28 maart is het mijn verjaardag. Ik bereik de niet-gezegende leeftijd van 58 jaar. Door de gebeurtenissen van de laatste week vieren we het op 29 maart in kleine kring. Met een Gentse waterzooi voor de beste Leuvense vrienden. Simpel maar lekker.
Het hoogtepunt van mijn verjaardag volgt echter pas het volgend weekend. Sam zat er zonder dat ik het wist zelf al enkele dagen aan te werken boven op haar kamer. Plots verschijnt ze als een aprilvis na het middageten aan tafel met een bord van karton. Wanneer ze het omdraait blijkt er aan de andere kant een prachtig schilderij van haar op te staan. Zeer onder de indruk roep ik in ontzag uit hoe mooi het wel niet is. En zeg dat ze voort moet doen, dat als ze zo’n mooie dingen kan maken, ze een carrière als kunstenares kan ambiëren. Ze wordt ongemakkelijk onder al mijn lofbetuigingen, zozeer ga ik te keer. Ik stop dan ook met haar verder te overdonderen. Ella, die de dag nadien naar Berlijn op schoolreis vertrekt, zit in alle stilte te wenen aan tafel goed wetende dat mijn behandeling stopgezet is en wat dit betekent.
Nadat de rust een beetje weergekeerd is onderzoek ik het werk meer in detail. In vuile en vage kleuren, in grijs en zwart respectievelijk, staan er twee katten op getekend. De eerste, een grote grijze kat, zit rechtop aan de linkerkant van het schilderij. Rechtop zoals alleen een kat dat kan: op de poep met de poten recht voor haar. Ze is amper zichtbaar en verdwijnt bijna in de mistige en warrige gelige achtergrond van het schilderij doorspekt met strepen in vaalrood en lichtblauw. Daarnaast staat er een sierlijke en meer uitgewerkte zwarte jonge kat met opgekrulde lepelstaart. Ze kijkt met opgeheven hoofd naar de oudere, vagere kat. Door de stijl van schilderen en de fletse, uitgesmeerde kleuren heeft het geheel een hoog Midden-Oosten-gehalte. Om de sfeer wat op te luchten begin ik onnozele grapjeste maken over Daan en Mimi, onze twee huiskatten die regelmatig mekaar staan uit te dagen omdat de jongste spelletjes wilt spelen en de oudste met rust gelaten wilt worden en dat dat het centrale thema van het schilderij is. Maar mijn flauwe grapjes worden al snel gecounterd: “De idee was eigenlijk dat jij de grijze kat bent papa. En ik de zwarte die opkijkt naar de oudere kat.”Nogmaals van mijn stuk gebracht blijf ik moeite hebben om het schilderij los te laten ondanks mijn waterig oog. Ik kan er gewoon niet van over dat mijn oudste dochter zoiets indrukwekkends mooi kan creëren helemaal vanuit het niets.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 
Ik zag het staan! Zei er niets van…! Maar werd er door aan getrokken! Het is prachtig!
LikeLike