Wow, die nieuwe chemo komt wel binnen. Nu ben ik geen zombie meer, ik ben gewoon dood. Vier dagen lang kan ik niets meer. Alleen slapen en mezelf ellendig voelen. Misschien was het door de zoveelste scan die ik moest laten afnemen bij het begin van de chemo: de chemo was op vrijdag en maandag al stond de scan te wachten. De twee dagen om de cortisone van de chemo te verwerken volstonden amper om de twee nieuwe volle Medrols nodig voor de scan omwille van mijn jodiumallergie op het juiste moment in te nemen. Cortisonebom op cortisonebom en dan de impact van de chemo angstig afwachten. Meer viel er niet te doen. Terwijl dat we net de Medrol na de bestralingen helemaal afgebouwd hadden. Mijn smaak terug begon op te komen. En ik me niet langer opgefokt voelde. Van vier, naar twee, naar een per dag. En nu ineens, terug, op 12 uur tijd, 2*8 of 16 medrols van 4 mg.
Wel, de impact mocht er zijn. Liggen in de zetel was het enigste wat nog mogelijk was. En slapen. Ik had zelfs geen zin in eten. Smaak of geen smaak. Mijn leefgebied werd plots gereduceerd tot de 60 vierkante meter dat ons gelijkvloers groot is. En wandelen: het was het triest gewankel van de bestralingen nu aangevuld met een totaal gebrek aan kracht. Ik ben zelfs niet in de tuin geraakt. En op zaterdagnacht slaagde ik erin om weer eens te vallen. Tin en Ella waren op een pastavond van de scouts die ze zelf mee verzorgden. Ik geraakte zelfs niet meer recht. Na enkele pogingen gaf ik het op. Er restte mij niets anders dan de korte afstand tussen keuken en living te overbruggen over de vloer. Te kruipen. Alhoewel, nee, daarvoor moet je op je knieën kunnen staan. Te slepen, dat is het juiste woord. Nu besef ik pas hoe zwaar een mensenlichaam wel niet is. Gelukkig hebben we zo’n scandinavian style lange zetel. Ik kon me met veel moeite nog net over de lage leuning hijsen en dan op goed geluk plat neervallen. Daar lag ik dan, volledig uitgeput te hijgen, na een half uur van bovenmenselijke inspanningen.
En dit was dus het regime van niet één dag of twee dagen maar van vier dagen in het totaal. Op het einde dacht ik dat mijn lijf volledig leeg was. Het enige wat ik binnen kreeg was Tin’s havermoutpap met bananen en frambozen. Maar zelfs dat amper. Een ganse dag deed ik over één kom havervlokken. En het enigste wat ik nog kon doen, was slapen. Toegegeven een diepe, comateuze slaap. Maar geen aangename slaap. Want de hoop was telkens beter, aangesterkt terug wakker te worden. En dat gebeurde telkens weer niet. Dezelfde vreselijke lamlendigheid leek zich nog steeds meester gemaakt te hebben van mij.
Dankzij mijn smartwatch ontdek ik plots dat mijn polsslag in rust sterk toegenomen is. Van zo’n 50 tot zelfs 70. Gemiddeld. Dat wil zeggen met uitschieters tot 100 en meer. Terwijl ik letterlijk niets doe. Plat in de zetel lig. Omdat ik gewoon niets kan doen. Zelfs geen boek lezen. Of een film kijken. Het kost allemaal te veel moeite. Dit stukje tekst schrijf ik op de dag dat het wat beter begint te gaan, de vijfde dag, gisteren. Als dit een voorproefje is van wat het gaat worden de komende vijf chemosessies, zie ik het niet meer zo goed zitten. Vraag me af of het nog wel zin heeft om voort te doen. Afgelopen nacht steekt er een gruwelijke dorst op die mij verplicht om recht te sukkelen maar ook ineens het post-itje in mijn portefeuille op te zoeken die het vloeibare beest in mijn bloedbanen een naam geeft: Adriamycine. Ik vind het zelf geen goed gevonden naam. Orange with a Twist zou veel beter geweest zijn.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 