23 oktober 2023 BIS – Mijn pleidooi voor de rechtbank

Recht uit de cursus ‘Eed van Hippocrates voor gevorderden of hoe een medisch slachtoffer gewetenloos de grond insteken’

“Ik ben geen advocaat. Ik ben ook geen medicus. Ik kan alleen voor mezelf spreken als slachtoffer. En als slachtoffer kan ik me voorstellen dat na al het procederen dit dossier zo’n proporties heeft aangenomen dat het onoverzichtelijk begint te worden. In die mate zelfs dat je je afvraagt wat de zin van dit alles nog is. Daarom zou ik drie uitspraken van de tegenpartij uit het ganse dossier willen lichten om te tonen in welk een mate wij, mijn gezin en ik en mijn advocaten, gespreid over de afgelopen jaren hebben moeten opboksen tegen de grootst mogelijke onzin verkondigd alsof het niets was.

⁃ ‘Professor’ Mombaerts: “‘Patiënt’ komt van het engelse ‘patience’, maar dat kennen de mensen niet meer, geduld, hein mijnheer Hoskens?” Uitspraak van Ilse Mombaerts op 7 december 2018 in Gasthuisberg toen Tin en ik na zeven maanden lijdensweg op haar dienst en onder haar toezicht (foute diagnose ondanks doorverwijzingsbrief, foute en laattijdige operatie, ondanks herhaaldelijk aandringen rampzalige post-operationele opvolging met nog altijd geen enkele ernstige onderzoeksdaad alhoewel dat ze dit “nog nooit gezien had”) haar kwamen meedelen dat we niet langer gebruik wensten te maken van haar diensten. Blijkbaar waren zeven maanden voor haar nog niet genoeg. Uiteindelijk ging de ganse geschiedenis mij trouwens acht kostbare maanden kosten want de juiste operatie aan mijn oog vond na al die wantoestanden pas op 22 januari 2019 plaats! In het UZ Gent!

⁃ Van De Man Met De Vele Diploma’s: Afkomstig uit zijn verslag d.d. 17/08/21 als medisch expert voor de tegenpartij: “Paradoxaal genoeg kunnen wij dus stellen dat de ingreep uitgevoerd door professor Mombaerts de zeer zeldzame, niet te diagnosticeren tumor veel sneller aan de oppervlakte gebracht heeft.” Wat een bizarre opmerking. Het is alsof we dankbaar moeten zijn voor de verkeerde operatie want het is dankzij die operatie dat de kanker ‘mogelijks’ ontdekt is geweest. Een operatie die trouwens bijzonder intrusief was, met open snijwonden en al, mijn gezicht zat onder het bloed na de operatie. Een CT-scan, laat staan een biopsie, wordt als te intrusief bevonden door diezelfde ‘specialist’. Maar zo’n operatie niet. Blijft mijn vraag aan De Man Met De Vele Diploma’s waarop Mombaerts&co toendertijd dan hebben zitten drukken voor hun diagnosevoering? Waarvoor ik toendertijd naar de diensten van Mombaerts kwam mét een doorverwijzingsbrief in de hand? Zat daar dan geen bobbeltje? Een palpabele vaste massa? Met bovendien gevoelloosheid als wezenlijk kenmerk? Was dat soms niet de originele klacht?

⁃ ‘De Man Uit Antwerpen, diensthoofd NKO, niet opthalmologie: Afkomstig uit zijn verslag d.d. 07/09/23 als medisch adviseur voor de tegenpartij: “De diagnose is uiteindelijk gesteld, dus de diagnose is NIET gemist maar maximaal vertraagd door het niet sneller inplannen van beeldvorming en/of bioptname.” Vrij vertaald: waar doen wij zo moeilijk over? De diagnose is niet gemist. Het heeft alleen meer dan zeven maanden geduurd én een volledig misplaatste, zwaar intrusieve operatie, om tot de diagnose te komen. Terwijl het hier gaat om een bijzonder kwaadaardig gezwel. De Man Uit Antwerpen herhaalt het zelf voortdurend in zijn verslag. En o ja, ook nog een vlucht in de nacht naar een ander ziekenhuis en een andere oogarts. En dan nog eens een maand om de juiste operatie te bekomen. Maar dat vergeten we even. Voila, de acht voor mij zo kritieke maanden even ‘professioneel’ onder het tapijt geveegd. Alsof ze nooit bestaan hebben. Net zo min als ik.”

Tot hier mijn pleidooi, beste lezers. Het werd met trillende stem gebracht, tot juist niet tranens toe, ik kon me nog net inhouden. Het stopte misschien een beetje abrupt, maar ik wilde in de rechtbank geen olie op het vuur gooien en achtte het aangeraden om de rechter zelf zijn conclusie te laten trekken. Maar dit gezegd zijnde tart het gewoon elke verbeelding hoe dat mensen die een hoge status in onze maatschappij verworven hebben, proffen zelfs, machtsmisbruik plegen en baarlijke onzin durven te verkondigen alsof dat het niets is. Mensen die verondersteld worden de medische wetenschap hoog in het vaandel te voeren. Die leugens en lulkoek verkopen. En geen enkel ethisch besef hebben.