19 oktober 2023 – Gasthuisberg, heb ik nu pijn genoeg?

Hallo Gasthuisberg, in het kader van “Belt ne keer terug wanneer het pijn doet!”:

⁃ Vanaf dat ik wakker word in bed midden in de nacht voel ik een knagende pijn afgewisseld met stekende pijnscheuten in mijn achterhoofd, daar in de buurt van mijn kleine hersenen waar zich ergens de hersentumoren bevinden. De ganse nacht houdt deze pijn aan. Ik kan niet langer slapen om dan ‘s ochtends in katwzijm te vallen in de zetel

Zeg mij, heb ik nu pijn genoeg?

⁃ Er is een periode geweest dat ik in bed ging liggen en geen enkele houding kon vinden die geen pijn deed – hoe ik ook draaide of keerde de snijdende pijn duldde niets en bij het minste sloeg hij toe – op mijn rug, mijn linker- of rechterzijkant, niets lukte – op mijn buik was zelfs geen optie. Het bleek een trapeziussyndroom te zijn: de grote rug- en nekspier die overbelast is geraakt. Ik dacht dat het een reactie was op het niet langer zwemmen. Na 20 jaar lang elke week minstens 2 keer zwemmen, 80 lengtes telkens, en dan plots 5 jaar van inactiviteit gecombineerd met talloze zware medische behandelingen was het gelukzalige zwemmen volledig uit mijn leven verdwenen

Zeg mij, doet het dan nu pijn genoeg? Of is wentelen van de pijn niet voldoende? Moet ik nog wat langer wachten? Want ‘patiënt’ komt etymologisch van het Engelse ‘patience’ volgens één van jullie hautaine schriftgeleerden

⁃ De spier is in behandeling via kiné: maar nu zijn de zenuwen op een of andere manier ook geraakt. De rollen zijn al enkele weken omgekeerd. Waar dat ik aanvankelijk niet kon gaan liggen omdat de pijn ondraaglijk was heb ik nu vooral moeite om op te staan. Het is alsof mijn hoofd een gigantische zandloper is geworden die nauwelijks zand doorlaat en ik geraak niet uit het mij omringende drijfzand

Heb ik dan nu pijn genoeg en mag ik eindelijk bellen? Gaan jullie mij deze keer wel helpen? Of gaan jullie mij weer weg sturen? Alsof jullie er niets mee te maken hebben? Geen betrokken partij zijn?

⁃ Het enigste dat mij nu nog een beetje soelaas brengt is zwemmen. Dan kan ik me na afloop even een volwaardig mens voelen. Toch voor een uur of drie. Zonder verkrampte nek, omhooggetrokken schouders en een romp die als bij een robot mee moet draaien bij elke beweging.

Zeg mij Hydra, veelkoppig monster van Leuven, heb ik dan nu soms pijn genoeg?

⁃ Als ik hoest moet ik mijn rechternekspier tegen houden met mijn rechterhand omdat ze anders als een afbrokkelende gotische boog dreigt in te storten onder het gewicht van mijn hoofd. Zelfs Atlas zou de helse pijnen onmogelijk verdragen hebben. Onder het gewicht van die aardbol zou hij door de knieën gegaan zijn.

Ik begrijp dat als u mij zo lang geleden geopereerd hebt, dat een beetje vervelend is dat ik terug kom maar zeg mij heb ik nu pijn genoeg?

⁃ Als ik mijn hoofd hoog genoeg op het kussen leg en mijn schouder in een rechte hoek onder mijn lichaam zet, heb ik eventjes respijt. Voor een second of dertig. Dan begint de pijn terug te zeuren en moet ik weer van positie veranderen. Het enigste wat ik kan hopen is dat ik in slaap val in dat interval van dertig seconden. Maar het duurt uren voordat het lukt. En ondertussen maar dingen die door mijn hoofd spoken.

Mag ik dan nu bellen? Is mijn lijden nu groot genoeg?

⁃ Bij het begin van het zwemmen doet het allemaal een beetje pijn. Stoppen lijkt verstandiger. Maar dan zet zich de ontspanning in en gaat het wat beter. Maar laatst ging het totaal niet. Een ellendig gevoel overheerste. Tot dat ik plots mijn lijf en leden uitkotste in het gemeentelijk zwembad van Wilsele Putkapel daar vlakbij jullie in de buurt. Schuddend en schokkend lag ik te kosten op de rand van het zwembad in het klotsende zwemwater.

Lijd ik nu misschien genoeg om door jullie, schitterende goden van de konijnenberg, geholpen te worden? Of is de schaamtelijke openbaarheid van mijn lijden door jullie toedoen nog altijd geen voldoende reden om een keer ontvangen te mogen worden?

⁃ De ellende duurde een ganse dag. En ‘s avonds na het avondeten was het het trottoir richting Ikea van Nossegem dat eraan moest geloven. Als mijn gal niet al verwijderd was zou er nu een zinkgat zichtbaar zijn

Zeg me, zijn jullie nu wel bereid om neer te dalen uit jullie witte godentempel om deze miserabele ellendeling te helpen?

⁃ Soms voelt het alsof zelfs de tandzenuwen in mijn rechteronderkaak beginnen te ontsteken. Dus niet één maar een stuk of acht tanden op een rij. Of het kaakbeen zelf.

Is dit misschien erg genoeg om jullie een keer lastig te vallen? Of hebben jullie het te druk? Bezige bijtjes als jullie zijn? En maar mensenlevens redden, flink hoor. Want dat doen jullie toch niet? En als het niet lukt, mensen menswaardig laten sterven? En niet als een verschoppeling, een nietsnut, een stuk onbenul? Vuilnis wat jullie betreft? GFT-afval voor een mesthoop of grijze container?

⁃ Af en toe loopt er een spinnetje over de rechterzijkant van mijn hals en gezicht gevolgd door electrische tintelingen in mijn hals en kaak. De eerste keer dacht ik dat het effectief een spinnetje was en probeerde het weg te slaan uit mijn baard. Maar er was geen spin en toch kroop het voort over mijn gezicht

Geldt dit ook als pijn? Is dit erg genoeg om door jullie, almachtige alwetenden, geholpen te worden? Of bel ik beter een andere keer terug? Zoals nu al vijf jaar geleden?

⁃ Nu blijkt dat al deze zenuwpijnen veroorzaakt worden door hersentumoren. Afstammelingen van dat monster dat in mijn oogholte zat vijf jaar geleden. Het gezwel waarvan jullie de metastase veroorzaakt hebben door eerst ondanks een doorverwijzingsbrief na louter wat fingerspitzengefühl een foute diagnose te stellen en dan de foute operatie uit te voeren en mij dan aan mijn lot over te laten. Weten jullie nog? Herinneren jullie je hoeveel moeite ik moest doen om bij jullie terug binnen te geraken? Hoe dat het bolletje naast mijn oog ondertussen helemaal ontploft was en dat er zelfs dan nog geen onderzoeksdaden door jullie gesteld werden? Of zijn jullie het allemaal al vergeten?

Zeg mij, is dit geen reden om een keer langs te komen? Al is het maar om te tonen wat allemaal de gevolgen zijn van jullie onvoorstelbaar falen? Een falen dat zeven maanden lang duurde?

⁃ Men gaat nu voor de derde keer mijn hoofd bestralen. Ik zal eerlijk zijn: ik doe in mijn broek van de schrik. Zelfs de voormalige post-bestralingen-zombie denk ik te gaan missen. Na bestralingen zetten de hersenen zich uit en zorgen voor overdruk. Maar ze doen nu al pijn. Wat gaat dat worden dan na elke bestralingssessie? Totale ellende? Nog meer overgeven tot dat ik bijna niet meer kan ademen? Letterlijk barstende hoofdpijn?

Zeg mij, moet ik nu dan bellen? Is het nu een opportuun moment? Of komt het ongelegen? Zou het jullie behagen om mij deze keer wel te helpen? Want er is veel pijn.

Alternatief zou een welgemikt nekschot kunnen zijn. Laat me weten waar en wanneer en u mag mij uit mijn lijden verlossen. Of zou dat weer te openbaar zijn? Te zichtbaar voor zo’n veelgehuldigde publieke zorginstelling met een magnifiek wit paleis – een heuse konijnenburcht – boven op die berg. Liefst van al wilt u het waarschijnlijk stiekem doen, zoals u nu al enkele jaren bezig bent. Stilletjes doodzwijgen, doodpersen, doodkloppen. Bloedspatten op die mooie witte muren en nette dokterjassen van jullie moeten ten allen prijze vermeden worden.