4 september 2023 – The Endgame

Na vier jaar worden we eind october eindelijk verwacht in de rechtbank voor de slotpleidooien in onze zaak tegen Hartenkoningin en Gasthuisberg. En dus worden wij nu verondersteld onze finale conclusies in te dienen. Oftewel de laatste van de drie af te leggen rondes af te sluiten. Maar de Walrus is weer van de aardbol verdwenen. Vanaf eind mei begin ik mails te sturen en voice mails achter te laten bij mijn advocaat gespecialiseerd in medische fouten. Maar ik krijg geen enkele reactie. Zelfs geen out-of-office-reply. Mijn tweede advocate, de advocate van de bomen, kan het op de duur niet langer aanzien en werpt zich op als contactpersoon. Ze stelt voor om het contacteren van de Walrus verder aan haar over te laten.

Ik kan het echter niet laten om alvast mijn eigen finale conclusie door te geven op mail. Want wat mij betreft is het simpel: gezien het gemak waarmee de rechter onze bezwaren rond het eindverslag van de ‘medisch experte’ aangeduid door de rechtbank (voor de nog niet geïnformeerde leken: een via een avondstudie veredelde huisdokter) – een eindverslag vol spellingsfouten dat met haken en ogen aan elkaar hing – afgewezen heeft en de arrogante nonchalance waarmee de tegenpartij alle schriftelijke verslagen die wij ingebracht hebben, inclusief een welgeschreven verslag van een ervaren oncologisch chirurg, inclusief een aanvullend schrijven van de oogarts die mij doorverwees naar Gasthuisberg in 2018 en zelfs inclusief een expertise-verslag van een diensthoofd ophtalmologie van een ander universitair ziekenhuis, een echte primus inter pares van Hartenkoningin dus, terzijde schuift alsof het irrelevante vodden zijn, ben ik ervan overtuigd dat we aan ons diensthoofd een verslag van het verslag van de medisch experte moeten vragen. Zodat we ook die laatste verdedigingslijn van de tegenpartij kunnen herleiden tot haar echte waarde: de zoveelste poging om wat er gebeurd is in Gasthuisberg nu al zes jaar geleden te verdoezelen. Met de stempel van ‘medisch expert van de rechtbank’ weg te moffelen onder dat gigantische tapijt dat die ganse konijnenberg in Leuven bedekt en net zoals die moderne betonnen gebouwen daar en die deftige doktersjassen wit van kleur en onbezoedeld lijkt maar stiekem doordrenkt met bloed is.

Want op dit moment zijn door het lichtvaardige ‘expertise’-verslag van de Witte Koningin mijn kansen bij een mogelijks luie of al even gemakzuchtige rechter, die zelfs niet eens de moeite zou kunnen nemen om het dossier zelf door te nemen, eerder klein. Het verslag van die ‘medische experte’ biedt alvast een ideale vluchtweg. De absolute stilte van de Walrus doet dan ook de onrust weer langzaam toenemen. Gelukkig ontvang ik naar het einde van juni toe een mail van de advocate van de bomen met de mededeling dat we omwille van verschillende redenen tot 17 juli hebben om onze eindconclusie in te dienen. In een telefoontje vraagt ze me wel of ik eventueel bereid ben voor dat verslag van het verslag iets extra te betalen. Ik denk razendsnel na en besef dat de endgame nu ingezet is. Dat het nu echt erop of eronder is. En indien we de credibiliteit van dat verslag en vooral de conclusie van de Witte Koningin, die zogenaamd ‘medisch experte’, niet verder in vraag stellen we het mogelijks niet halen. Ik antwoord dan ook gelaten maar met overtuiging: “Het mag iets meer kosten.” Maar ik vraag me wel stilletjes af of dat maximumbedrag van 30,000 euro van mijn rechtsbijstandsverzekering dan al op is. Wat zou daar allemaal onder kunnen vallen? Al zeker de kosten van de Witte Koningin en het Witte Paard die verondersteld werden neutraal te zijn maar het op geen enkel moment geweest zijn: hun beslissing lag al vast nog voor de enige zitting plaats vond. De deurwaarders soms? Hebben we hier eigenlijk deurwaarders gebruikt zoals bij die bomen? De kosten van de tegenpartij voor al hun schabouwelijke verslagen? Bij verlies een veroordeling tot de gerechtskosten? En hoeveel eigenen die advocaten zichzelf eigenlijk toe van die 30,000 euro vraag ik me plotsklaps af?

Op 7 juli ontvangen we als bij wonder een mail van de Walrus. Hij bevestigt dat de expert-ophtalmoloog wel degelijk gevraagd is om een verslag van het verslag op te maken. De opluchting die ik voel is immens. Wanneer we enkele dagen later het document zelf ontvangen is mijn eerste reactie er echter een van teleurstelling. Als dit opnieuw zo’n 5,000 euro gekost heeft, lijkt het me maar magertjes. Op geen enkel moment stelt de expert onomwonden dat er onprofessioneel te werk is gegaan. Hij verwondert zich ook niet dat collega-medici zo’n onzin durven te verkopen.

Maar bij herlezing van het nieuwe document stel ik vast dat het toch vernietigender is dan aanvankelijk gedacht. Zo wijst hij op de vele fouten en onregelmatigheden in het expose van de tegenpartij. Zowel de foute diagnose als de opvolging nadien door Ilse Mombaerts neemt hij hierbij op de korrel. Samengevat: de door haar uiteindelijk gestelde diagnose – een verstopping van het traankanaal – is zelf ook al zo zeldzaam bij volwassenen dat die van kanker, laat staan indien het ‘bolletje’ naast het oog letterlijk gevoelloos is en ook nog eens begeleid wordt door een doorverwijzingsbrief die melding van het risico maakt, zeker serieus had moeten genomen worden. Ook van de hele medische bespreking van de Man Met De Vele Diploma’s, de medische raadsheer van Gasthuisberg, maakt hij op een afstandelijke maar gedegen en professionele wijze brandhout: het hele verslag behandelt een traanzakontsteking terwijl zelfs Hartenkoningin dus een andere diagnose vooropgesteld heeft in het medische dossier. Zelfs de referenties uit wetenschappelijke artikels die hij aanhaalt bewijzen net het tegenovergestelde van wat de Man Met De Vele Diploma’s beweert zegt de expert-ophtalmoloog.

Bovendien blijkt nog enkele dagen later dat de eindconclusie van de Walrus zelf wel vlijmscherp is. Zo wijst hij fijntjes op de totale afwezigheid van ook maar enig geschreven verslag van de hand van het Witte Paard. Dus buiten zijn misplaatst gewauwel op de enige zitting over de symptomen van een traanzakontsteking – misplaatst omwille van de vorm, lui geleuter onderuitgezakt in een zetel, en nog meer misplaatst omdat het dus volgens Hartenkoningin zelf blijkbaar geen traanzakontsteking (sic) was – heeft hij geen enkel semi-professioneel spoor achtergelaten van zijn veronderstelde expertise. Dat er van het begin tot op het eind van mijn parcours in Gasthuisberg onzorgvuldig gehandeld is geweest blijkt ontegensprekelijk al uit het eerste verslag van onze expert-ophtalmoloog stelt de Walrus. En de raadsheer van de tegenpartij, de Man Met De Vele Diploma’s behalve veelzeggend genoeg in de ophtalmologie, wordt door de Walrus gewoon tendentieuze stellingen verweten die helemaal niet ondersteund worden door de feiten. Het blijkt een typisch geval van gewichtig medisch gelul – zo’n tekst uit de boekskes – dat op zich wel klopt maar niet relevant is voor deze zaak. Manipulatief taalgebruik is het woord dat tussen de regels doorschemert, maar dat gaat blijkbaar voor de professionele advocatencode net iets te ver om het te gebruiken. Hij schrijft goede en weldoordachte verslagen, de Walrus. Ik vraag me zelfs af hoe hij erin slaagt om met zovele details rekening te houden. Maar communiceren met zijn klanten kan hij niet.

Kortom onze besluiten zijn helder en duidelijk. Er valt geen speld tussen te krijgen. Tenzij dat je liegt natuurlijk of leugens voor waar aanneemt. Mijn proces zal een zoveelste lakmoesproef voor de Belgische Justitie zijn. Maar na Sanda Dia en Chovanec zou het mij ten zeerste verwonderen dat in het Spiegelpaleis, beter bekend als onze klassenjustitie, het slachtoffer van wandaden begaan door leden van de hogere klasse en in mijn geval ook nog eens gesteund door elitaire bastions als de Orde der Geneesheren en het oppermachtige Gasthuisberg gerechtigheid krijgt. Dat die rechtsstaat plots toch zou doen wat zij verondersteld wordt te doen? Namelijk rechtszekerheid en rechtsgelijkheid bieden aan de burger? Of misschien ga ik het toch halen? Gewoon omdat ik, in tegenstelling tot Sanda Dia en Chovanec, voorlopig nog leef? Want een slachtoffer dat al dood is heeft duidelijk geen recht meer op een eerlijk proces in dit land. Of omdat ik de regeltjes gevolgd heb? De regeltjes opgelegd door het gerecht en dus de maatschapij zelf? Of neen wacht, dat is juist, even vergeten: als je alleen maar wat geld wilt lukt het misschien nog. Maar als je verantwoordelijkheid vastgesteld wilt zien, aansprakelijkheid eist, en terloops via een blog transparantie afdwingt om op die manier ook andere medeburgers te waarschuwen voor wat er de facto gebeurd is in dat veelkoppig monster boven op de berg, dan lukt het nooit in dit apenland. Je bent op voorhand al verloren bij die gevestigde machten.

Het sleutelwoord bovenaan is wel voorlopig want er is nog een ander, veel ernstiger en vooral veel erger – voor mij toch – endgame dat ondertussen ingezet is. Het eindeloze geklungel van Gasthuisberg, om te beginnen de foute diagnose op basis van enkel wat fingerspitzengefühl, een diagnose die helemaal geen dringende ingreep vereiste volgens Hartenkoningin, hierdoor de niet alleen laattijdige maar ook volledig foute operatie in een kanker-risicozone, op een levensgevaarlijke plaats pal in het midden van mijn gezicht, en de rampzalige opvolging achteraf, het ganse ongelooflijke en gruwelijke traject dat ik bij dat zo geroemde Gasthuisberg heb moeten doorlopen, het heeft allemaal tot een onstuitbare metastase geleid.

Op 17 augustus was er een nieuwe MRI van de lever ingepland. Om te checken hoe het stond met de gezwellen die voordien daar ontdekt waren en of een operatie nog steeds tot de mogelijkheden behoorde. Op 22 augustus werden we verwacht bij de oncologe om dit alles te bespreken. Nadat ze gevraagd heeft hoe het met mij gaat en ik een positief verhaal begin te vertellen onderbreekt ze mij en verklaart “dat ze een beetje verbaasd is want dat dit alles niet overeenkomt met wat ze daar voor haar heeft.” Ze wijst op het scherm van een computer en stelt onomwonden “dat de lever slecht geëvolueerd is en nu al zes grote ‘incidenten’ vertoont in plaats van 2 en dat een ervan al een omtrek van 6 centimer heeft.” Een operatie is dan ook niet langer mogelijk. Het nieuws slaat in als een bom. Na de geruststellende scans van de laatste keren en de afgelopen chemosessies was onze verwachting dat het ziektebeeld minstens stabiel zou gebleven zijn. Nu toch nog. Tin en ik vallen beiden stil bij het horen van deze vreselijke woorden die toch geformuleerd worden en in de lucht blijven hangen en dus onontkenbaar zijn. “Bovendien,” beginnen we zwakjes te protesteren, “is het zo snel. De chemo is nog maar pas gedaan.” De oncologe verklaart hierop dat volgens haar de chemo wel degelijk gewerkt heeft maar enkel nog op het moment van de toediening zelf. Dat de status van mijn lever waarschijnlijk direct beginnen verslechteren is eenmaal de chemo gestopt was. Anders kan ze de grootte en het aantal van tumoren niet verklaren. “Kankercellen, zoals ik voorheen al gesteld heb,” beëindigt ze haar noodlottige mededeling, “worden op de duur ook aan de gebruikte chemo resistent.”

Hoe ernstig de situatie is blijkt uit het feit dat ze me dan vraagt “of ik de behandeling nog voort wil zetten?” Ze zegt dat dit volledig mijn beslissing is. De keuze die ze laat uitschijnen is ofwel nog enkele hopelijk goede maanden die echter gezien de agressiviteit van de tumoren niet zo lang zullen duren ofwel wat slechtere maanden die mogelijks wat langer zullen duren. Ik denk aan het proces tegen Hartenkoningin en het machtige Gasthuisberg dat pas eind october, na al die verloren tijd, eindelijk zijn beloop zal kennen, ik denk aan mijn oudste dochter die na twee jaar studeren plots een andere studiekeuze wilt maken, ik denk aan eind november wanneer de lening van ons huis na 20 jaar eindelijk afloopt maar vooral denk ik ook aan mijn jongste dochter die pas 18 wordt volgend jaar in februari. Dat zijn toch nog zes maanden te gaan.

Als blijkt dat ik dan ook aan een voorzetting van de behandeling denk stelt ze een ander type chemo voor. Zegt dat ze wilt overschakelen van carboplaten-etoposide naar carboplaten-taxol, een chemo waarvan de grondstof taxusstruiken zijn. Dat ook deze chemo zijn nut al bewezen heeft en in mijn geval wel eens zou kunnen werken. Daarnaast zegt ze is er nog de mogelijkheid dat ik deelneem aan een studie. Maar de resultaten daarvan zijn hoogst onzeker. Omdat de studie zich nog in fase 1 bevindt, vrij vertaald voor ons leken, zich nog in een vrij experimentele fase bevindt. Maar dat moet ze nog eens even bekijken. Of ik wel in aanmerking kom voor zo’n studie. Om te beginnen vraagt ze dat ik nog voor ik vertrek een zoveelste bloedafname laat doen. Om mijn leverwaardes alvast te controleren. “En dan,” sluit ze de consultatie af, “stel ik voor dat jullie eerst alles een beetje laten bezinken en mij iets laten weten wanneer jullie klaar zijn om de volgende stappen te zetten.” Hoe dan ook zijn Tin en ik volledig van de kaart. En ook in de auto op weg naar huis, 70 kilometer verderop, wordt er niet veel gepraat. Er valt ook niet veel te zeggen op dit moment.