22 april 2024

Patrick is vannacht vreemdzaam vertrokken. Dit is zijn laatste blog die hij nog de wereld wilde insturen en zaterdagavond afwerkte:

Voor Yvo, het wandelende vat van liefde

Voor Willem, voor al zijn woorden van steun zonder dewelke ik al talloze keren hopeloos verloren zou geweest zijn

Voor Koenraad, mijn vriend met de zachtste ogen en de hardste stem

Voor Peter, de liefste en eerlijkste kernfysicus van gans België

Voor Joel, de langlaufer van de berg

Voor Wim die op vele fronten ons land vertegenwoordigt

Voor Hugo en co die me altijd bijgestaan hebben zelfs toen het niet nodig was 🙂

Voor Koenie die met of zonder guzzi naar boven zou klauteren stan te pede

Voor de stoere Raffe die als er een toverdrank bestond in de bergen, ter plekke naar boven zou klauteren

Voor de Telenet vrienden die gegroeid zijn in troebele tijden en alleen maar nefast zijn afgelopen

Voor Laurent, den tofste ket dat ik ken! (én Anderlechtsupporter, wat ook niet onbelangrijk is)

Voor Lindebol, een tweede boek, maar deze keer niet over een paard of een mol, maar over een zotte nonkel

Voor Jef, de beste voetballer van FC Witgoor

Voor Ela, Martin, Amelie en Philip, de buren die we zo missen

Voor Anne, de April van June

Voor Dokter Katrien Goeminne, mijn goede huisarts die ik één keer niet geraadpleegd heb en zie waar het mij gebracht heeft,

Voor al mijn medeslachtoffers, opdat incompetente medici niet langer straffeloos hun wandaden kunnen begaan,

Voor Tom, Sofie en hun twee bengels

Voor Kurt, mijn jeugd-, jongvolwassen, volwassen en oudere-man-op-leeftijd-vriend, mijn alles-vriend, mijn levensvriend

Voor Roel/Ajax/Alex, my brother-in-arms bij Verizon, Mobistar en Worldline, wiens koffiebabbels ik mis

Voor Pierre/Achilles, mon ami francophone, die mij getoond heeft dat zelfs ik, een onbehouwen Vlaming, creatief kan zijn

Voor Bart/Bert, de man van de stille waters die ontzettend diep gaan

Voor Ralf, mijn collega-Don Quicot

Voor Frank, mijn buur op mijn oud kot, die ik graag nog eens ‘s avonds laat zou willen zien binnen stappen met zijn vele vragen en belevenissen

Voor mijn lieve familie, die ik veel te weinig bezocht heb,

Voor mijn collega’s van Worldline, die ik jammer genoeg in de steek moet laten

Voor de familie De Jongh met hun vele woorden van steun

Voor Sam en Sam die niet alleen goed zijn in het kiezen van voornamen, maar die vooral ook weten hoe dat ze een compagnon du route weten te vergezellen

Voor mijn drie westvlaamse hubbies die mekaar niet kennen

Last but not least:

Voor mijn twee schatten van kinderen, Sam en Ella zonder wie ik mij deze tocht nooit had kunnen voorstellen

Voor mijn allerschattigste allerliefste vrouw Tin

Wat heb ik jullie allemaal graag gezien, dit is meer dan een dankwoord, dit is een roep en ode naar liefde.

En om te eindigen met een goed cliché, bedankt voor alle geweldige momenten die mijn leven vormden.

Voor gasthuisberg is dit nog een laatste dédicacé.

Voor alle vrienden, familie en lezers van zijn blog en boek: jullie waren een enorme steun voor Patrick. Hij en wij zijn jullie ongelooflijk dankbaar. In zijn laatste dagen was hij een beetje vergeetachtig en verward, waardoor deze blog misschien niet iedereen representeert, maar hij draagt ieder van jullie in zijn hart.

Sam, Ella, Tin