats van de hand te reiken? Ze zijn nu al aan het tegenpruttelen die traditionele partijen uit ‘het midden’ dat dat allemaal ronduit belachelijk is wat ik zeg en dat ze dat allemaal vreselijk erg vinden wat er gebeurt met die medische slachtoffers. Nochtans laten ze gewoon begaan. En dit al decennia lang…

Met als concreet gevolg de calvarietocht dat al die medische slachtoffers in dit land moeten doorstaan. Zonder enige vorm van erkenning. Het verraad van Jezus door Petrus verbleekt erbij. Ze worden door Vadertje Staat nog verder vernederd dan ze al zijn. En bij dit alles, dit machteloos vechten tegen machtige instituten van de gezondheidszorg, multinationale verzekeringsmaatschappijen en een totaal gebrek aan rechtszekerheid als medisch slachtoffer komt er voor mij nu nog een extra belasting van 6,684 euro bij. Belasting zogenaamd op mijn inkomsten, maar eigenlijk op het karige geld ontvangen via de ziekteverzekering en het gewaarborgd inkomen dat ik god zij dank heb via de groepsverzekering van het werk. God zij dank want anders, zonder deze laatste verzekering bij een privémaatschappij, hadden we al lang op droog zaad gezeten. In tegenstelling dan ook tot het riedeltje dat zo vlot de ronde doet: het is dus niet dankzij Vadertje Staat dat wij medische slachtoffers overleven. Integendeel, zoals jullie kunnen zien, van hen komt er eerder nog een extra belasting binnen. Veroorzaakt door begin 2021 gestorte extra ‘inkomsten’ afkomstig van mijn poging om terug te gaan werken in 2020. Zoals ‘dubbel vakantiegeld’ en ‘niet-opgenomen vakantiedagen want ziek’. Zogenaamd extra inkomsten die zelfs niet volstaan hadden om de extra belastingen af te betalen. In tegenstelling tot wat die belastingen ons willen doen geloven is dit dan ook geen belasting op inkomsten uit arbeid. Het is eerder een belasting op een eenmalige poging tot arbeid. Eenmalig want wie zou in mijn situatie zo zot zijn om het nog eens te proberen? Het grappetje heeft ons gezin 10,000 euro gekost. En als je het dan toch absoluut ‘inkomsten’ wilt noemen dan is het belasting op de inkomstenverzekering, een verzekering aangegaan net omdat je als burger niet veel moet verwachten van Vadertje Staat. En dus zelfs dat vervangingsinkomen gaan zij nog eens belasten. Zo cynisch is het dus allemaal.

Bovendien slagen wij d’r al 20 jaar niet meer in om te sparen. Een huis afbetalen, twee kinderen groot brengen en de laatste vijf jaren aanslepende behandelingen als kankerpatiënt brengt zoiets met zich mee. Het betreft hier dus absoluut geen belasting op arbeid. Maar op kapitaal. Om het concreet te maken: in ons geval denk ik eraan de obligatie aan toonder die ik meer dan 20 jaar geleden gekregen heb van mijn vader zaliger, net zoals mijn broer en zuster, te verkopen gewoon om de extra belasting te kunnen betalen. Al die tijd heb ik haar bijgehouden. Als een appeltje voor de dorst. Als een financiële reserve voor wanneer we plots in nood zouden verkeren. Als goede huisvader. En nu ga ik ze moeten verkopen om een ‘belasting op inkomsten’ te betalen. Het ironische is dat al jaren de specialisten aan het zeggen zijn dat de belasting op arbeid omlaag moet, en dat meer belasting op kapitaal correcter zou zijn. Omdat het niet logisch is dat dat ganse overheidsbeslag vooral door arbeid gefinancierd wordt terwijl de rijken en de grote bedrijven met de hulp van spitsvondige boekhouders belastingen ontduiken dat het geen naam heeft. Maar het is nog altijd niet gebeurd. Want aan het geld van de rijken daar mogen we niet aan komen terwijl dat van de gewone burgers loslopend wild is. Nog straffer, de belasting op inkomsten wordt zo hard doorgedreven dat ze in fine beslag legt op het kapitaal van de burgers. En dat allemaal na 30 jaar hard werken, volop bijdragen aan de sociale zekerheid en belastingen betalen. Verarming van de middenklasse noemt men dat. Zelfs langdurig zieken die proberen terug te gaan werken, gaan we een dikke kloot afdraaien. Zo word je behandeld door Vadertje Staat in dit land. Dat een verzekeringsmaatschappij dat doet – via de kleine lettertjes een tweede maal 3 maanden lang geen gewaarborgd inkomen uitbetalen, totale kost voor ons: meer dan 3.000 euro – tot daar aan toe. Maar dat de overheid het ook nog eens doet en d’r zelfs nog eens een pak bovenop doet dat lijkt mij weeral de omgekeerde wereld. Maar in dit surrealistisch land moet je misschien niet anders verwachten. In een land waar daders slachtoffer zijn en slachtoffers dader.

Ik kan me dus perfect voorstellen dat iemand hier zegt: “En nu is het genoeg geweest. Wat doen die politieke partijen die verondersteld worden ons, de bevolking van dit land, te vertegenwoordigen, eigenlijk wél voor ons? Buiten ons geld afpakken? Niets. Vanuit hun ivoren toren kijken ze zelfs neer op ons, het plebs. En ondertussen maar hoog van hun toren blazen.” Ik moet dan ook eerlijk bekennen dat mijn discours meer en meer op die van extreemrechts begint te trekken: justitie trekt op geen kloten in dit land, België is enkel in naam een rechtsstaat, naar burgers wordt hier niet geluisterd tenzij dat je heel veel geld hebt, slachtoffers worden behandeld als stront door de gezagsdragers, als burger moet je helemaal in je eentje opboksen tegen gigantische machtscentra, terwijl mensen met geld van of achter hen kunnen doen wat ze willen, enzovoort, enzovoort…

Ik kan jullie echter, beste lezers, gerust stellen. Alhoewel ik misschien sommige van hun conclusies deel, ga ik zeker niet akkoord met hun enggeestige en racistische aanpak. Nog los van mijn eigen morele bezwaren geloof ik ook niet in al dat nationalistisch gedoe. Nooit gedaan. Dat ‘wat we zelf doen doen we beter’-gelul. Integendeel zelfs, alleen al als ik hun stemkanonnen bezig hoor op de radio of de TV, komen de kotsneigingen bij mij naar boven. Dat loemp en boertig gedoe. Dat “da gadde gaai nie bepoale.” Dat systematisch zwart maken van anderen, ook zwakke en kwetsbare mensen, of ze nu Vlaming of migrant zijn, dat doet er voor hen niet toe. En ondertussen zelf het slachtofferke uithangen. Of misschien hang ik zelf ook al het slachtoffertje uit? Mijn blog, is dat niet één en al ‘kijk naar mij, ocharme ikke’? En ben ik dan misschien al meer extreemrechts dan ik dacht en wil ik het gewoon niet toegeven aan mezelf? Oef neen, sorry ik heb me weer even laten gaan, was even vergeten dat ik wel degelijk een slachtoffer ben, een echt slachtoffer, een medisch slachtoffer. Het is niet omdat die arrogante leugenaars van Gasthuisberg mij niet als zodanig erkennen dat ik dat niet zelf mag doen. Integendeel, ik moet het zelfs van de daken af roepen. In de hoop dat andere burgers op deze manier te weten komen wat voor een lelijke dingen er allemaal niet gebeuren in dit land.

Daar komt nog eens bij dat die nationalistjes eigenlijk gewoon zo conservatief als de pest zijn. In die mate zelfs dat ze zich beter de Nieuw-Vlaamse Conservatieven of het Aartsconservatief Belang zouden noemen. Ze noemen zich volkspartijen maar vinden het vooral aangenaam vertoeven in de clubs en de restauranten van de rijken. Het enigste wat hen interesseert is geld en macht. Als overtreffende trap zijn die extremistische en nationalistische partijen dan ook per definitie machtspartijen. Partijen die elke vorm van dialoog uitsluiten. Om dan gemakzuchtige oplossingen voor te stellen. Zoals een muur met lichten, militairen en helicopers rond Europa. Een muur van enkel en alleen al in Oost-Europa 2000 kilometer. Hoe belachelijk. In de plaats van een positief verhaal te bedenken waarin migratie zijn plaats heeft, zeker ook met het zicht op de vergrijzing van de bevolking, streven ze een beleid na gekenmerkt door uitsluiting en repressie. Ze willen dan ook niet dit land verbeteren. Ze willen het kapot maken om in de plaats daarvan een nog groter monster te creëren. Niet qua oppervlakte, Vlaanderenland is nog geen voorschot groot, maar qua enggeestigheid: waar ge Vlaam moet zijn om erbij te horen. In de Groene Amsterdammer verschijnt er net deze maand een bespreking van het laatste boek van Martin Wolf, ‘The Crisis of Democratic Capitalism’, al sinds jaar en dag redacteur economie van de The Financial Times, ondertussen al 76 jaar en helemaal geen linkse rakker dus. Dit lid van het Britse establishment zegt het zo: ieder voor zich en de staat voor de rijken, zo ver zijn we gekomen. In het boek klaagt hij vooral het falen van de elites aan. Ondanks de enorme uitdagingen waarmee onze generatie geconfronteerd wordt, de opwarming van de aarde, de opkomst van China, een nieuwe wereldorde, is het enige dat onze maatschappelijke elites nog interesseert geld: stijgende dividenten en zo hoog mogelijke bonussen. De conclusie van zijn betoog slaat dan ook nagels met koppen: juist nu we wijze, verantwoordelijke leiders het hardst nodig hebben, maakt een zelfgenoegzame, moreel en intellectueel oppervlakkige elite de dienst uit.

Maar bon niet dat die ‘progressieven’ van links zo veel beter zijn. Op zondag 19 maart zie ik per toeval Frank Vandenbroucke, onze federale minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid, bezig in de Zevende Dag op de VRT. Per toeval want ik kijk al bijna 10 jaar niet meer naar dat programma, zo lamentabel is het niveau van de gesprekken. Of beter gezegd, vroeger waren het gesprekken. Tegenwoordig zijn het meer monologen. Vaak Bartje De Wever die de Calimero komt uithangen: wij zijn goed en zij zijn slecht. Deze keer is het echter Frank Vandenbroucke en hij stelt nadrukkelijk, met krachtige en schurende stem, in het kader van de heractivering van gepensioneerden en langdurig zieken: “Het werken moet beloond worden.” Hij zegt het driemaal met luide stem. Hij beweert zelfs dat hij “al 10 jaar op die nagel aan het kloppen is.” Ik kan het niet nalaten om terwijl ik luister te denken: “Al 10 jaar op die nagel aan het kloppen? Dan zou ik toch maar eens mijn vingers checken want dan moet het er vaak naast gezeten hebben. Wij hebben alvast een beloning van -(minus)10,000 euro gekregen. Allez een boete dus. Een boete van 1,000 euro per jaar dat jij aan het kloppen was. Omdat ik, na al die politieke communicaties over langdurig zieken die terug actief moeten worden op de arbeidsmarkt, mijn verantwoordelijkheid als burger wilde opnemen, zot dat ik was, en geprobeerd heb terug te gaan werken maar hervallen ben. Gefeliciteerd dus met dat non-beleid, Frankske. Maar wel weer goed gezegd. Het is goed dat we zo’n krachtdadige bewindvoerders hebben als jij, zo ene die van wanten weet, die de daad bij het woord voegt, die het goed kan uitleggen en durft te zeggen waar het op staat. Desnoods met een opgestoken vingertje met enkele pleisters rond.”

Eventjes later hoor ik hem zelfs iemand die via een vooraf opgenomen filmpje stelt tijdens corona vaccinatieschade te hebben opgelopen zonder enige scrupule doorverwijzen naar ons fantastische Fonds voor Medische Ongevallen. “Dat je daar een klacht kunt indienen, als je wilt.” Hij heeft het onbetamelijke lef dit live te zeggen op TV. Natuurlijk volgt er geen enkele kritische reactie van die Zevende Dag ‘journalisten’, die op hun beurt verondersteld worden onze persvrijheid te verdedigen maar openlijk verstek geven en met hun programma al jaren nog enkel een klankkast voor de stem van de macht vormen. Dat komt net goed uit want hij zegt het plots veel stiller. Het is bijna gemompel dat eruit komt. En hij maakt zich snel uit de voeten nadat hij het uit zijn strot gewrongen heeft. Verdwijnt letterlijk snel in de coulissen van de show. Zou hij dan toch beseffen dat hij een grote zonde begaat? Gij zult de burgers niet beliegen en bedriegen? Het klinkt wel fantastisch op TV op een zondagochtend. Geruststellend ook voor al die brave burgers want er is blijkbaar een ‘Fonds voor Medische Ongevallen’ waar ze naartoe kunnen gaan als er een medische fout zou gebeuren. Een fonds dat, als zelfs die slimme professor-minister daar erover spreekt, blijkbaar goed werk levert. Alleen is de vraag aan wie. Want zelf zou ik “Bonne chance” willen zeggen tegen die oude man met vaccinatieschade. Het Fonds voor Medische Ongevallen is fantastisch met de nadruk op fantasie als in Fantasialand. In de zin dat het in het leven is geroepen om rechtsbescherming te bieden aan medische slachtoffers maar in de realiteit vooral de gestelde lichamen achter de schermen bedient; de machtige Orde der Geneesheren, de kapitaalkrachtige verzekeringsmaatschappijen, in mijn geval het veelkoppige monster Gasthuisberg zelf. Net zoals, allez dat is nu totaal iets anders maar toch net hetzelfde, die Commissie Leerlingenrechten in ons al even fabelachtig Ministerie van Onderwijs vooral de belangen van de scholen en de onderwijskoepels en allesbehalve de rechten van de leerlingen verdedigt. Oh, net zoals in de rechtbank mag je komen hoor. Je mag je ding zeggen. En dan mag je beschikken. De meritocratie op zijn best. Er is voor alles iets behalve voor wat het opgericht werd. De heersende machten hebben de werking van dergelijke platformen volledig naar hun hand gezet. Ze steken zich vol met al het geld waarmee ze gesubsidieerd worden terwijl de burgers die hun bestaansreden vormen aan hun lot overgelaten worden.

En laat, bijvoorbeeld, Frank Vandenbroucke als minister van Volksgezondheid nu net ook politiek verantwoordelijk zijn voor dat fantastische Fonds voor Medische Ongevallen. Wie kan het hem dan kwalijk nemen dat hij laat uitschijnen dat het onding goed werk levert? Het volstaat echter om even, heel even maar, het oor te luisteren te leggen bij de medische slachtoffers om de hypocrisie van het systeem bloot te leggen. Of als je te lui bent moet je zelfs niet je oor te luisteren leggen, gewoon de gruwelverhalen in de pers een beetje volgen of een keer naar een van de vele medische-dossiers-afleveringen van Pano kijken. En wij maar betalen voor al deze fantastische dienstverleners die enkel in naam doen wat ze zouden moeten doen. Maar ik zal me wel vergissen. “Want dat zouden jullie nooit doen, hein Frankske? Zo zouden jullie burgers toch nooit behandelen, niet? Als verwaarloosbaar afval van onze al even fantastische welvaartsmaatschappij? Onmondig ook, ze zijn zelfs niet in staat om u tegen te spreken? Zo’n vlijtig en plichtsbewust mens als jij? Van wie de vinger stijf staat van het beleren vanuit de hoogte? Of is het van de pleisters na al dat hameren en naast de vele nagels te slagen?”