We zijn vandaag begonnen met de derde chemosessie. Opnieuw niet langer aan de volledige dosis omdat de impact voor mijn lichaam zo ellendig was de eerste keer. De bloedwaarden zouden wel nog steeds goed evolueren. Dus dat stemt voorlopig hoopvol. Toch op een verdere verlenging van mijn bestaan. Enigste nieuw probleem: op de voorbereidende consultatie twee dagen voordien blijkt dit ik nu nog maar 74 kilogram weeg. Opnieuw is er 5 kg van mijn lichaamsgewicht verdwenen. Zo weinig heb ik niet meer gewogen sinds mijn puberteit in Turnhout.
Maar tijdens de chemosessie zelf stelt zich nog voor aanvang al een nieuw en groter probleem. De verpleegsters vinden geen plaats meer in mijn armen om een injectienaald in te steken. En bovenal, bezweren ze me, het moet absoluut een diepe ader zijn. Niet een van die kleine in je hand waar ze wel zonder problemen bloed kunnen afnemen. Want de chemo die ik nu krijg is zo bijtend dat als de geprikte ader scheurt of carrement ontploft er serieuze brandwonden kunnen ontstaan in het lichaam. Uiteindelijk is er een anesthesist nodig om de injectienaald met behulp van een echoscan diep in mijn rechterbovenarm te plaatsen. Voor het overige verloopt de chemosessie voorspoedig. Na nog eens twee uur kunnen we het UZGent verlaten. Alleen komt de chemo zo goed als direct binnen. Zelfs van de cortisone merk ik niet veel meer. Buiten opgefokt te zijn op zaterdag en zondag. Eenmaal weggevallen is daar weer mijn oude vertrouwde sofa om half in coma met een fles San Pellegrino aan mijn zij mijn continue, schrijnende dorst te lessen.
Ondertussen komt hier via de post ook het Verzoekschrift voor Hoger Beroep van de tegenpartij binnen. Netjes in viervoud. 30 bladzijden per betrokkene: Tin, de kinderen en ik. Als het niet zo ernstig was, zou een mens zich ziek lachen met hun ‘Beroep.’ Het document stelt gewoon niets voor. Het lijkt meer een poging tot schadebeperking voor Gasthuisberg dan een beroep over de grond van de zaak. Het is dan ook opgemaakt door de twee dezelfde experten-leugenaars die ook aan het proces meegewerkt hebben. Het is een herhaling van alle zever die ze al tijdens het proces aangehaald hebben – min de al te grote onzin: zo maar gratuite leugens vertellen tegen rechters van het Hof van Beroep ligt wat moeilijk. Zoals de indertijd ronduit walgelijke stelling van de Man met de Vele Diploma’s “misschien is de kanker wel ontdekt dankzij de operatie?” – op welk bobbeltje zaten ze dan allemaal te drukken, gij zo wijze man? Of zoals die al even onvoorstelbare van de Man van Antwerpen, diensthoofd zelfs van het UZA, die in zijn bijdrage toendertijd het lef had om te zeggen dat er GEEN gemiste diagnose geweest was want dat na ZEVEN maanden men in GENT de juiste diagnose heeft weten te stellen. Dus NA al het geklungel en de verloren tijd in Gasthuisberg? Wel handig als ge probeert aan te tonen dat er in Gasthuisberg niets gebeurd is. Of nee wacht, juste, enkel de maanden vermeldt hij niet langer. Maar zijn stelling staat er nog altijd. Samengevat: voor deze alwetende expert is een gemiste diagnosestelling op basis van wat fingerspitzengefühl, zonder ook maar één scan uit te voeren en dit ondanks de aanwezigheid van een doorverwijzingsbrief mét vermelding van het risico op kanker, een volledig verkeerde operatie uitvoeren op een levensgevaarlijke plaats van een menselijk lichaam, met een gezwel dat nadien gewoonweg ontplofte in mijn linkerooghoek, is dat allemaal niet erg. Zelfs als Hartenkoningin dán nog altijd niets deed, buiten antibiotica voorschrijven, Celestone geven en vanuit haar zetel de geruststellende woorden uiten: “Dat heb ik nog nooit gezien.” Ook dat is allemaal geen probleem, aldus de Antwerpse expert. Dat getuigt allemaal van de kunde van de Heilige Somniteit. Want ja hoor, toen ik dan in pure wanhoop moest vluchten als een dief in de nacht naar Gent, gewoon om eindelijk professionele hulp te vinden, achterhaalde men daar wel de juiste diagnose en dit op twee weken tijd, maar zeven maanden later voor Gasthuisberg. Het was allemaal zo gepland door Hartenkoningin.
Tussen al de hoogdravende pathetiek van de twee heren medici, omdat ze godbetert een rechtszaak van het oppermachtig gewaande Gasthuisberg verloren hebben, blijven er genoeg ditjes en datjes over waarmee ze hun beroep verder kunnen opvullen. Zoals dat zij hun volle medewerking zouden verleend hebben aan het onderzoek. Weer zo’n leugentje om bestwil. Je moet namelijk weten dat zelfs mijn eigen advocaten over de ettelijke jaren heen moedeloos werden van de nonchalance waarmee ze de verslagen die we binnen brachten benaderden. Enkel voorzien van de toch wel heel korte statement waar wij het mee moesten doen: “Dit brengt niets bij aan het dossier.” In die mate zelfs dat een van onze uiteindelijke klachten net luidde dat er op die vele jaren tijd er van tegensprakelijkheid geen enkele sprake geweest was en dit tijdens het ganse proces. Inclusief de eerste en enige zitting bij de medisch experte aangeduid door de rechtbank. Zij maakten hun leuke verklaringen voor Gasthuisberg op en negeerden gewoon alles wat wij inbrachten. Maar het geeft hen hier nu wel even gelegenheid om in dit beroepschrift met strenge vinger te stellen dat “een louter eenzijdige bewering van eisende partijen uiteraard niet volstaat. Dit moet bewezen worden aan de hand van objectieve stukken.” Ontzettend grappig eigenlijk want laat dat nu net onze bedoeling geweest zijn. Waarom wij een burgerzaak gestart zijn, niet afgelaten hebben en keer op keer met nieuwe expert-verslagen afkwamen om toch maar aandacht te vragen voor ons verhaal. Want wat ze eigenljk vanuit de hoogte willen poneren is “waarom we niet gewoon mee gaan in hun fantastische verhalen en alles stilletjes laten rusten uit respect voor het oppermachtige instituut Gasthuisberg?”
En deze voortdurende manipulatie van objectieve feiten, ze doen het zelfs nu nog! De doorverwijzingsbrief, mét vermelding van het risico op kanker, wordt weeral – net zoals tijdens het ganse proces – door de tegenpartij nergens vermeld. Ook het verslag van onze ophtalmoloog-expert, dat heel eenvoudig op basis van WETENSCHAPPELIJKE feiten concludeert dat bij een casus zoals de mijne, bij aanwezigheid van een GEVOELLOOS bobbeltje in het gezicht, er altijd, ALTIJD dus, een scan afgenomen moet worden, wordt volledig doodgezwegen.
Hetgeen op zich dan ook weer niet zo vreemd is. De laudatio voor de Grote Specialiste moet zo ver gaan dat je op de duur zelf denkt dat haar handelwijze alleen maar lege artis kan zijn. Terwijl dat het allemaal niets anders dan wat medische weetjes zijn verdraaid en vervormd om alles toch maar in hun eigen verhaal te doen passen. Zo wordt er terloops eventjes beweerd dat Hartenkoningin zoals het hoort tijdens de consultatie begin juni 2018 voor mij als patiënt de verschillende mogelijkheden voor de operatie opgelijst heeft: extern via de huid of intern via de neus. Wat dus ook alweer onwaar is want ze heeft de externe variant, haar variant, letterlijk en zonder enige gêne doorgeduwd tijdens de consultatie in Gasthuisberg. Hartenkoningin, verbatim: “Die geeft als methode veel betere resultaten. Onder andere veel minder kans op recidive.” Buiten deze ene denigrerende opmerking werd geen enkel detail gegeven over de tweede weg, die via de neus. Dat er bij een operatie via de neus bijvoorbeeld sowieso een scan genomen wordt, er een beetje nagedacht wordt voordat men begint te opereren, was geen vermelding waard. Wat het eventuele belang van zo’n simpele scan voor mij en mijn leven had kunnen zijn al helemaal niet.
Zie daar het niveau van die imposante, witgekalkte Konijnenberg te Leuven. Daar moeten wij als burgers voor op onze knieën vallen. Hoe zou iemand met zo’n statuut zo’n fout begaan kunnen hebben? Allez, allez, wees eens een beetje respectvoller, onwetend burgertje van ons voeten. Het ergste is natuurlijk dat ze het wel degelijk gedaan heeft en dat ik nu, na al vijf jaar onnoemelijk lijden, aan deze dodelijke fout van haar stervende ben. Èn dat Hartenkoningin dit alles gedaan heeft met een hooghartigheid om letterlijk flauw van te vallen. Op ons afscheid, na de volledig misplaatste operatie dus, het gezwel was al volop aan het woekeren: “Patiënt komt van het Engelse patient, mijnheer Hoskens. Wist u dat? Maar de mensen hebben geen enkel geduld meer.” Zonder enig ernstig onderzoek. Zelfs geen simpele CT-scan. En dit ondanks de aanwezigheid van die doorverwijzingsbrief die net vroeg om beeldvorming. Maar dat zwijgen we lekker dood. Dat is maar een kleine bijzaak in de medische annalen van Gasthuisberg. Dat laten we via een beroep van minstens vijf jaar na een proces dat zelf al vijf jaar geduurd heeft lekker verdwijnen in die boven op die berg allesoverheersende schemerwereld van die Vlaamse medische Hydra.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 