Eindelijk is het zo ver. Het proces waar we nu al vijf jaar op wachten vindt eindelijk plaats. In de spiksplinternieuwe gebouwen van het gerecht naast het vervallen Justitiepaleis te Brussel. Speciaal voorbehouden voor burgerrechtzaken dixit mijn advocaat medische fouten. Zelf had ik niet gedacht het te halen. Omwille van die afschuwelijke afgelopen nacht, maar vooral ook omdat ik niet had gedacht dit moment nog levend te halen. Vijf jaar vechten tegen een agressieve kanker. Zelfs mijn eigen radiotherapeut gaf me nog maximum twee jaar te leven in augustus 2020. En de specialisten van de tegenpartij waren zo vriendelijk om te verkondigen dat het een heel agressieve tumor was en dat ik in 2021 een levensverwachting van nog maar maximum enkele maanden had. Dus waarom al die moeite dan doen, hein dames en heren van het gerecht? De heer Hoskens is toch een vogel voor de kat.
De Walrus doet het echter fantastisch. Zijn pleidooi schittert in de zin dat het to the point en factueel is. Hij vangt aan met de feiten, met wat er de facto gebeurd is, op te lijsten. Wat ook nodig is aangezien de tegenpartij over het ganse dossier een laag beton van niet-relevante medische kennis en belachelijke uitvluchten gestort heeft van het type “dat was wel een heel zeldzame en agressieve tumor hoor” of “een intrusieve biopsie had veel schade kunnen berokkenen.” Terwijl de kern van ons betoog net is dat de zeldzaamheid van de tumor alleen al een bijzonder goede reden was om een grondig onderzoek uit te voeren en niet enkel wat klungelig fingerspitzengefühl. En dat alle schade die ik nu geleden heb al vermeden had kunnen worden door een eenvoudige niet-intrusieve scan uit te voeren. Een biopsie had in een later stadium overwogen kunnen worden vooraleer een nog veel intrusievere operatie met open snijwonden uitgevoerd werd, zoals nu gebeurd is. Maar over die onherstelbare schade aan mijn lichaam zwijgt men liever. En dit stilzwijgen gaat heel ver. Zelfs de verhelderende brief van Dokter Veys om te zeggen waarom ze mij in april 2018 doorverwees naar Ilse Mombaerts en wat ze daarbij juist verwachtte van Hartenkoningin, namelijk beeldvorming, komt niet voor in het eindverslag van de medisch experte van de rechtbank. Terwijl de oogartse er zelfs in uitlegt hoe dat het ‘voos gevoel’ naast het oog haar zelfs een vermoeden van kanker deed krijgen.
De verschillende voor de tegenpartij opgedraven eminenties uit de medische wereld, proffen zogezegd, krijgen ook lik op stuk. De Man Met De Vele Diploma’s wordt terecht verweten zijn verweer volledig gebaseerd te hebben op een traanzakontsteking terwijl zelfs Hartenkoningin dat niet langer overwoog en zonder aarzelen ging voor een verstopping van het traankanaal. Zonder aarzeling en zonder grondig onderzoek dus. Hetzelfde geldt trouwens ook voor het Witte Paard zegt de Walrus. Maar van zijn ellenlange betoog op de eerste en enige zitting en vooral mijn totale verrassing bij het aanhoren van de toendertijd verondersteld aanwezige symptomen dolor, rubor, calor, etc… kan men nauwelijks een spoor vinden in het dossier want de Witte Koningin heeft gewoon nagelaten het op te nemen in haar vod van een verslag. Ook de totale afwezigheid van een uitgeschreven medische opinie van het Witte Paard haalt de Walrus aan als juridisch van een zeer bedenkelijk niveau. Vooral ook omdat de Witte Koningin haar eindbesluit volledig gebaseerd heeft op de mening van datzelfde Witte Paard. Terwijl hij op de zitting al raaskallend eerder de figuur van het Witte Paard van Lewis Caroll opriep: onderuitgezakt in de zetel, uit zijn nek lullend, zonder enige consequentie. Zelfs onze uitgesproken verbaasde reacties tijdens de zitting werden door de Witte Koningin in het eindverslag niet opgenomen. En zo zijn ze beiden, stelt de Walrus, tot het besluit gekomen dat alles lege artis verlopen is. Door onze bijdrages en onze bedenkingen zomaar te negeren. En zonder enige argumentatie.
Na het vernietigende pleidooi van de Walrus is de Timmerman, de advocaat van Gasthuisberg, zijn kluts helemaal kwijt. Voor het eerst is zijn stijve soldateske houding verdwenen. Terwijl hij voorheen altijd een piekfijne indruk maakte, perfect in het kostuum gestoken en net van de kapper staat hij er nu wat bedremmeld bij. Zo’n stevig verzet had hij duidelijk niet verwacht. Met het verslag van de medisch experte leek voor hem alles in kannen en kruiken. Dat dat verslag op niets trok was voor hem maar bijzaak. Maar tegen dit spervuur van objectieve tegenwerpingen heeft hij geen verhaal. Hij begint te rommelen in de papieren voor zijn neus. Op zoek naar tegenargumenten. Doordat hij niet onmiddellijk iets vindt begint hij blind om zich heen te slaan. Hij probeert terug te vallen op enkele van zijn medische specialisten. Maar doordat onze advocaat deze ook al verschillende keren in vraag gesteld heeft, is ook dat niet meer zo eenvoudig. Uiteindelijk zegt hij luid, als reactie op de beschuldiging van onze advocaat dat de tegenpartij al onze tegenwerpingen gewoon straal genegeerd heeft, dat ze wel degelijk op alles geantwoord hebben. Waarop mijn advocaat uitdagend vraagt: “Op alles geantwoord? Laat mij jou eens zo’n ‘antwoord’ voorlezen! Hier, als antwoord op het advies van een diensthoofd heelkunde van nog een universitair ziekenhuis, een medisch advies van zo’n 1,500 woorden, welgeformuleerd en doordacht, in het eindverslag van de medische experte van de rechtbank op pagina 22: ‘Antwoord van de deskundigen: Dit verslag brengt geen nieuwe gegevens aan die aanleiding geven tot wijziging van de besluiten geformuleerd in het voorlopig verslag.’ En dat is het: 24 luttele woorden en geen woord meer. Is dat het type van antwoord dat u bedoelt? Zo ja, kan ik u er nog verschillende geven. Want zo werden al de verslagen van onze medische experten ‘beantwoord.’”
Als laatste reddingslijn begint de Timmerman net zoals zijn medische ‘specialisten’ in hun verslagen te wijzen op het gevaar van een biopsie. Dat die ook veel schade aan het omliggende weefsel had kunnen veroorzaken en dus niet aan te raden was. Het is een argument waar ikzelf steevast horendol van word. Want de schade die ik nu heb geleden is ontieglijk groter tot zelfs fataal. Maar tot onze verrassing komt nu de rechter zelf tussen. Hij zegt: “Zo had ik het niet begrepen. Uw tegenpartij heeft herhaaldelijk gevraagd waarom er zelfs geen scan werd afgenomen. Een biopsie had eventueel in een latere fase kunnen gebeuren. Maar ze vroegen dus in eerste instantie niet achter een biopsie maar om minstens een scan.” Het wegvallen van één van de stokpaardjes van zijn ‘specialisten’ brengt de Timmerman even tot zwijgen.
Hier krijg ik van de rechter de kans om zelf iets in te brengen. Aangezien ik echter mezelf ver wil houden van het welles-nietes-spelletje van de tegenpartij die hiervoor onbeschaamd verdraaiingen of carrement leugens gebruiken heb ik beslist enkele van deze leugens apart te vermelden. Alle getuigen ze van zo’n onvoorstelbare arrogantie dat ik beslist heb mijn pleidooi voor de rechtbank in een aparte blog op te nemen. Want voor mij is mijn pleidooi een eerbetoon aan alle medische slachtoffers die geconfronteerd geweest zijn met de onmetelijke arrogantie pal in het hart van de medische wereld, bij zogenaamde ‘proffen’ nota bene. Het verdient dus een plaats op zich, los van het door ons gevoerde proces. Daarom, zie volgende blog.
Tijdens mijn tussenkomst heeft de Timmerman zich wat hersteld en begint net zoals de Witte Koningin op het einde van haar kaduuk verslag toe te geven dat er wel degelijk fouten gemaakt zijn maar alleen op het einde. “De post-operationele opvolging had een beetje beter gekund,” is de bezwerende mantra van de Gasthuisbergkliek. “Maar dat zou maar een verschil van een maand gemaakt hebben,” voegen ze allen er nog fijntjes aan toe. Groothartigheid die enkel tot doel heeft wat er werkelijk gebeurd is verder te verdoezelen. Ik kan het hypocriete gedoe niet langer aan en roep ongevraagd uit dat de tegenpartij dergelijke losse-flodder-statements voortdurend maakt terwijl ze gewoon verzwijgen dat er zelfs een doorverwijzingsbrief was. Dat bovenop alles dat we al gezegd hebben, al de redenen die we al aangehaald hebben om te zeggen dat een scan niet alleen gerechtvaardigd maar zelfs aangewezen was, er ook nog eens een doorverwijzingsbrief was op 1 juni 2018. Een half jaar dus voor die mythische maand waar ik al niet meer te redden viel, volgens diezelfde ‘specialisten’. Waarin op het risico op kanker expliciet gewezen werd. Maar dat zwijgen ze gewoon dood. En niet alleen hier op het proces. Ook in hun verslagen is het alsof er nooit een doorverwijzingsbrief geweest is.
Na mijn uithaal valt de Timmerman nog wat terug op wilde tegenargumenten. Op ons verwijt dat ze zelfs geen geschreven verslag van het Witte Paard hebben, toch de ‘ophtalmoloog-expert’ van de rechtbank, verwijst hij plots naar de lichtvaardige bijdrage van een jonge oogartse uit de Kempen verbonden aan de oogartsenpraktijk waar, raar maar waar, ook het Witte Paard werkzaam was. Dus helemaal geen academica of experte. Haar rapport stond bol van de clichés en medische onzin. Zo stelde ze zelfs onomwonden dat Mombaerts geen biopsie kon uitvoeren na de aberrante vaststellingen, afwijkend van haar eigen foute diagnose, tijdens de operatie te Gasthuisberg. Om zijn punt hard te maken voegt hij er nog met luide schurende stem aan toe dat onze ophtalmoloog-expert ook geen ophtalmoloog is. Terwijl de man niet alleen een professor in de ophtalmologie is maar zelfs diensthoofd ophtalmologie van weer een ander universitair ziekenhuis. Ook stelt de Timmerman plots dat er geen enkel causaal verband is tussen wat er allemaal in Gasthuisberg gebeurd is en mijn ziektegeschiedenis. Terwijl het piepkleine bolletje naast mijn oog gewoon ontploft is na de operatie te Gasthuisberg. En dat voor een agressieve tumor, zoals ze zelf graag stellen. Een standpunt dat zo absurd is dat er geen woorden aan moeten vuil gemaakt worden.
Ook voor de Walrus wordt het op dit moment allemaal een beetje te veel. Hij verwijst naar het verslag dat de tegenpartij pas onlangs, een maand geleden, aan het dossier heeft toegevoegd. Het verslag van de Man van Antwerpen, de man van Neus, Keel en Oor. Hij was zo vriendelijk om zeven medisch-wetenschappelijke artikels door te sturen samen met zijn verslag. En wat blijkt? Dat zelfs deze wetenschappelijke referenties die de man ZELF aanhaalt om zijn gelijk te halen ONZE zaak ondersteunen. Niet dat we het zelf verzinnen hoor. De conclusie komt van onze ophtalmoloog-expert, diensthoofd ophtalmologie, die volgens de tegenpartij zelfs geen ophtalmoloog is. Om maar te zeggen hoezeer de tegenpartij alles op een hoop gesmeten heeft. ‘De NKO-arts voegt geen nieuwe referenties toe anders dan over het soort tumor. Ref 1 een casus tumor orbita. Men doet al na 1 dag een CT! Ref no 2 en 3 geven een beeld van het soort tumor overal in het lichaam. Ref 4 is onieuw een dergelijke tumor in de orbita. Er werd onmiddellijk een CT gemaakt. Ref 5 t/m 7, daar adviseert men, ivm het voorkomen van tumoren, bij de patiënten een biopt te doen als er een palpabele massa is. Als er een massa wordt gevoeld, dient de dokter alert te zijn. En imaging aan te vragen. Die massa was er bij de heer Hoskens!’
De rechter deelt mede dat de uitspraak binnen ten laatste vier weken volgt. We mogen beschikken.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 