26 maart 2024 – Het zwaard valt

Extract Oedipus Rex van Stravinsky

Spectateurs,

Vous allez entendre une version latine d’Œdipe-Roi. Afin de vous épargner tout effort d’oreilles et de mémoire et comme l’opéra-operatorio ne conserve des scènes qu’un certain aspect monumental, je vous rappellerai, au fur et à mesure, le drame de Sophocle.

Sans le savoir, Œdipe est aux prises avec les forces qui nous surveillent de l’autre côté de la mort. Elles lui tendent, depuis sa naissance, une piège que vous aller voir se fermer là.

We staan aan het begin van de achtste cyclus. De dag daarvoor zijn we al afgekomen voor de bloedwaardes en andere parameters zodat we geen tijd verliezen en de 1-dag doelstelling weer halen. Het is weer opstaan om 6 uur zodat we om 8 uur in Gent zijn. De dag daarvoor tijdens de bloedafnames heb ik wel gezegd dat de pijn in mijn achterhoofd, veroorzaakt zo wordt mij gezegd door het oedeem, de vochtophoping die zich gevormd heeft in mijn achterhoofd, ondraaglijk wordt bij slechts een kwart medrol (8mg) en dat ik de ganse zondag heb afgezien. Al mijn andere parameters blijven goed. De dokter blijft echter toekijken tot ik een ganse medrol van 32mg inslik. Ze insisteert met te zeggen dat ik het duidelijk nodig heb. Dat we te snel aan het minderen zijn. Van 32 naar 16 naar 8. Ik twijfel omdat ik schrik heb van niet meer te kunnen dalen achteraf. Maar ze overuigt me en slik de 32mg zonder verder morren, ook in de stille hoop dat de pijn eindelijk gaat weg gaan.

De dag daarna komen we op tijd aan in Gent en maken we ons klaar voor de nieuwe behandeling. “De medicijnen zijn al besteld” zegt Bert, mijn goede verpleger van de dag. Ik doe ondertussen met de hulp van Tin mijn pyjama aan en samen eten we de granola die we meegebracht hadden lekker op. Plots wordt er op de deur geklopt en komt de dokter binnen. Ik verwacht de gewoonlijke checks, handen omhoog heffen, enkele stappen zetten, enz. Maar ze valt meteen met de deur in huis en zegt dat ze slecht nieuws heeft. De Duitse sponsor van de studie heeft beslist mijn behandeling stop te zetten.

Deze keer is het geen bom meer die inslaat maar een heuse kernbom. Met de handen voor het hoofd begin ik te roepen dat het niet mogelijk is. Dat dit mijn laatste strohalm is. De dokter zegt dat ze zelf wilde voortdoen, de medicijnen zijn ondertussen zelfs gearriveerd, maar ze mag niet. Wanhopig vraag ik dan of we het zelf niet kunnen betalen. Het antwoord is van niet. Het product is nog totaal niet gecommercialiseerd. Blijkbaar is de combinatie – medrol veel te hoog (het mag in deze fase ontdekken we nu pas maximaal 8mg zijn) en de tegenvallende scans van verleden keer – die mij de das omdoen. Protesteren of argumenteren helpt niet. De beruchte Duitse Gründlichkeit tolereert geen afwijkingen. En op de vraag of er geen alternatieven meer zijn, zegt de dokter van niet. Verloren blijven we achter in de patiëntenkamer.