21 juni 2023 – Het Verdriet van België Deel 2

20 juni 2023

Beste,

Ik heb herhaaldelijk geprobeerd een bezwaarschrift electronisch in te dienen op jullie zo geroemde platform http://www.myfinmin.be Dit is telkens niet gelukt. De ene keer kon het document niet opgeslagen worden. Er werd mij meegedeeld dat er zich een technische fout voorgedaan had en er werd mij vriendelijk gevraagd een andere keer terug te proberen. Die andere keer, twee weken later, verdween alles als bij magie van het scherm nadat gevraagd werd het pas ingevoerde bezwaarschrift op te slagen. Of in ieder geval, als ik nadien probeerde het net ingediende bezwaarschrift te raadplegen kreeg ik als feedback van jullie systemen: ‘Geen bezwaarschrift gevonden.’ Ik interpreteer dat als ‘er bestaat gewoon geen bezwaarschrift.’ Jullie zien dat misschien anders.

Dit alles alhoewel jullie zelf expliciet in de aanslagbrief aangeven dat een electronische indiening van een bezwaarschrift jullie voorkeur geniet. Ik ben dan ook genoodzaakt nu een echte brief op te maken op de ouderwetse manier, op papier, en dat naar jullie te versturen via de post. Ik zal dat aangetekend doen want misschien dat ook via deze weg dingen kunnen verdwijnen.

Tot hier de eerste reden van dit schrijven.

De oorspronkelijke reden is het volgende bezwaarschrift zelf. Hopelijk bereikt het u:

Beste 2,

In 2020 heb ik na een periode van ernstige ziekte geprobeerd om terug te gaan werken maar ben dan in september 2020 terug hervallen (er werden nieuwe uitzaaiingen ontdekt).

Door mijn werkgever is er echter pas in 2021 geld gestort op mijn rekening afkomstig van 2020: het overgrote deel bestaande uit 1) niet opgenomen vakantiedagen en 2) ‘dubbel’ vakantiegeld van 2020.

Door deze laattijdige storting ben ik voor 2021 in een veel hogere belastingschaal terecht gekomen dan normaal het geval was geweest.

Als gevolg daarvan word ik nu in 2023 plots gevraagd om 6.684,78 euro belastingen extra te betalen. Ik kan me niet herinneren op mijn ganse loopbaan ooit meer dan 1,500 euro of in die buurt extra te moeten betalen. En zelfs dat was misschien maar 1 keer. Maar u weet dit beter dan ik.

Voor ons gezin is 6.684,78 euro een waanzinnig hoog bedrag. Om een idee te geven: zelfs het door mijn werkgever extra gestorte nettobedrag in 2021 volstaat niet om de extra gevorderde belastingen van nu te betalen. Of met dit bedrag hadden wij enkele jaren geleden wel een warmtepomp kunnen laten installeren; wat ons toen nog veel te duur leek.

Toen ik belde met jullie diensten werd mij verteld dat ik zonder deze extra storting in 2021 maar 700 euro extra had moeten betalen. Slechts 10% dus van het bedrag dat ik nu gevraagd word te betalen.

Om het nog schrijnender te maken wordt door deze hogere belastingschaal vooral mijn vervangingsinkomen extra belast. Dit is dus geen belasting op arbeid. Dit is het extra belasten van het vervangingsinkomen van een terminaal zieke burger afkomstig van een verzekering aangegaan voor het geval er zich een ernstige ziekte zou voordoen. Dat is hetgeen jullie nu extra belasten.

Bovendien gebeurt dit alles in tijden waarin politici en belangengroepen langdurig zieken oproepen om terug actief te worden. In weerwil van deze maatschappelijk breed gevoerde discours worden op deze manier langdurig zieken die proberen terug recht te krabbelen financieel zwaar afgestraft.

Daarom is deze extra belasting niet alleen niet ernstig te noemen maar zelfs onrechtvaardig. Het is een extra belasting (letterlijk en figuurlijk) van mensen die al heel onfortuinlijk zijn. In tegenstelling tot wat sommigen soms durven te insinueren hebben ze namelijk niet gekozen voor die ziekte. Dus hierbij eens en voorgoed: ziek zijn is echt niet plezant. Dood gaan nog minder. Ik was echt veel liever blijven werken en jullie rijkelijk van mijn zuurverdiende centjes in de privé-sector blijven voorzien.

Wij hopen dan ook dat er een remediatie voorzien kan worden van dit schandalig hoog bedrag. Indien nodig ben ik bereid dit bezwaar verder te verdedigen bij jullie ter plaatse.

In de hoop dat dit bezwaarschrift gehoor vindt bij jullie diensten,

Handtekening,

Patrick Hoskens

Beste 3,

Aangezien ik begrijp dat jullie ook maar ‘de regeltjes volgen,’ zal ik ook nog apart een rechtzetting van ambtswege indienen. Maar hoe ik dat moet doen weet ik nog niet. Misschien dat u mij wat tips kunt bezorgen? Ik hoop wel dat dit zonder advocaat kan?

Het feit dat ik voor zo’n rechtzetting van ambtswege een termijn van vijf jaar heb stelt mij echter wel gerust. Gerust want dan heb ik nog tijd genoeg. Alhoewel ik me nu net bedenk dat ik hoogstwaarschijnlijk niet meer zo veel tijd heb. Maar bon dat is weer een ander onderwerp vermoed ik. Langs de andere kant maakt het mij ongerust omdat iets in mij zegt dat als je een termijn van vijf jaar krijgt de waarschijnlijkheid dat je de betwisting kunt winnen bijzonder klein is. En toch ga ik het proberen. Ik doe het dan ook in eerste instantie voor mijn gezin. Kwestie dat zij niet de dupe zijn van alles dat er zo maar ‘en stoemelings’ gebeurt in dit sprookjesland.

Nota van de auteur:

6.684,78 euro. Voor ons, op privé-niveau, het equivalent van de miljarden van Michael Van Peel in zijn schitterende eindejaarsconferences. Wat een bedrag. Net zoals die miljarden kan je het gewoon niet vatten. Zo veel is het. Mijn favoriet is de conference van 2017: ‘Van Peel overleeft de Graaiers.’ Het begin is wat minder maar vanaf dat hij over de Graaiers begint kan het niet meer stuk. Toen ging Siegfried Bracke ook al over de tongen. Ook het gedeelte over Trump, Poetin en Kim Jong-un is de moeite. Omdat het toen al voor ieder weldenkend mens duidelijk was dat het allemaal gewoon crapuul is. En bij de stukken over ons leger, over de lage-emissie-zone te Antwerpen en rekeningrijden is het gewoon gieren geblazen. Het is allemaal vrij te beluisteren op Spotify. Maar bon, even terug naar mij. 6.684,79 euro extra belasting dus. Geïnd op een vervangingsinkomen. Een vervangingsinkomen verkregen via een groepsverzekering wiens bestaansreden net is dat het geld dat je krijgt van de staat via de ziekenkas bij langdurige ziekte niet zo veel voorstelt. Uit voorzienigheid dus. Daarop word ik nu extra belast door diezelfde staat.

De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat ik een gepolijste versie van bovenstaand schrijven heb opgestuurd naar de belastingen. Want who cares dat ik uiteindelijk verplicht was een aangetekende brief te versturen? Dat is toch de normale gang van zaken hoor ik de believers al tegenpruttelen? Dat een electronische, veel efficiëntere manier van indienen van een bezwaarschrift via het web, hetgeen zelfs expliciet aangeraden wordt, niet functioneert, alhoewel alle mogelijke knoppen voorzien zijn op de website, is maar bijzaak stellen ze. Misschien, maar dan wel een bijzaak die ronduit belachelijk is in het jaar des heren 2023. Of misschien dat ze op deze manier – want laagdrempelig – er te veel binnen kregen en is het hun manier om de boel terug af te sluiten? En laten ze de knoppen gewoon staan om de mensen nog wat te pesten? Hoe dan ook die ganse eerste ‘Beste’ heb ik dus verwijderd. Niets verplicht mij om in mijn eigen voeten te blijven schieten, hein. Ik sta hier toch maar wat te roepen in de woestijn.

Ook de ganse derde ‘Beste’ heeft hetzelfde lot ondergaan. Want ‘en stoemelings’ zullen ze niet graag horen. Zij doen niets en stoemelings. Zij doen alles volgens de regels. Ongetwijfeld. Dat die ‘en stoemelings’ eerder slaagt op mijn beleving, de beleving van de burger, die vanuit het niets zo’n aanslagbiljet binnen krijgt via zijn postbus, dat zullen ze nooit kunnen of willen begrijpen. Want die regeltjes zijn misschien voor hen klaar en duidelijk, maar dat zijn ze zeker niet voor ons, de burgers. En zeker niet in België, wanneer je het kluwen van een belastingsbrief hier aanschouwt. Een belastingsbrief die politici, zo beweren ze toch, al een jaar of 20 aan het vereenvoudigen zijn. Nog zo’n idioot anachronisme. Je moet al een boekhouder inhuren om te checken of gewoon gaan werken wel kan in dit land van zo vele illusies.

Ook het stuk over de ‘zuurverdiende centjes in de privé-sector’ heb ik weggelaten. Ze gaan zich aangevallen voelen, die ambtenaren. Alsof hun werk, dat werk voor de Staat, niet mee telt. Alsof ze alleen maar profiteren en zo van die dingen. Maar neen hoor, ik ben altijd een hevige voorstander geweest van onze welvaartsstaat. Heb altijd zonder zagen of zeuren mijn belastingen betaald. En ja, rijkelijk zelfs, zoals elke Belg die werkt. Maar niet opdat de heren politici hun partijkas verder kunnen opvullen of stiekem hun nu al riant pensioen nog verder aanvullen. In ruil verwachten we dat de vertegenwoordigers van die welvaartsmaatschappij hun werk op een correcte en fatsoenlijke manier doen. Fatsoenlijk hier in de betekenis van ‘met fatsoen.’ Niet gewoon ‘volgens de regeltjes’ dus. Dat geldt ook voor Justitie in dit land trouwens. Zoniet krijg je alleen maar formalistische rechtspraak. Met veel respect voor de vorm, maar niet voor de inhoud van de zaak. Alles wat formalisten doen is een set van regels volgen die hen perfect en verheven – hoog en droog boven dat schooiersvolk – plaatst maar die ook maakt dat ze niet langer doen wat ze verondersteld worden te doen: recht spreken. Ideaal voor dat Spiegelpaleis. Waar doen alsof belangrijker is dan wat je zegt. Het volstaat dus niet om de regeltjes te volgen. Schrijnende wantoestanden moeten aangepakt worden. Dat is een absolute noodzaak als we willen dat onze democratie blijft bestaan.

Vandaag, 21 juni, de langste dag van het jaar, de dag waarop de zonnewende plaats vindt en de eerste dag van de zomer, hebben we de betaling uitgevoerd. Wachten op het resultaat van het bezwaarschrift heeft geen zin. Het was trouwens de ultieme deadline vermeld in de aanslagbrief. En bij laattijdige betaling zal sowieso interest aangerekend worden. De obligatie aan toonder van mijn vader heb ik beslist met rust te laten. Uit respect voor mijn vader. Het geld komt recht van mijn spaarrekening. Enkele maanden lang heb ik de illusie nog in stand kunnen houden van ondanks al de problemen toch nog steeds goed bezig te zijn als goede huisvader. De hoeveelheid geld op mijn spaarrekening is al zo’n twintig jaar hetzelfde. Sparen lukt al lang niet meer. En al sinds deze miserie begonnen is vijf jaar geleden heb ik geprobeerd hetzelfde bedrag te behouden. Kwestie van een financiële buffer te voorzien voor mijn voruw en kinderen. Dat was toch nog iets om me aan op te trekken. Maar zelfs deze laatste strohalmen, hoe zielig ook, verlies ik nu. Bovendien is het enkel gelukt tot nu toe dankzij de schadeloosstelling die we gekregen hebben na het proces voor de bomen. Die is ondertussen al volledig verdwenen. En nu gaat er ineens en voor de eerste keer een enorm bedrag van de spaarrekening gaan. Niet omdat we een nieuwe auto moeten kopen. Niet omdat we mijn begrafenis moeten betalen. Niet omdat we dan toch voor het klimaat een warmtepomp laten plaatsen. Niet omdat we nog een dochter hebben die gaat studeren. Dat is pas voor binnen een jaar. Eentje volstaat voorlopig. Maar omdat de staat schaamteloos geld afpakt nadat ik geprobeerd heb terug te gaan werken. OMDAT ik geprobeerd heb terug te gaan werken. Dat is de simpele waarheid. Omdat ik leef in een surrealistisch land waar men het ene zegt en het andere doet. Waar zelfs de staat zonder enige gêne steelt en ermee wegkomt. Wat een geluk dat ik vijf jaar geleden deze blog ben begonnen. Anders had ik dit alles alleen maar lijdzaam kunnen ondergaan. En was alles waar ik voor stond en in geloofde – onze rechtsstaat, onze sociale welvaartsstaat, onze democratische samenleving – nu al lang volledig murw geslagen. Nu kan ik het tenminste nog van mij afschrijven. En een mens blijven. En terloops een dikke middenvinger opsteken naar al die oetlullen. Terwijl een vette breinscheet de lucht vult met dank aan Michael Van Peel.