Na ettelijke maanden wachten op een antwoord van het ziekenfonds op de vraag wat zij juist gaan doen, of zij überhaupt iets gaan doen met het vonnis, aangezien ik al die tijd, de ganse zeven jaar, letterlijk niets aan hen gehad heb, geen bemoedigend schouderklopje, geen advies, zelfs geen steunbetuiging, totaal niets van hen ontvangen heb. Tenzij de eerste jaren de mensonterende verplichte oproepen op aandringen van deze bekrompen rechtse samenleving om te controleren of ik wel echt ziek ben. Eigenlijk na zeven jaar pas ontvangen we eindelijk een heuse mail van Helan. Hij bestaat uit één zin: “dat ze een schrijven van Amlin ontvangen hebben en hun kosten overgemaakt hebben.” En dat is het.
Maar dat is niet de reden van dit schrijven. Ik had na al die jaren niets meer verwacht van mijn ziekenfondsen, vroeger het Vlaamse OZ, sinds een tijdje overgenomen door Partena met als nieuwe naam Helan. Waarvoor dat ze dienen, die duurbetaalde fondsen, Joost mag het weten. Maar uit dit schrijven blijkt alvast een van hun belangrijkste functies: rugdekking verlenen aan die al onaantastbaar gewaande medische wereld: alles wat er met mij gebeurd is en niet gebeurd is in Gasthuisberg, was een ONGEVAL. Het staat nadrukkelijk in de hoofding van de mail. Het eufemistisch woordgebruik van één van de vele steunpilaren van onze zo geprezen gezondheidszorg in volle glorie. Ondanks het vonnis dat ze integraal ontvangen hebben. Waarschijnlijk bestaat er bij hen zelfs geen categorie als ’Medische Fouten’. Is er enkel de categorie ‘operaties’ waar dat bijna alle operaties zich bevinden en dan 0,01% verwaarloosbaren, de toevallige ‘ongevallen.’ Hetgeen ineens ook zou verklaren waarom er totaal geen rapportering is over het aantal medische fouten. Het zou de patiënten en de verontrustte vrienden en familieleden nochtans ten goede komen. Met een score per ziekenhuis, per dienst, per specialist, … Zodat ze een verstandige en weloverwogen keuze kunnen maken. Maar het gaat niet want dat zijn allemaal ‘ongevallen.’ Structureel gevolg: transparantie in de Vlaamse ziekenzorg nul komma nul nul. De dienstverlening is van zo’n grote kwaliteit dat dat niet nodig is. De burgers moeten maar vertrouwen hebben.
De grote doofpotoperatie van mijn ‘casus’ is in ieder geval al volop begonnen. Met pietluttige kleine woordjes die een wereld van verschil maken. Want het was allemaal maar een ‘ongeval.’ Zo gaat men zich mij ook herinneren nadat ik aan al het geklungel van Gasthuisberg sterf. Als het ‘ongeval’ Patrick Hoskens. Per ongeluk heeft men, ondanks een duidelijke doorverwijzingsbrief die expliciet erom vroeg, geen enkele scan uitgevoerd. Maar wel wat amateuristisch gefoefel op basis van Fingergerspitzengefühl en daardoor, zonder enige verdere controle, een volledig verkeerde operatie op een voor mij dodelijke plaats uitgevoerd. Per ongeluk. En nadien heeft men de opvolging van de operatie en het ondertussen gigantische gezwel naast mijn oog maanden laten betijen. Ondanks of zelfs na opmerkingen als “belt een keer terug wanneer het pijn doet”, “dat heb ik nog nooit gezien” of “gij hebt precies zwart bloed.” Het is allemaal gebeurd per ongeluk. De metastase kon ondertussen, gedurende ettelijke maanden, en al zeker na de volledig foutieve operatie, welig tieren. Een accident de parcours van, zo wordt toch beweerd, het beste ziekenhuis van gans Vlaanderenland. En onze ziekenfondsen die geacht worden neutraal te zijn doen lustig mee. Zodat bij de volgende vergaderingen tussen ziekenhuizen en ziekenfondsen er geen onenigheid ontstaat. Dat zou pas erg zijn. Beter de rangen proactief sluiten. En de eventuele slachtoffers gewoon miskennen. Indien nodig per ongeluk.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 