We zijn aanbeland bij het begin van de derde cyclus van de immunotherapie. En het belooft een heel spannende week te worden. Vandaag wordt er naast de behandeling een MRI afgenomen en morgen, woensdag, een scan. De MRI van de hersenen en de scan van het bovenlichaam. Op die manier wilt men zien hoe het met de studie gaat. Lukt het een beetje of niet?
De behandeling zelf verloopt deze keer vlot. Buiten de vermoeidheid stelt zich geen probleem. Integendeel, mijn recuperatie begint duidelijk sneller te verlopen. Ook de MRI en de scan verlopen vlot. In een metalen rolstoel word ik door de transportdienst van het UZGent van hot naar her gereden. Langs de campusader of carrement door de kou buiten. Niets kan onze heilige missie stoppen.
Als echter op het einde van woensdag de scans besproken worden is het gedaan met lachen. De resultaten zijn enorm teleurstellend. Uit de scan blijkt dat sommige letsels aan de lever verkleind zijn maar andere zelfs groter geworden zijn. Bovendien blijken er zelfs nieuwe letsels ontstaan te zijn. In de hersenen worden wel geen nieuwe letsels vastgesteld maar ook hier is er weer een gemengd beeld: sommige tumoren zijn kleiner, andere groter. Er is even zelfs sprake van te stoppen met de immunotherapie. Het slaat allemaal in als een bom. Na al de ellende van de afgelopen weken is het bijzonder moeilijk te aanvaarden dat het verhaal hier zal stoppen.
Na de zoveelste dreun schiet mijn vechtmodus echter terug in actie. Ik wijs op de totale afwezigheid van bijwerkingen sinds enkele weken: ik moet niet meer overgeven, mijn bloedwaarden zijn telkens goed, en mijn recuperatie verloopt sneller en sneller. Alleen dat wandelen blijft problematisch. Bovendien zijn er nog maar zes weken verlopen en dus heb ik nog maar twee keer de klassieke immunotherapie toegediend gekregen, je weet wel, die dat toegevoegd wordt aan het begin van elke cyclus. Gelukkig gaat de Duitse sponsor van de studie akkoord en mag ik voort doen. En vanaf nu is het beperkt tot zelfs maar 1 dag. Van ‘s morgens 8 uur tot ‘s avonds 22 uur. En ik denk, neen voel zelfs, dat dat deze keer gaat lukken. Op één dag in en uit waar dat ik vroeger drie volle dagen nodig had. Ongelooflijk. Ik weet niet alleen niet of het rechtop gaat zijn of nog altijd in een rolstoel met Tin als trouwe compagnon de route.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 