We zijn de dag voor het proces. Het proces waar we al een jaar of vijf op aan het wachten zijn. En geloof het of niet, mijn verhaal kan toch niet onvoorstelbaarder worden dan het nu al is, het is vandaag de eerste dag van de bestralingen. Op een zondag dus. Want dat ging gemakkelijker zijn voor mensen die helemaal vanuit Kortenberg naar Gent moeten rijden aldus de radiotherapeut. En dat vijf keer. Met, God zij dank, Tin als chauffeur. Voor de bestralingen. Want in totaal zijn we al meer dan honderd keer naar Gent gereden. 140km op en af. Maal minstens 100. Dat maakt minstens 14.000km. Terwijl dat Gasthuisberg zich 8km van ons huis bevindt. Maar daar krijgen ze mij met geen stokken meer naartoe: arrogant, niet-communicatief en dan ook nog eens onbeschaamd amateuristisch. En dus volledig onterecht de hemel ingeprezen. Volgens mij bewust. Zelfs de klungeloperatie, uitgevoerd door Ilse Mombaerts op 26 september 2018, staat volgens mij in de annalen en verslagen van Gasthuisberg nog steeds geboekstaafd als een ‘geslaagde’ operatie. Om hun statistieken naar de buitenwereld toe op te vrolijken. Terwijl het een absolute en totale ramp was. Een regelrechte ramp zelfs waardoor ik nu een langzame en pijnlijke dood aan het sterven ben. Al vijf jaar lang.
Opnieuw lig ik op die tafel. Opnieuw is er dat vreemde blauwe licht. Terwijl dat masker mijn hoofd vastklemt. En opnieuw is er die vreemde, misselijkmakende geur. Mijn reukvermogen is na alle operaties bijna volledig verdwenen, zelfs de geur van bloemen geraakt niet meer binnen, maar die vieze geur van aangebrand rubber of zoiets blijft even penetrant. Ook de muziek is weer van de partij. De Zweedse jeannetten zijn vervangen door een Vlaamse schlagerzanger. Niels Destadsbader of zoiets. Gelukkig faalt ook mijn gehoororgaan net op dat moment. Er zijn grenzen aan wat een mens aankan.
Maar ik word niet misselijk. Mijn grote vrees dat ik terug ging overgeven blijkt onterecht. Mijn hoofd barst ook niet in twee. Na de bestraling die net zoals vroeger bijzonder kort duurt kan ik zelfs zonder hulp terug recht komen en de folterkamer ijlings verlaten. Alleen stel ik vast dat de pijn in mijn hoofd en nek niet afneemt. Later op de dag moet ik blijven rondwandelen thuis in de keuken. Want als ik ga liggen, wat ik uiteindelijk toch moet doen, komen de pijnen weer op. Verontrust bedenk ik me dat dit niet uit te houden is. Dat als dit niet verbetert, ik er zelf een einde aan maak. Misschien door mijn eigen kop in te slaan.
Al om twee uur ‘s nachts word ik wakker van dezelfde pijnen en terwijl ik lig te woelen op zoek naar een draaglijke houding vraag ik me af hoe ik in hemelsnaam de dag ga doorkomen. Hoe ik in staat ga zijn na zo’n afschuwelijke slapeloze nacht in de justitiegebouwen van Brussel ga geraken, het ganse verloop van het proces te volgen, laat staan een helder betoog te houden. Het is alsof de goden het erom gedaan hebben. Alsof er weer een brainstorm gehouden is, zo van: “Wat zou het slechtst mogelijke moment zijn voor dien Hoskens om zijn eigen proces bij te wonen? Dat proces waar hij al vijf jaar moegetergd op zit te wachten? Waar hij de meest schandalige en leugenachtige teksten van gewetenloze medici voor heeft moeten doornemen en dit verspreid over meerdere jaren?” Antwoord: “Ah ja, de dag nadat zijn laatste bestralingen aanvangen natuurlijk. Symbolisch ook: wanneer het duidelijk wordt dat zelfs die laatste strohalm, dat bestralen, niet meer helpt nog eens een mep richting graf geven. Zieligerd. Kruip in uw graf. Maak dat ge weg zijt.”
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 