Uit een artikel in ‘De Standaard Weekblad’ d.d. 21/10/23, over de asbestindustrie in Sint-Niklaas:
Ongelooflijk, je kan het zo copypasten naar mijn verhaal. Hoe dat burgers in dit land moeten vechten tegen ijzingwekkend machtsmisbruik, aan hun lot overgelaten, en als ze dan verhaal willen halen geconfronteerd worden met een waanzinnige administratiemolen. Dit alles zonder noemenswaardige hulp van onze zogenaamde rechtsstaat. Een beetje doen alsof, dat is het maximum dat je hier kan verwachten. Vlaanderenland, sprookjesland, maar dan van échte sprookjes, zoals ze aanvankelijk begin negentiende eeuw neergeschreven werden door de gebroeders Grimm, gruwelijk en bloederig.
Vroeger, als adolescent had ik een groene fiets met drie versnellingen. Meer was niet nodig in dat vlakke Kempenland van wijdse heidegronden en verspreide moddervennen. Het was de fiets die ik gekregen had voor mijn plechtige communie. Ik heb ermee gereden tot dat ik Turnhout voorgoed verliet. Een sticker plakte op die fiets. Met een klauwende Vlaamse Leeuw erop. In het zwart en geel. En de tekst ‘Ik ben Vlaming, en daar ben ik fier op.’ Het waren de naweeën van de taalstrijd. Het VMO en het TAK deelden nog af en toe een oprisping in Voeren of bij betogingen in de Brusselse rand. Het was de tijd van de Volksunie, een links-progressieve volkspartij, vandaag de dag totaal verdwenen. Het was een tijd van hoop.
Sindsdien is enkel de haat aangewakkerd. Extreem-rechts is de grootste partij geworden. In plaats van een zelfverzekerde open maatschappij zijn we meer en meer vergleden naar een angstige en in zichzelf gekeerde controlemaatschappij. Onze Vlaamse ministers kennen geen enkele stijl meer. Het enigste wat ze goed kunnen is anderen te kakken zetten. Onze politiek is verzand geraakt in inefficiëntie en vriendjespolitiek. Lobbyisten en grote ondernemingen zoals op dit eigenste moment Ineos bepalen het beleid. Het is een tijd van wanhoop. En er is niets meer om trots op te zijn.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 