Auteur: phoskens

Ik was gewoon gaan zwemmen. Zoals ik zo vaak deed. Zwemmen was mijn sport geworden. Al 20 jaar, 2 maal per week, telkens 2 kilometer. Zalig. Ideaal om te ontstressen van het vele werk en ondertussen je lichaam in een goede vorm te houden. Maar sinds kort, wanneer ik mijn zwembrilletje af deed, was er telkens een pijnscheut aan mijn oog. Een ander soort van pijnscheutje dan vroeger. Want dat zo’n zwembrilletje kon knellen is algemeen geweten. Maar dit voelde pijnlijker aan. En toen ik dan een keer, aan de rand van het zwembad, voelde waar het pijn deed, voelde ik daar een bobbeltje zitten in de linkerooghoek. Vreemd, want zonder zwembrilletje had ik nooit geweten dat het daar zat; het deed totaal geen pijn en met het blote oog zag je niets. Maar het deed wel pijn bij het afzetten van dat zwembrilletje en dus besloot ik om een afspraak te boeken bij een oogarts in de buurt van waar ik woon. In Winksele was er een bekende groepspraktijk, ze noemden zich zelfs een ‘oogkliniek’, dus daar zou ik wel in goede handen zijn. Het hoofd van de kliniek was echter te druk bezet zoals altijd en dus koos ik op website voor Dokter Veys, de derde dokter in de rij en, vooral, een aangename verschijning ook. Want het oog wilt ook wat. De afspraak werd vastgelegd voor 7 februari 2018.

Mijn naam is Patrick Hoskens. Ik ben woonachtig te Kortenberg, in die mooie landelijke gemeente ingeperst tussen Brussel en Leuven. Ik ben geboren op 28 Maart 1966, wettelijk samenwonend en vader van twee kinderen, 15 en 13 jaar oud. In vogelvlucht bevindt mijn huis zich op ongeveer 9 kilometer van Gasthuisberg. Dit was op zich voor mij altijd iets om trots op te zijn. Het aantal keer dat ik mijn twee dochters verteld heb hoe goed het wel niet was dat we in de buurt van deze alom geroemde kliniek woonden, kan ik niet op enkele handen tellen. Net zo min als het aantal keren dat ik op de fiets midden in de velden trots naar de bouwkranen wees die boven op de berg verrezen. Toch ben ik op dit moment in behandeling in het UZ te Gent. Op 74 kilometer van mijn woning. Hoe dit gekomen is, en vooral hoe het zover is kunnen komen, vormt het onderwerp van deze blog.

Om wat ik te zeggen heb overzichtelijk te houden, is de weblog chronologisch opgebouwd. Dus elke tab die zich meer rechts en/of meer onderaan bevindt, komt overeen met een verhaal dat wat later in de tijd plaats vindt. Zoals bij elke blog gaat elke nieuwe post zich wel aanvankelijk bovenaan de home page bevinden. Zodat het volstaat naar de blog te gaan om haar te kunnen lezen. ‘Au fur et à mesure’ zal ik de posts dan chronologisch ordenen over de verschillende tabs (die ik ook geleidelijk aan zal creëren naarmate het verhaal vordert). Zodat uiteindelijk zowel een nieuwe als een reeds bestaande lezer hun weg zouden moeten kunnen vinden naarmate er meer en meer gepubliceerd geraakt. Af en toe, en hopelijk zo weinig mogelijk, want meestal zal dit betekenen dat het niet zo goed gaat met mij, zal ik een post publiceren vanuit het heden. Om jullie deelachtig te maken aan hoe het nu met mij gaat. Deze posts zal ik dan later opnieuw zo goed als mogelijk proberen te situeren in de juiste chronologie van mijn ervaringen. Sowieso houd ik mezelf het recht voor om veranderingen aan te brengen om het even wanneer dit volgens mij nodig is. Ook het ritme waarmee de posts gepubliceerd worden zal volledig afhankelijk zijn van mijn bioritme en creativitiet van de dag, de week, de maand, … Het is dan ook mijn blog :-). Gevoelige lezers wil ik wel waarschuwen: het is een echt horrorverhaal geworden. Dat dit mij zou kunnen overkomen, en al zeker in dat grootse Gasthuisberg, had ik nooit verwacht. Toch is het allemaal echt gebeurd en kan ik alleen nog maar hopen op een gunstige afloop voor mezelf.

Tot hier de inleiding. In de hoop jullie  allen en mezelf met deze blog een dienst te bewijzen, wens ik jullie een goede lectuur ook al gaat het over afschuwelijke dingen.