Op Kerstavond zitten we gezellig samen aan de grote tafel. De euforie van deze namiddag is al een beetje over, maar het is de blijde verwachting van het facial team meer dan die van Jezus die mij vandaag recht houdt. Er bestaat iets dat misschien mij nog kan redden. Een plaats waar mensen als ik terecht kunnen en geholpen worden. En alhoewel ik die plaats nog nooit gezien heb en totaal geen idee heb waaraan ik me juist kan verwachten, is na alles wat ik meegemaakt heb, de wetenschap alleen al van het bestaan van zo’n plaats voor mij een ware bevrijding. En dat er dan toch zo’n plaats blijkt te bestaan na het totale debacle van Gasthuisberg een geruststelling van jewelste.
Zoals de voorgaande jaren maak ik in de vooravond het kerstdiner klaar. Of toch het voorgerecht en het hoofdgerecht. Dessert is niet aan mij besteed. Dat laat ik zoals ook altijd over aan Tin en de kinderen. Zij zijn er dan ook veel beter in. Qua hoofdgerecht gaan we dit jaar voor de gevulde paprika’s met couscous en feta van Jeroen Meus. Eigenlijk gaan we altijd voor iets van Jeroen Meus, aka ‘Hij die zijn volk leerde koken’ (terwijl Pascale Naessens vermomd als kok haar volk alleen maar leerde regimen, maar dit even terzijde). Het is een van de lievelingsgerechten van Tin en het feit dat Sam, zoals zovele milieubewuste kinderen tegenwoordig, puur omwille van de lagere belasting van onze planeet, vegetarisch is, helpt ook wel een beetje. Ella, ons allesetertje, krijgt ter compensatie haar absoluut lievelingsvoorgerecht aangeboden: scampi’s met look. Voor mezelf is er de iets duurdere wijn dan normaal die alles af maakt. Een droge witte wijn uit de Pfalz voor bij de scampi’s en een lekkere fruitige rode wijn uit het land van mijn dromen (Viva Italia!) die lekker past bij de rozijntjes en de oosterse kruiden die met de couscous en de feta in de paprika’s eindigen. Zo komt iedereen aan zijn trekken.
Het enthousiasme van de kinderen is ook zoals altijd op Kerstavond zo groot dat het Tin en mij niet te veel moeite kost om minstens gedeeltelijk mee te gaan in de feeststemming. Dat is het voordeel van kinderen hebben: rituelen van oudsher worden automatisch hersteld in hun waarde zonder dat er gezeverd moet worden over waar of niet waar, gelovig of ongelovig, nuttig of onnuttig. Het kindje Jezus werd vandaag geboren verdomme. In een beddeke vol met stro. Wat voor een onmens moet je niet zijn om dat niet te vieren? En het feit dat er op een bepaald moment ook nog wat cadeautjes uitgedeeld worden, is lekker meegenomen. Zelf zijn we, zoals de meeste ouders, medeschuldig aan de overdaad waarmee we vandaag de dag onze kinderen liefhebben, om niet te zeggen versmachten. Sinterklaas is nog maar drie weken geleden en toch krijgen Sam en Ella elk weer een viertal cadeaus. Ok, het zijn wel geen grote cadeaus, het gaat van een boekje of wat prullen tot een broek en wat lekkers. Maar het zijn er wel vier. Sam en Ella hebben dan weer als cadeau voor ons beiden samen een familieportret gemaakt waarop we alle vier in volle glorie afgebeeld staan. Om één of andere reden hebben ze mij wel oranje haar gegeven. Misschien als gevolg van die radio-actieve PET-scan of als anticipatie op al de bestralingen die in de toekomst mogelijks nog gaan volgen. Tin, die de afgelopen dagen zo veel voor mij betekend en gedaan heeft, heeft aanvankelijk geen cadeau, maar stelt dan creatief als ze is een ruilhandel voor; recent aangekochte kleren worden omgetoverd in een kerstcadeau. Zelf krijg ik een prachtige grijze linnen zak met associe handdoeken om mee te gaan zwemmen. En ondanks het feit dat zwemmen voorlopig niet aan de orde is, zoveel fysieke activiteit en vooral contact kan ik niet aan op dit moment, ben ik enorm ontroerd want zwemmen is nu net een stuk van mijn leven geworden dat ik onder geen beding wil verliezen. Het cadeau werkt dan ook als een soort van geloofsbelijdenis in mijn kunnen om dit alles te overleven, bovendien met het behoud van de integriteit van mijn persoon, en het is dat wat mij zo raakt want zelf ben ik daar helemaal niet van overtuigd.
Maar wat deze kerstavond mij vooral brengt, is de geborgenheid van de Heilige Familie. Die van Jezus en die van ons. Want dat is waar de geboorte van Jezus eigenlijk over gaat. Kijk maar naar die kerststal. Er is de geboorte van een kind ja, en dus de start van een nieuw leven en een nieuwe hoop ok, een kind van god zelfs ok, ok, maar vooral is er ook de vorming van een familie daaromheen. Met een Jozef en een Maria, maar ook een os en een ezel in de stal dichtbij datzelfde beddeke met stro, om het kindeke warm te houden. En drie vrienden die op komst zijn om het kindje voor de eerste keer te zien. Dat is Kerstmis vieren: zich koesteren aan de warmte van het eigen nest. En dat kon ik dit jaar wel gebruiken.
Slachtoffer van een medische fout (of twee, drie, ...) 