2 februari 2024 – Ik ben niet alleen

De reacties van andere slachtoffers die ik ontvangen heb na de verschijning van het artikel in Apache, zijn stuk voor stuk gruwelijk om te lezen. In die mate zelfs dat ik nooit weet wat ik erop moet zeggen. Want iemand die volledig mismeesterd is in datzelfde Gasthuisberg, tijdens en na een keizersnede, inclusief weigering van scanafnames door een arrogante professor – niet mijn woorden – tijdens de talrijke klachten de jaren nadien, die al meer dan 30 jaar nu leeft met de gevolgen van dit alles, haar ingewanden volledig om zeep, zelfs in elkaar vergroeid waardoor ze niet langer andere kinderen kan krijgen, ‘andere’ want het kind van de bevalling is 30 jaar geleden ook nog aan wiegedood gestorven, wat zeg je daartegen?

Door een andere lezeres wordt plots verwezen naar een incident in 2017 waar dat 3 patiënten van Gasthuisberg los van elkaar, een blind oog overhielden aan een ‘routine-operatie’ van het glasvocht. Een jaar later omdat ze nog altijd geen verklaring gekregen hadden hebben de slachtoffers klacht ingediend. Wat er juist gebeurd is, is nog altijd niet geweten of wordt gewoon niet gecommuniceerd. Maar is dat doorslaggevend in dit geval? Eenzelfde incident op enkele dagen tijd van mekaar bij drie patiënten die mekaar zelfs niet kennen, is dat niet voldoende om erkend te worden als slachtoffer? Blijkbaar niet. Ondertussen is er geen enkele transparantie over het verdere verloop van de zaak. Wat betreft de beschikbare verdedigingsmiddelen voor ons, de burgers van dit land, verklaart de lezeres nog: “Over de corrupte verzekeringen en het incompetente Fonds voor Medische Ongevallen zullen we maar zwijgen. Wat een failed state. En dan zeggen zij dat wij verzuurd zijn.”

Net op de dag dat ik dacht geen reacties meer te krijgen komt de klap op de vuurpijl binnen. Een vrouw heeft net hetzelfde meegemaakt als ik alleen was bij haar het uiteindelijke resultaat uitgezaaide borstkanker. Maar dus gepleit voor verder onderzoek en zelfgenoegzaam afgewezen door een arrogante prof – opnieuw niet mijn woorden. Medische verslagen vol leugens en onwaarheden over zich heen gekregen. Zelfs van de medische raadsheren. Schandalige behandeling als patiënt/slachtoffer. In 2020 volgde de diagnose borstkanker mét uitzaaiingen. Ze heeft het juridisch gevecht opgegeven maar kan het niet los laten. Vooral dit laatste raakt mij. Als men zou beseffen hoezeer medische slachtoffers moeten vechten om zichzelf als mens staande te houden tussen al de smeerlapperij dat ze naar het hoofd geslingerd krijgen, zou men meer respect hebben voor deze ongelukkigen.

Deugddoend ook zijn de empathische reacties van mensen die zelf of hun partners gelijkaardige dingen hebben meegemaakt in dat machtige Gasthuisberg, hun medeleven uitspreken en hun steun uitdrukken. En dan is er toch ook nog iemand uit het journalistieke milieu van de mainstream media die interesse toont in mijn verhaal en mij een berichtje voor verdere contactopname stuurt. Het gevoel na al mijn lijden eindelijk gehoord te worden maakt mij verder duidelijk van niet alleen te zijn.

Maar er zijn niet alleen reacties van slachtoffers geweest. In het artikel zelf hebben ook beleidsvoerders van zich laten horen. Frank Vandenbroucke, onze Minister van Volksgezondheid, deelde na de obligate betuigingen van medeleven trots mee dat het Fonds voor Medische Ongevallen de laatste jaren sterk verbeterd is. De achterstand van de behandelde dossiers zou sterk verminderd zijn. Ook het aantal positief afgehandelde dossiers zou verbeterd zijn. Met een beetje goede wil tot zo’n 20% maar beter alvast dan de schabouwelijke 10% van enkele jaren geleden. Terwijl dat er onder zijn toedoen enkel een tijdelijke verdubbeling van de mankracht van het FMO heeft plaats gevonden. We moeten duidelijk niet veel verwachten van de dames en heren politici. Bestaande processen of procedures herbekijken is allemaal niet nodig. Verdubbeling van de mankracht leidt tot een verdubbeling van het al minimale aantal dossiers, en dat is het. Wat een pover resultaat.

Maar de max deze keer is Gert Van Assche, hoofdgeneesheer van Gasthuisberg. Ondanks het klare en duidelijke vonnis blijft hij, net zoals zijn twee partners-in-crime, de Man met de Vele Diploma’s en de Man van Antwerpen, volharden dat er geen enkele fout gebeurde in 2018. Dit terwijl dat die zeven maanden in Gasthuisberg net één grote aaneenschakeling van fouten was en ik uiteindelijk verplicht was te vluchten naar Gent. Zich boven de wet stellen zit daar boven op die Konijnenberg te Leuven duidelijk ingebakken in de bedrijfscultuur. Zo zeggen ze ook bijna letterlijk dat ze niet begrijpen dat een rechter het lef heeft om hun twee medische specialisten tegen te spreken.

Toeval wilt dat ik hem enkele weken geleden een interview zag geven aan de VRT. Hij kwam precies net uit het bad. Blonde haren van korte snit maar lang genoeg zodat je ze toch maar zou zien. Gladgeschoren. Zo glad dat hij speciaal voor het interview naar een visagiste moet zijn geweest. Gladde jongen. Hij heeft zelfs het lef te verkondigen dat hun verzekeraar medische fouten die erkend worden correct vergoedt. Deuh? Het zou maar erg zijn als dat niet zou gebeuren. Natuurlijk de leugenachtige praktijken binnen de medische wereld om de toekenning van zo’n erkenning te verhinderen worden in dit statement niet vermeld. Ter info: de ‘correcte’ verzekeraar zit trouwens mee achter de beroepsprocedure om zo laat en zo laag mogelijk geld uit te moeten betalen. Die mensen leven van zo’n dingen terwijl wij burgers het allemaal lijdzaam moeten ondergaan. En oh ja, voordat ik het vergeet, we krijgen ook nog, na jaren van procederen tijdens dewelke we geen enkele communicatie vanuit het verheven Gasthuisberg ontvangen hebben, een spijtbetuiging mee: het is allemaal heel erg wat er met mij gebeurd is. Alsof dit plotse medeleven toch duidelijk moet maken dat ze begaan zijn met hun patiënten. N’importe quoi, alles doen ze om de schone schijn hoog te houden.

Het is alsof er twee werelden zijn. Een van de slachtoffers en een van de beleidsvoerders. Een wereld van fouten en een wereld waar alles perfect verloopt. Twee werelden die haaks op elkaar staan en onverenigbaar zijn. Maar eigenlijk zijn het er geen twee. Het zijn de antipoden van één en dezelfde wereld. Met aan de onderkant een wereld van pijn: overgelaten aan hun lot, weggesmeten als restafval, de slachtoffers, pechvogels van de medische wereld. En aan de bovenkant een schijnwereld die absoluut de illusie in stand wilt houden dat alles onder controle is, dat we in onze maatschappij het eeuwige leven binnen handbereik hebben, gerust voort kunnen feesten, gaan skiën voor een verlengd weekendje zelfs als we willen. Ook een neuscorrectie behoort tot de mogelijkheden. Een wereld die perfect is op het eerste zicht, waar men nooit fouten maakt en als we er maken onze verantwoordelijkheid nemen of minstens toegewezen krijgen. Maar deze bovenwereld blijkt ondertussen niet zo te functioneren: de fijne kantjes van ons maatschappelijk bestel worden volop uitgebuit door de machtigen en de rijken. Zodat wij de burgers geen verhaal meer vinden tegen dat spinneweb van onderlinge belangen. En in het geval van de medische slachtoffers is deze schijnwereld bijzonder gewiekst geworden in het verdoezelen van de eigen fouten. Enkel als je geluk hebt kom je terecht bij een Houthakker die komaf maakt met al de irrelevante lulkoek.