De nachtmerrie duurt voort

Beste lezers,

Ik vrees dat ik heel slecht nieuws heb. Voor mij dan toch. Op de MRI die afgenomen werd ter voorbereiding van de bestralingen van de linkerkant van mijn gezicht, blijkt dat er zich nu ook al kleine metastase-tumoren in mijn hersenen bevinden. Van een kankerpatiënt met nog steeds een kans op genezing, verword ik nu tot een kankerpatiënt zonder enige kans op genezing. Erger nog, gegeven de agressieve aard van dit type tumor en de plaats van de tumoren is de kans groot dat ik nog maar een maand of zes tot een jaar te leven heb. Op dit moment wordt mijn volledige hersenpan agressief bestraald in de hoop de tumoren en vooral de groei ervan wat tegen te houden. Indien nodig kan dit in de toekomst nog een keer herhaald worden, maar niet onbeperkt. Ondertussen gaat men blijven checken of er elders in mijn lichaam zich geen verdere metastases vormen. Zo ja, volgt er dan eventueel ook nog een chemotherapie met opnieuw als bedoeling de tumoren wat onder controle te houden. Maar dit alles is dus enkel uitstel van executie.

Nodeloos te zeggen dat dit bijzonder zwaar is voor mij, voor Tin en voor de kinderen. Nodeloos te zeggen dat ik het allemaal niet meer zie zitten. Nodeloos ook te zeggen dat ik nog steeds kwaad ben (vreemd genoeg wel niet langer razend; waarschijnlijk gewoon omdat de energie mij op dit moment totaal ontbreekt) op dat arrogante Gasthuisberg en de incompetente Professor Ilse Mombaerts aldaar. Het zou mij niet verwonderen als die laatste ondertussen al op pensioen is. Vandaar dat het belangrijk is om de eindverantwoordelijkheid voor wat er gebeurd is duidelijk bij het UZ Leuven of Gasthuisberg te blijven leggen want het is hun cultuur van arrogantie, van de grootste en de beste te zijn, met dienst- of departementshoofden die als halve goden, onthecht van alles, in hun almacht denken te kunnen beslissen over leven en dood, die het mogelijk heeft gemaakt dat zo’n onvoorstelbare fouten zijn kunnen gebeuren. Onvoorstelbaar is hier het juiste woord. Want wat mij betreft hebben zij mij met al hun arrogantie gewoon vermoord. Met onvoorbedachte rade, maar toch vermoord. Ik heb aan het UZ Leuven, het ziekenhuis van mijn eigenste Alma Mater, mijn vertrouwen geschonken en het gaat mij nu mijn leven kosten.

En het is niet alleen dit laatste of die arrogante cultuur van Gasthuisberg die er uiteindelijk de oorzaak van is die ik aanklaag. Net zoals het veel te gemakkelijk is om alles op één persoon te steken, is het ook veel te gemakkelijk om alles op één ziekenhuis met een zieke bedrijfscultuur te steken. Ook het totale gebrek aan aansprakelijkheid van dergelijke diensthoofden in onze gezondheidszorg is gewoon mensonterend. Straffeloosheid is de enige term die ook maar enigszins de afschuwelijke lading dekt: gegeven het grote aantal zorgbehoevenden een lading bestaande uit ongetwijfeld tal van slachtoffers waarvan ikzelf er maar één ben.

Daar komt nog bij dat wanneer fouten zich voordoen er ook geen enkele vorm van schulderkenning is of, nog veel erger, erkenning van de slachtoffers zelf. Sinds dit alles gebeurd is nu bijna twee jaar geleden heb ik geen enkele communicatie mogen ontvangen van het UZ Leuven buiten een kort briefje van de CEO Wim Robberecht en dan nog alleen als reactie op een aangetekende klachtenbrief van mijzelf waarbij hij mij bedankte voor de feedback zodat ze daar rekening mee konden houden bij de volgende reorganisatie. En, een half jaar later, een schrijven van één of andere obscure verzekeringsmaatschappij, deze keer als reactie op een kennisgeving van mijn advocaat, die zelfs het lef had om te insinueren dat het misschien wel dankzij de volledig foutieve (wat overigens straal ontkend wordt) operatie van Professor Mombaerts was dat de kanker überhaupt ontdekt is geweest. Terwijl ik als patiënt na de operatie wakker werd in het ziekenhuis te Leuven en het bobbeltje dat de oorsprong van al mijn klachten was nog steeds gewoon naast mijn oog voelde zitten. Op exact dezelfde plaats. Daar waar het ondertussen al een maand of negen zat te wachten op de noodzakelijke medische hulp.

Dergelijke wraakroepende statements krijg je als slachtoffer, terwijl je zelf al volledig in de put zit en met je onmacht, woede en angsten al lang geen blijf meer weet, te verwerken in dit Belgisch gezondheidssysteem van potjes toedekken en toegedekt houden. Waar alles achter gesloten deuren gebeurt en achter gesloten deuren wordt gehouden. Zonder ook maar enige vorm van transparantie. Onder druk van die elitaire Orde der Geneesheren. Om zogezegd de rechten van die arme geneeskundigen-specialisten te beschermen en te vrijwaren. Jij, als slachtoffer: “Just deal with it.” ‘Trekt uwe plan’, zeggen we hier in Vlaanderen. Op je eentje en dit voor alle mogelijke gevolgen van de eventuele fouten begaan door dat medisch personeel. Fouten die door hun aard zelfs het leven kunnen kosten van medeburgers. En ik ben daar, voor eventjes nog, het levende bewijs van. Schrijnende en totaal onaanvaardbare toestanden in onze zo geroemde Belgische gezondheidszorg.

Om het helemaal af te maken, is het systeem ook nog eens zo ingericht dat het aan het slachtoffer, als totale leek in medische zaken, is om te bewijzen dat er fouten gebeurd zijn. In de hoop op toch maar enige rechtspraak ben ik, als burger, dus verplicht om een rechtszaak op te starten in de hoop om, al is het postuum, enige genoegdoening te krijgen. En ik weet nu al wat de standaardrepliek gaat zijn van de verantwoordelijken binnen de medische wereld: “Dat is pertinent onwaar. Ik zeg u wat mijnheer Hoskens vertelt, is niet de waarheid. Er bestaan wel degelijk kanalen via dewelke patiënten een klacht kunnen indienen. En er bestaan zelfs medische experten die dan hulp en ondersteuning bieden.”

Mijn antwoord daarop luidt: “Kust mijn kloten, smeerlappen. Er bestaan schimmige commissies geleid en beheerd door diezelfde specialisten en Orde der Geneesheren. Wederom achter gesloten deuren en zonder waarlijk onafhankelijke partijen. En er bestaat juist nuldebollen transparantie naar de burger toe. Het is gewoon een schande wat voor een status van ongenaakbaarheid jullie hebben weten te creëeren rond jullie geneesheren. Het is een perfide systeem dat volledig met de grond moet gelijk gemaakt worden. En het allerergste is nog dat jullie dingen zoals het beroepsgeheim, of nog erger, de privacy van de patiënt, MIJN privacy dus, inroepen om toch maar niet een meer transparant systeem te creëren waarin ook slachtoffers zich vertegenwoordigd en GEHOLPEN kunnen voelen. Vanuit de machtspositie die jullie hebben weten op te bouwen in dit land, is dat gewoon crapuleus wat jullie allemaal doen. Zoals misschien ondertussen al duidelijk is, kan mijn privacy op dit vlak mij niets schelen. Wat ik wil, is op een correcte manier geholpen te worden en dat iedereen weet wat er gebeurt waar onder de verantwoordelijkheid van welke mensen. En wat mij betreft de goede én de slechte dingen. Meer niet.”

En diegenen die zeggen dat ik dit allemaal nu zeg uit rancune, omdat ik kapot ben van de laatste prognoses, zoals een klein teleurgesteld kind dat de behoefte heeft om wat na te trappen, laat mij hen gerust stellen. De tab ‘J’accuse’ bevindt zich al maanden op mijn blog, te wachten op aan- en invulling. Dus de thematiek en mijn standpunt daarover ligt al een tijdje te rijpen. Ik ben er alleen nog niet toe gekomen om het allemaal uit te schrijven en de vraag is of het ook mentaal mij nu nog ooit zal lukken. Maar dit is dus niet allemaal gezegd in een opwelling van zielige en pathetische teleurstelling. Dit is allemaal gezegd met een stevige opgerichte middenvinger en een welgemeende fuck you à la Kowlier.

Voor het geval dat er iemand de onweerstaanbare drang voelt om alles weer met de Katholieke mantel der liefde te bedekken met de boutade: “Maar iedereen maakt toch fouten? Moeten we dan elke fout gaan uitsmeren in rapporten en officieel bestraffen?” Neen, dat hoeft niet. Maar een eenvoudige classificatie van laag naar hoog als 1) menselijke fout, 2) professionele fout, 3) nalatigheid en 4) misdaad, zou ons al een pak verder helpen. En de meer ernstige gevallen, tja, die moeten inderdaad publiek gemaakt worden. Om de schuldigen openlijk verantwoordelijk te stellen, maar vooral ook om te voorkomen dat het opnieuw, daar of elders, gebeurt. En om jullie ineens op weg te helpen: in mijn casus, die mooie term uit jullie medische wereld, die mij volledig objectifieert ondanks mijn eigen mens-zijn dat ok, ok, op dit moment moord en brand roept (ik moet me hiervoor toch niet verontschuldigen zeker?), is het een combinatie van grove nataligheid en ernstige professionele fouten die aan de basis liggen van mijn nakende vroegtijdige dood.

Blijft natuurlijk mijn eerste, belangrijkste boodschap van dit iets te lang uitgevallen schrijven. Ik heb niet lang meer te leven en ik heb dit in eerste instantie te danken aan het UZ Leuven en Professor Ilse Mombaerts. In eerste instantie. Want dat ik kanker heb gekregen, kan ik niet aan hen verwijten. Dat ik er waarschijnlijk binnen dit en enkele maanden aan ga sterven wel. Het is de hel voor mezelf en mijn gezinsleden. Geen idee in hoeverre ik nog de blog verder ga kunnen aanvullen en in welke omstandigheden. Ik hoop alleen dat ik in staat zal blijven een zeker niveau aan te houden want scheldpartijen kennen we op dit moment al genoeg in onze brave new world vol enggeestige nationalisten en stompzinnige racistische prietpraat.