Na al die afschuwelijke jaren van procederen en opboksen tegen een wereld van verdoezelingen of zelfs openlijke leugens, terwijl ikzelf in het ziekenbed lig of thuis me ellendig voel door de vele behandelingen, duikt doordat twee belangrijke strijdpunten raar maar waar na al die jaren, in november van 2023, op enkele dagen van elkaar, plots samen komen de vraag op of we moeten publiceren voor of na de uitspraak van het proces. Hierbij mijn antwoord:
Karl,
Ik had enorm veel schrik om de verkeerde beslissing te nemen maar ben tot de volgende conclusie gekomen.
Als ik de vraag tot publicatie vier jaar geleden, of drie jaar geleden of twee jaar of zelfs maar enkele maanden geleden had gekregen had ik er onmiddellijk op ingegaan. Je kan je gewoon niet voorstellen hoe eenzaam deze strijd voor mij geweest is, hoezeer ik in de woestijn heb staan roepen. En dat jaren aan een stuk. Op een operatietafel, tijdens de toediening van chemo, onder bestralingen of gewoon thuis in de zetel als ik aan het herstellen was van alle ingrepen. En het feit dat mijn verhaal binnenkort gepubliceerd gaat geraken is voor mij dan ook van onschatbare waarde. Het is samen met mijn gezin en enkele goede vrienden het enigste dat mij nog recht houdt. En ik zal jou voor eeuwig dankbaar zijn (jou en Astrid) om mijn verhaal gehoord te hebben. Alleen gaat dat ‘eeuwig’ dus niet zo lang duren. Maar laat ons zeggen, als Sint-Pieter toch bestaat zal ik zeker een goed woordje achterlaten 😉
Maar om nu nog snel enkele dagen voor de uitspraak dit verhaal uit te brengen komt mij inderdaad een beetje ongepast over. Niet dat dit erg is want de tegenpartij verdient volgens mij niets anders dan hun ongepast gedrag met gelijke munt terugbetaald te zien. Maar voor mezelf zou dat me verlagen tot hun niveau. Wat ook het resultaat gaat zijn, hier en nu, op enkele dagen van de uitspraak, moeten we het gerecht zijn ding laten doen. Na vijf jaar procederen zijn we verplicht om die derde macht een kans te geven. Want als wij de burgers zelf dat niet meer doen, kunnen we beter alles ineens opdoeken, heel die rechtsstaat en heel die democratie, heel dit land.
Trouwens, er is nog iets anders, dat ik je absoluut moet vertellen. Je hebt mij ook gevraagd of het proces tegen Mombaerts of tegen Gasthuisberg was. Ik heb geantwoord tegen Mombaerts. Dat klopt. We hebben er zelfs nog over gediscuteerd jaren geleden op het kantoor van Alessandra. Maar de reden was dat Gasthuisberg aanvallen in het proces pas echt zelfmoord was. Dat instituut is zo machtig dat het bij voorbaat een verloren zaak geweest was. Zo’n ingebed corporatisme aanpakken voor de rechtbank was te veel voor één mens. Daarom besloten we dat niet te doen. In het proces.
Na enige discussie was ik daarmee akkoord. Want voor mij is Gasthuisberg wel degelijk de eindverantwoordelijke. Het is de arrogantie van Gasthuisberg die een diensthoofd als Mombaerts gecreëerd heeft, mogelijk gemaakt heeft. Mombaerts is slechts het symptoom. Het kleingeestige individuutje dat zichzelf opgeblazen heeft tot een Moloch, net zoals Gasthuisberg zelf maar dan op individuele schaal. Ze is de verpersoonlijking van dat afschuwelijke monster boven op die konijnenberg, die Hydra met de vele koppen.
Maar ik heb toendertijd ook het volgende besloten: dat ik een blog zou maken over mijn verhaal. En daar zowel Mombaerts áls Gasthuisberg voluit aan te pakken. En als een heuse Don Quichot wél de windmolens van dat corporatistisch gedrocht aan te vallen. Door het schandalige en schaamteloze gedrag van Gasthuisberg aan de kaak te stellen. Zodat iedereen in dit land het kan zien. Open en bloot.
Ik heb trouwens pas afgelopen week bedacht dat mijn blog mijn grafzerk zal worden. Mijn familie en vrienden zullen daar Patrick nog een keer kunnen zien als ze willen. En de blog zal blijven bestaan zolang hij verzorgd wordt na mijn dood. Zoals een echte grafzerk. Het verdwijnen van de blog gaat de bemoste en ineenstortende granieten steen vervangen. Het gaat zo misschien ook wat sneller gaan. De blog is voor mij dan ook veel meer dan een beetje schrijven. Het is de getuige van mijn afschuwelijk gevecht. Een ode aan al dat de mens nobel maakt: schrijven alsof je leven ervan afhangt, in alle openheid en eerlijkheid. En in mijn geval is dat echt zo. Want ofwel verdwijn ik gewoon in de duisternis ofwel blijft er nog een klein vlammetje over.
Wat mij brengt tot jou, Karl. Bovenstaande geldt voor mij dus ook voor jou. Ik wil niet dat jij enkel Mombaerts aanvalt. Dat is maar een pion. De echte boosdoener is die ingebakken vreselijk arrogante cultuur van Gasthuisberg. Dat “wij zijn de grootstse en de beste.” Dat armtierig zwaktebod dat zo vreselijk Vlaams aanvoelt. Dat moet pas kapot. In het UZ Gent heb ik pas echt het warme Vlaanderen teruggevonden. Niet in die gigant daar naast Leuven. Menselijkheid versus lopende band. En dat monster is voor mij het echte doel van mijn blog en van jouw artikel begrijp je? (Ik hoop dat je het mij niet kwalijk neemt om zo familiair te spreken, ik schrijf het gewoon op alsof je hier aan de keukentafel zou zitten.)
Mombaerts is voor het proces. Gasthuisberg is voor mijn blog en jouw artikel. En trouwens heel die kaste van de Orde der Geneesheren. Want dit systeemfalen is voor mij totaal onaanvaardbaar. Zou voor iedereen onaanvaardbaar moeten zijn. Maar wordt al tientallen jaren getolereerd in dit apeland. Net zoals zovele andere dingen. Want voor mij is dit op dit moment mijn grootste teleurstelling: wat voor een zielig landje wij niet geworden zijn. En neen, nationalistische klootzakjes van het NVA en Vlaams Belang, het is niet de schuld van de Walen. Of de migranten. Integendeel zelfs, meer en meer is het jullie fout, met al dat geld en gezever dat gestoken wordt door jullie in onbenullige dingen zoals woke of Ineos of een onnozele canon annex tv-programmeke van mijn voeten. Of zelfs jullie nepfederalisme. Geld genoeg voor die neppolitiek die jullie voeren. Terwijl de structurele noden van dit land, zoals een functionerend gerechtsapparaat, veronachtzaamd worden.
Maar wat ik jou dus echt wil zeggen, Karl, of we nu het proces winnen of niet, maakt geen enkel verschil. Dat monster gaat er nog steeds zijn. Mijn lijdensweg gaat nog altijd daar zijn. De eenzaamheid, de wanhoop, hoe dat systeem omgaat met medische slachtoffers, zonder enige schaamte, terwijl ze rondfladderen in hun witte doktersjassen. Het tart gewoon elke verbeelding. Trouwens is het mogelijk om mijn blog ergens te vermelden in jouw artikel? Je mag om het even wat ervan gebruiken als je dat nodig acht.
Niet dat ik pretendeer dat ik het enige medische slachtoffer ben. Integendeel. Tal van mensen hebben hetzelfde meegemaakt. Wat het alleen maar schrijnender maakt. Terwijl andere landen bewijzen dat het anders kan. Wat het nog belangrijker maakt om het falen van het systeem voor iedereen onontkenbaar te maken. We kunnen niet toestaan dat dit op deze manier, blijft verlopen zonder enige erkenning van de slachtoffers. Dus, voor mij Karl, is mijn blog en dus jouw artikel veel belangrijker dan het proces. Het proces gaat enkel een duim naar boven of naar beneden geven. Mijn blog en jouw artikel gaan mijn mens-zijn in eer herstellen. Gaat ervoor zorgen dat ik niet gewoon bij het vuil op de mesthoop gesmeten wordt om zo snel mogelijk weg te rotten.
Met veel dank voor alles wat je doet, en meer dan ik kan zeggen,
Patrick
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 