Die lieve goegemeente

Het kost me meer en meer moeite om een degelijke blogpost in mekaar te steken. Doordat ik me de afgelopen weken slechter en slechter voelde en mede daardoor agressiever en agressiever werd, ben ik meer en meer ongefocused en flitst de ene idee na de andere door mijn hoofd maar zijn ze bijna nooit voor publicatie vatbaar. Ofwel zijn ze te lomp (Vlaams Belang/NVA-niveau, zo van; het hele systeem is rot! Zie eens hoe dat er in deze zogenaamd democratische rechtsstaat met de rechten van een burger omgesprongen wordt! Zelfs het recht op bescherming bij en verweer tegen levensbedreigende wantoestanden is gewoon een farce! Het kan de elite hier geen kloten schelen wat er gebeurt met de gewone man!), ofwel zijn ze te bloederig (psychopaat-niveau; de zogenaamde ‘Professor’ Ilse Mombaerts in haar onbevlekt wit jasje in een poel van bloed op de vloer van haar consultatieruimte), ofwel te zielig (ik die het slachtofferke uithang; het onrecht dat mij aangedaan wordt niet kan vatten; zot word als ik nog eens een keer, voor de zoveelste keer, een radiospotje hoor op de radio van ‘Kom op tegen kanker’ dat de mensen aanzet om in deze Coronatijden niet te wachten om op consultatie te gaan als ze een probleem vast stellen – ik heb namelijk nooit, op geen enkel moment in deze hele afschuwelijke geschiedenis, gewacht om op consultatie te gaan, om hulp te gaan zoeken, bij ‘professionele’ dienstverleners, tot en met een universitair ziekenhuis nota bene en zie waar het mij gebracht heeft).

Nochtans zijn die beelden van Mombaerts in die plas bloed voor mij best aanlokkelijk: het heft van de dolk steekt nog uit haar opengebeukte smalle mond, haar linkeroog integraal uitgestoken, het lemmet zelf, langs haar gespleten tong, doorgedrukt tot in de kleine hersenen aan de achterkant, vlak boven haar nek, waar die afgrijselijke tumoren zitten. Eigen schuld, dikke bult. Bij mij duurt het alleen wat langer. Alleen de benen zien er wat raar uit; het linkerbeen in een strakke houding met de tip van de voet naar beneden, het rechterbeen er krom overheen. Alsof het een pop is die denkt dat ze nog altijd kan weg lopen.

En toch voelt het allemaal niet goed aan. Het verschil tussen een Charles Baudelaire en den Hoskens: zelfs met het zicht op de dood nog altijd bezig met wat de anderen ervan zouden kunnen vinden. Baudelaire beschreef zonder gêne als een van de grote Franse grondleggers van de latere Westerse literatuur het afgehakte hoofd van een minnares of een ex-minnares; gegeven zijn nogal aparte levensloop, waarschijnlijk een prostituee. Boris Vian zou het hem een eeuw later nog een keer nadoen. Met ‘J’irai cracher sur vos tombes’ beschreef hij een Patrick Bateman avant la lettre. De Amerikanen hebben zoals steeds later enkel de schaal van het gebeuren veranderd. De hoofdfiguur van Boris Vian vermoordt, als ik het me goed herinner, een vrijend koppeltje in een bos. Twee mensen dus. Patrick Bateman zelf kan al net als Rambo de tel niet bijhouden. En den Hoskens: die voelt schroom over wat hij zou willen doen met de vrouw die in de realiteit, hier en nu, niets te fictie dus, verantwoordelijk is voor zijn eigen veel te vroegtijdige, afschuwelijke dood. Alsof het iets is om beschaamd over te zijn. “Allez, ge doet zoiets toch niet, Patrick? Zelfs niet met iemand die jou zogezegd vermoord heeft. Allez, allez,…” Met als één van de concrete gevolgen: Baudelaire zijn gedichten die zelfs nu nog, en terecht, gelezen worden door literatuurfanaten verspreid over gans de wereld. En mijn gekribbel hier dat nu door de mensen gelinked aan mij via die sociale media vol fake news gelezen wordt; misschien is mijn verhaal ook wel fake? En later soms nog een beetje door de vrouw en de kinderen en de echt goede vrienden. Om toch nog eens te checken wat ik nu weer allemaal uit mijn nek geslagen heb op het eind van dit leven. Waarschijnlijk kort, een maand of twee na mijn begrafenis, heel uitzonderlijk, één van de kinderen, lang geleden.

En ik hoor de goegemeente zelfs nu al zuchten en op hun achterpoten gaan staan. Bezorgd dat mijn daad van agressie misschien aanleiding zal geven tot nog ergere misdaden, begaan door nog anderen, de kinderen van Mombaerts, als ze er al heeft de grijze heks, of toch zo’n Vlaams Belanger die vindt dat hij een nieuwe bron van frustratie heeft gevonden om zich af te reageren op het systeem (al zal hij het op dit moment liever hebben over de ‘deep state’, naar analogie met hun nieuwgevonden transatlantisch voorbeeld, het rosse liegebeest Donald Trump).

“Ze gaan dat niet expres gedaan hebben, hein Patrick.” Dat krijg ik om de vijf voet te horen van die brave, goedgelovige Vlaamse zielen. Een echte klote-opmerking voor mij waarop ik steevast moet antwoorden: “Neen, natuurlijk niet. Maar 1) ze hebben het wel degelijk gedaan. Ik, ik, niet gij trouwens, ga nu dood gaan omdat zij hun werk niet fatsoenlijk of, lees mijn verhaal – heb je het eigenlijk al wel gelezen? – gewoon niet gedaan hebben. En 2) het is niet omdat ze iets niet expres gedaan hebben dat de daden ongestraft moeten blijven. En al zeker niet als je kijkt naar wat de gevolgen zijn van die wandaden. En nog meer al zeker niet als de rest van de maatschappij er zich blijkbaar de ballen van aantrekt. Dan is het toch aan mij, het slachtoffer, om recht af te dwingen en de balans te herstellen, of niet soms?”

Daarnaast heb ik me de afgelopen weken ook wel echt ellendig gevoeld. Mezelf zo slecht gevoeld dat ik in niets meer goesting had en niets meer wilde doen buiten in mijn zetel liggen. Ik had zelfs geen eetlust meer. En voor iedereen die mij kent of ooit gekend heeft, is dat onvoorstelbaar, denk ik. Dus inderdaad, ik moet mijn kleine writers’ block misschien niet enkel op Mombaerts en Gasthuisberg steken. Ik heb wel kanker nu, weet je? Het zit wel al in mijn hersenen door hun onvoorstelbaar amateuristisch geklungel. Maar dat is maar een klein detail, niet, beste goegemeente?

Weten jullie wat? We zullen hen rustig verder hun werk laten doen. Het is allemaal zo al moeilijk genoeg voor die zorgverleners boven op die berg. En dan die Corona d’r nog eens bovenop… En trouwens, als iemand van jullie ooit een probleem heeft aan een oog, ik heb een fantastisch adres voor jullie allemaal: Professor Ilse Mombaerts, diensthoofd ophtalmologie van het Universitair Ziekenhuis Leuven, in onze contreien vooral gekend als Gasthuisberg. Echt top. Veel plezier alvast. En maak je geen zorgen. Wat er met mij daar gebeurd is, zal met jullie nooit meer gebeuren. Misschien dat ze al een reorganisatie doorgevoerd hebben. Stel je voor. Dat zou wel eens kunnen met zo’n superkrachtdadig management dat zo veel belang hecht aan de kwaliteit van de dienstverlening. En laat het verleden in hemelsnaam het verleden zijn. Laat ons vooruit kijken. Neen, echt, je bent daar in goede handen. Betere bestaan er niet.