Niet veel mensen kunnen terugkeren naar de plaats waar ze vermoord zijn. Ik dus wel. Het bewijs levert de foto in attachment. Voor de ramptoeristen, het adres is Brusselsestraat 69, 3000 Leuven. Maar haast je, binnen enkele jaren staat daar het zoveelste ontwikkelingsproject voor rijken en gepensioneerden in het centrum van Leuven. Tot 2020 stond daar het Sint-Pieterziekenhuis. Eigenlijk was het nooit uitgegroeid tot een volwaardig ziekenhuis. Verder dan een filiaal van Gasthuisberg is het nooit geraakt. Want het werd opgetrokken door het OCMW tegen de zin van het gemeentebestuur in. Tobback senior sprak steevast van ‘de Gele Olifant’, een kankergezwel in het centrum van Leuven. De laatste werken vonden pas plaats in de jaren ‘80. Maar in 2020 ging het al terug tegen de vlakte. De 13,6 miljoen euro subsidies die ze gekregen hadden van de Vlaamse overheid voor de bouw ervan hebben ze nooit moeten terugbetalen. Wat ook logisch is. Want dat arme OCMW dat het andere stuk van Leuven bezit, na dat immense stuk van de KUL zelf, verdiende wel een cadeautje volgens onze Vlaamse beleidsvoerders.
Maar hier vonden dus eind 2018 de laatste operaties ophtalmologie van het UZ Leuven plaats. Tussen de leegstaande gangen in ontmoette ik de stevige Walkure, de Rups met de Waterpijp en de Piepkleine Slaapmuis. Hartenkoningin heb ik daar nooit ontmoet. Althans niet in wakkere toestand. Want die heeft zich nooit vertoond. Noch voor, noch na de operatie. Terwijl ik best wat vragen had voor haar. Zowel voor als na de operatie. Zoals wat gaat u nu weer juist doen? Het is al vier maanden geleden dat we mekaar gezien hebben. En vooral na de operatie: hoe komt het dat dat bolletje daar nog steeds zit naast mijn oog?
De moord werd gepleegd in de vroege ochtend van 26 september 2018. Niet dat het met voorbedachte rade was hoor. Dat niet. Waarom zouden ze ook? Zo’n onbekende, hardwerkende Vlaming. Het was meer per ongeluk. Per abuis. Of correcter door onprofessionele en onverantwoorde onvoorzichtigheid. Het was dus een moord met niet-voorbedachte rade en ik was het slachtoffer. Na de foute operatie, zonder enige voorzorg, ontplofte het bolletje letterlijk naast mijn oog. In de plaats van een bolletje werd het een heus gezwel. En door de totaal onbestaande postoperationele opvolging werd het alleen maar erger. De enigste nieuwe afspraak zou pas eind december plaats vinden. Wanhopig klopte ik op de deur. Zoals in dat kinderliedje. Maar na twee maanden werd het duidelijk dat ik geen hulp moest verwachten van dat zelfingenomen Gasthuisberg waar alles perfect verloopt en ben ik moeten vluchten, als een dief in de nacht, naar het Gentse. Om daar eindelijk, na bijna een jaar verloren te hebben, professionele hulp te vinden. Alleen, door het onvoorstelbare geklungel van Gasthuisberg, inclusief een intrusieve maar volledig foute operatie net in een zone waar zich een kankergezwel bevond, bleek het te laat te zijn en was de metastase al volop ingezet.
De dodelijke cocktail was onvoorstelbare incompetentie en grenzeloze arrogantie. En als je wilt mijn eigen belachelijke naïviteit. Want ik dacht in goede handen te zijn. In dat Katholieke Superziekenhuis boven op die konijnenberg. Een geloof ingelepeld van kindsbeen af door mijn diepgelovige ouders. Een vals geloof. Want de incompetentie kwam zelfs van een diensthoofd ophtalmologie, Ilse Mombaerts. Van een hiërarchisch overste dus, een echte ‘professor’, een ‘gewoon hoogleraar’ of een ‘somniteit’, zo noemt men dat in die deftige medische wereld. En de arrogantie…, tja gans Gasthuisberg staat bekend om en is doorspekt van een mateloze arrogantie. Je ziet en voelt het van boven tot onder. De manier waarop assistenten verdwijnen in het behangpapier wanneer de professor binnenkomt spreekt boekdelen. Zonder schroom claimen ze ondertussen de beste van het land te zijn. Terwijl dat helemaal niet zo is. Ze kunnen alleen goed doen alsof. En door te liegen kunnen ze het blijven doen.
Na vijf jaar procederen, zijn we nu aan het wachten op het verdict van de rechtbank. Het zou één dezer dagen moeten vallen want we zijn vier weken na het proces. We zijn benieuwd of er nog zoiets bestaat als waarheid en rechtvaardigheid in dit land. Of dat dat machtige establishment weeral een lijk onder het tapijt heeft weten te schuiven. Weeral alles kan toedekken. Niet met de mantel van de liefde, maar onder een laag pek, zo zwart als de nacht in plaats van dat gracieuze wit waarin die medici zo graag rondflaneren. En niet alleen mijn ziektegeschiedenis maar ook ineens onze rechtsbescherming en onze ganse rechtsstaat. Alles waar onze voorouders zo hard voor gevochten hebben. Het is allemaal lucht voor hen. Niet dat de media er veel tijd aan besteden. Ze hebben het veel te druk met een ex-voorzitter van een progressieve partij die strontzat gore racistische en sexistische uitspraken deed in een café.
Alleen, als wij nu niet winnen, zal voor mij de rechtvaardigheid sowieso niet meer komen. Want mijn tijd is bijna op. Dat ik deze vijf jaar gehaald heb is al een half mirakel. En het zal in ieder geval geen vijf tot zeven jaar meer duren, de tijd dat een beroep aan de Brusselse rechtbank vandaag de dag duurt. Totale waanzin. Want tegen dan zal het proces 10 jaar geduurd hebben en ik al lang dood zijn. Dit alles onder de auspiciën van en dus met de goedkeuring van onze dames en heren politici. Besparingen op kosten van de burgers die hen betalen voor hun diensten. Terwijl de grootverdieners, de kapitaalkrachtigen en de grote firma’s de dans ontspringen. Zoals die Fernand Huts van Katoen Natie via het belastingsparadijs Guernsey. En niet te vergeten de perfide klootzakjes, zoals Dries Van Langenhove, die met procedures en andere bullshit ongestraft het verloop van hun proces zo lang mogelijk rekken. De omgekeerde wereld van het Spiegelpaleis maar wel een wereld die ondanks alle valse beloftes zichzelf in stand houdt. Dankzij de goedgelovigheid of nog erger de onverschilligheid van de burgers. En dankzij het vele geld dat de parasieten weten te verzamelen op hun kap en dan rijkelijk verdelen over hun vriendjes. Zoals dat arme OCMW van dat zo rijke Leuven. Zoals Ineos want het subsidiëren van miljardairs is in ons Vlaanderenland de normaalste zaak van de wereld. Terwijl de mensen die een armzalig zorgbudget toegekend krijgen gedwongen worden zelfmoord te plegen. Ook onderling kunnen ze er wat van, die dames en heren politici. Door onbeschaamd aan zichzelf gewoon wat van dat geld te geven zoals uittredende parlementsleden maar al te goed weten. Of zelfs gewoon rechtstreeks via veel te ruime partijdotaties. Ook extra pensioenen voor de hoogste topambtenaren en de laagstgevallen politici blijken bijzonder populair. Dus zelfs als ze op latere leeftijd niet in het parlement van de Europese Gemeenschap geraken moeten ze zich geen zorgen meer maken. En neen, beste believers, die Vlaamsnationalisten gaan juist niets oplossen. Als aartsconservatieven gaan ze het alleen maar erger maken. Ook voor jullie. Elitair gekonkelfoes is hun dada. Bovendien zijn ze nu al betrokken partij. Op alle mogelijke manieren ondermijnen ze dit land, maken ze er voortdurend een wij tegen zij verhaal van en creëren alleen maar heisa over non-issues zoals woke of een onnozele canon terwijl dat de broodnodige beleidsmaatregelen almaar uitgesteld worden.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 